Τάσος Παππάς

01
05

Η αβάσταχτη υποκρισία των ιδιοκτητών

- Μοίρασες κατόπιν πιέσεων το γλίσχρο ποσό των 800 ευρώ για 45 μέρες σε όσους βγήκαν σε προσωρινή (;) ανεργία λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπιζαν οι επιχειρήσεις όπου εργάζονταν, σε στήριξαν μέχρι παρεξηγήσεως τα φιλικά σου μέσα ενημέρωσης τα οποία μίλησαν για γενναιόδωρη στάση και τεχνολογικό θαύμα που έριξε στο καναβάτσο τη γραφειοκρατία, αλλά περίπου 120.000 άτομα που δικαιούνται το βοήθημα δεν το έχουν πάρει ακόμη και η προθεσμία εκπνέει. Πώς λέγεται αυτό; Εμπαιγμός. - Υποσχέθηκες γρήγορες λύσεις λόγω των συνθηκών, κυβερνάς με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου για να ξεπεραστούν, όπως λες, οι αγκυλώσεις της δημόσιας διοίκησης και έχεις αφήσει τους υφισταμένους σου να πλημμυρίσουν το σύμπαν με χαριστικές αναθέσεις πολλών εκατομμυρίων ευρώ σε κουμπάρους, κολλητούς και συγγενείς, σε τέτοιο σημείο που έχουν αρχίσει να δυσφορούν και οι δικοί σου. Αδειάζεις τον υπουργό σου αλλά τον αφήνεις στη θέση του, ίσως γιατί έχεις κι εσύ ευθύνη για το ανοσιούργημα που ονομάστηκε πρόγραμμα κατάρτισης. Πώς λέγεται αυτό; Δεξιά σαν άλλοτε.
18
04

Το κράτος, λάφυρο στα χέρια των… άξιων

Τα δημόσια συστήματα υγείας είναι ένα βάρος που τροφοδοτεί τα ελλείμματα, πρέπει να δώσουμε ευκαιρίες στον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος είναι πιο αποτελεσματικός από τα δυσκίνητα και σπάταλα δημόσια συστήματα. Η ζωή απέδειξε ότι η συγκεκριμένη θεωρία ήταν ένα επωφελές για τις ολιγαρχίες ψεύδος. Η αγορά μπορεί να δίνει λύσεις στα προβλήματα της οικονομίας, όσο σοβαρά κι αν είναι, αν αφεθεί ελεύθερη να δράσει. Το περίφημο «αόρατο χέρι» της είναι σε θέση να εξουδετερώνει τους κινδύνους και να εξασφαλίζει την ευημερία των πολιτών. Ετερο επωφελές για την ολιγαρχία ψεύδος. Το «αόρατο χέρι» παρέμεινε αόρατο στην κυριολεξία. Οι μεγάλες επιχειρήσεις και οι πολυεθνικές, για να μην καταρρεύσουν, ζήτησαν να ενταχθούν σε προγράμματα κρατικής ενίσχυσης. Οι κυβερνήσεις ανταποκρίθηκαν. Δεν παρέλαβαν καμένη γη, άδεια ταμεία και ρημαγμένη χώρα, όπως μας έλεγαν. Παραδέχονται ότι υπάρχει το μαξιλάρι των 37 δισ. και δηλώνουν ότι θα το χρησιμοποιήσουν με σύνεση. Δεν είμαστε σε τέταρτο Μνημόνιο, όπως υποστήριζε ο αρχηγός τους τον Αύγουστο του 2018. Δεν έγιναν θαύματα στην οικονομία το οκτάμηνο που κυβερνούν. Ούτε οι μπουλντόζες μπήκαν στο Ελληνικό ούτε επενδυτές έσπευσαν ενθουσιασμένοι να ρίξουν τα λεφτά τους στην Ελλάδα. Ο μύθος, αν είναι καλοδουλεμένος, έχει μια γοητεία. Η αισθητικοποίηση όμως ενός διαρκούς εγκλήματος βεβηλώνει τη λογική. Δεν μπορεί να αποδίδει εσαεί η στρατηγική που εξωραΐζει με ωραίες λέξεις τις σκοτεινές προθέσεις της. Στο μήνυμά του ο πρωθυπουργός είπε ακόμη ότι «όταν το κράτος δεν γίνεται λάφυρο της εξουσίας, τότε μετατρέπεται σε αληθινή “Πολιτεία”. Οχι σε έναν κομματικό προορισμό. Αλλά σε μια ομπρέλα φροντίδας για όλους. Που αναθέτει την ευθύνη των κρίσιμων τομέων στους πιο άξιους». Κακής ποιότητας χιούμορ; Μάλλον όχι. Αυτοσαρκασμός; Δεν το νομίζω. Απλώς η έπαρση του ιδιοκτήτη. Το κράτος μάς ανήκει. Και γι’ αυτό τοποθετούμε σε θέσεις-κλειδιά, αλλά και σε παρακατιανά πόστα, συγγενείς, κουμπάρους, κολλητούς, λούμπεν πολιτικάντηδες, αποτυχημένους πολιτευτές και πρόσωπα που έχουν αιμομικτικές σχέσεις με μεγαλόσχημους της πλουτοκρατίας, για να προχωράνε οι δουλειές που τις βαφτίζουμε επενδύσεις. Προφανώς οι λέξεις «λάφυρο» και «αξιοκρατία» δεν έχουν για όλους το ίδιο νόημα.
10
04

Τα ξένα χέρια είναι μαχαίρια

Θορυβημένες εμφανίζονται οι κυβερνήσεις της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας απέναντι στο ενδεχόμενο –για πραγματικό κίνδυνο πρόκειται– την επόμενη μέρα, και ενώ θα αντιμετωπίζουν (ναι, ακόμη και η θωρακισμένη ποικιλοτρόπως και ευνοημένη από τη χρηματοπιστωτική κρίση Γερμανία) σοβαρά οικονομικά προβλήματα, να χάσουν τον έλεγχο σε βασικές επιχειρήσεις που έχουν μεγάλη σημασία γι’ αυτές τις χώρες. Φοβούνται δηλαδή, και με το δίκιο τους, ότι μεγάλες γερμανικές, γαλλικές και ιταλικές εταιρείες που αποτελούν το βαρύ πυροβολικό των οικονομιών θα περάσουν σε ξένα χέρια τα οποία, όπως λέει και το γνωστό άσμα του Βασίλη Τσιτσάνη, «είναι πικρά είναι βαριά [...], τα ξένα χέρια είναι μαχαίρια». Και γι’ αυτό έχουν αποφασίσει να ενισχύσουν με μπόλικο ζεστό χρήμα αυτές τις μονάδες, να αποκτήσουν ένα σεβαστό πακέτο μετοχών, ώστε να μπλοκάρουν απόπειρες επιθετικών εξαγορών και, αν χρειαστεί, να πάνε ακόμα και σε εθνικοποιήσεις. Ναι, σε εθνικοποιήσεις. Μια λέξη που είχε εξοριστεί ως σκανδαλωδώς σοσιαλιστική από το λεξιλόγιο των πολιτικών και οικονομικών ελίτ της Ευρώπης και αν κάποια κυβέρνηση τολμούσε να την προτείνει, έστω και ως ιδέα για συζήτηση, εισέπραττε δηλητηριώδη σχόλια περί επικίνδυνου λαϊκισμού και ευθείες απειλές ότι θα υποστεί βαριές συνέπειες, γιατί τέτοιου τύπου επιλογές υπονομεύουν τους πυλώνες πάνω στους οποίους χτίστηκε το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Αυτό που απέρριπταν μετά βδελυγμίας, με το σκεπτικό ότι παραβιάζει τους ιερούς νόμους της ελεύθερης οικονομίας και βάζει χειροπέδες στο αόρατο χέρι της αγοράς, τώρα το χρησιμοποιούν για να αποτρέψουν δυσάρεστες καταστάσεις.
14
02

Ούτε κόμμα-χυλός ούτε κόμμα-άθροισμα φραξιών

Σιγά σιγά ο ΣΥΡΙΖΑ βάζει το νερό στ’ αυλάκι. Το σχέδιο απολογισμού που κατατέθηκε στην Πολιτική Γραμματεία ως βάση συζήτησης είναι μια καλή αρχή. Περιέχει μπόλικη αυτοκριτική για τα λάθη και τις παραλείψεις της περιόδου 2012-2019, αποφεύγει τους εξωραϊσμούς και τις μεγαλοστομίες -σύνηθες φαινόμενο στα κομματικά κείμενα της Αριστεράς- και περιγράφει την κατάσταση με την επιβαλλόμενη αυστηρότητα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ενότητα που αναφέρεται στο κόμμα. Για την Αριστερά ο ρόλος του κόμματος είναι αναντικατάστατος, συνιστά θεμελιώδη συνθήκη της ύπαρξής της. Σήμερα, από τη θέση της αντιπολίτευσης ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να συζητήσει σοβαρά και σε βάθος το θέμα της δομής και της λειτουργίας του κόμματος, αφού όπως αναφέρεται στο σχέδιο απολογισμού, «το κόμμα συνιστά το πεδίο όπου σχηματίζεται και διαπλάθεται δημοκρατικά η συνολική πολιτική μας, το πεδίο όπου δοκιμάζονται και κρίνονται πάντα δημοκρατικά οι ιδέες και οι προτάσεις που αφορούν τη στρατηγική και την τακτική μας». Για να συμβεί αυτό απαιτείται να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις που θα επιτρέπουν τη συμμετοχή των μελών και των στελεχών στις διαδικασίες συζήτησης και κυρίως στη λήψη των αποφάσεων. Αναρωτιέμαι όμως τι είδους συζήτηση μπορεί να γίνει σ’ ένα συνέδριο στο οποίο, όπως υπολογίζει η ηγετική ομάδα, θα λάβουν μέρος 6.000 σύνεδροι. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας με 80 εκατομμύρια μέλη οργανώνει λιγότερο μαζικά συνέδρια. Αυτό δεν θα είναι συνέδριο, θα είναι διαδήλωση. Και ως γνωστόν στις διαδηλώσεις δεν συζητούν, φωνάζουν συνθήματα και χειροκροτούν. Επίσης πόσο αποτελεσματικό θα είναι και πόσο συχνά θα συνέρχεται ένα όργανο -η Κεντρική Επιτροπή, δηλαδή το ανώτερο καθοδηγητικό όργανο- που θα έχει 251 μέλη. Ο γιγαντισμός δεν είναι η απάντηση στο πρόβλημα. Αν ο στόχος είναι να μη γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ «κόμμα-χυλός», όπως ήταν το ΠΑΣΟΚ στη δεύτερη φάση του, ή «κόμμα-άθροισμα φραξιών», όπως ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τη διάσπαση το 2015, κάποιο άλλο μοντέλο πρέπει να επινοηθεί.
09
01

Υπάρχει και η εγκληματικότητα των ισχυρών

Τα ατομικά ή συλλογικά αγαθά και ελευθερίες απειλούνται και από την οικονομική και πολιτική εξουσία: «Αν το ποινικό δίκαιο δεν ανταποκριθεί σε αυτή την πρόκληση, στην καλύτερη περίπτωση χάνει τα κοινωνικά του ερείσματα και αποκτά στενά ταξικό χαρακτήρα αφού εξακολουθεί -και ορθά- να διώκει τον κλέφτη, τον βιαστή και τον δολοφόνο, ενώ παρέχει πλήρη ασυλία στους οικονομικά ισχυρούς» (Αθανάσιος Χουλιάρας από τον συλλογικό τόμο «Εγκλήματα των ισχυρών», σελ. 85, εκδόσεις ΕΑΠ). Αραγε, ποια γνώμη σχηματίζουν οι πολίτες για το κράτος δικαίου και το πολιτικό σύστημα, βλέποντας να μένουν στο απυρόβλητο μεγαλόσχημοι παράγοντες του δημόσιου βίου; Αλλοτε να πέφτουν στα μαλακά όταν πιάνονται με τη γίδα στην πλάτη (κατά κανόνα οι ποινές έχουν ανασταλτικό χαρακτήρα) και άλλοτε να σέρνονται οι υποθέσεις τους επί χρόνια από τη μια δικαστική αίθουσα στην άλλη και τελικώς να οδηγούνται στην παραγραφή. Επρεπε να περάσουν πολλά χρόνια για να τελεσιδικήσει (;) η ιστορία της Siemens με τους βασικούς κατηγορούμενους να δικάζονται ερήμην και να απολαμβάνουν την ελευθερία τους σε ξένες χώρες - ο Χριστοφοράκος στη Γερμανία, οι υπόλοιποι σε άγνωστα μέρη. Κάτι ανάλογο επιχειρείται και με την υπόθεση της Novartis. Η προσπάθεια να παρουσιαστεί ως σκευωρία ένα βροντώδες σκάνδαλο, με τη συμμετοχή γιατρών, μέσων ενημέρωσης, πολιτικών και κρατικών αξιωματούχων, είναι σε εξέλιξη.
15
11

Δεξιότερα Κυριακοπάτκιν

Η ηγεσία της Ν.Δ., στην προσπάθειά της να ηρεμήσει το ακροδεξιό ακροατήριό της, που είναι στα κεραμίδια επειδή νιώθει ότι το άδειασαν στο θέμα της Συμφωνίας των Πρεσπών και στο προσφυγικό, σχεδιάζει πράγματα για να το ικανοποιήσει, μη διστάζοντας να φλερτάρει με τη γελοιότητα. Και επειδή ο κατήφορος δεν έχει πάτο και επειδή οι ακροδεξιοί της Ν.Δ. δεν βάζουν φρένο και επειδή οι σκληροπυρηνικοί της Ιεραρχίας έχουν ισχυρές προσβάσεις στο βαθύ κόμμα και επειδή το άγχος αυτού του συνονθυλεύματος που διοικεί τη χώρα είναι πώς θα περιθωριοποιήσει τις ιδέες της Αριστεράς, μην αποκλείετε να δούμε σύντομα άλλες... ομορφιές. Ρίχνω ιδέες: Γιατί η μοιχεία να μη θεωρείται αδίκημα όπως στο μακρινό παρελθόν; Δεν θα είναι διδακτικές οι σκηνές με τους αμαρτωλούς τυλιγμένους σε σεντόνια; Τώρα που έχουμε ιδιωτική τηλεόραση θα διασκεδάζουμε τρελά με τη διαπόμπευσή τους. Η ομοφυλοφιλία γιατί να είναι νόμιμη σεξουαλική προτίμηση; Η άμβλωση γιατί να επιτρέπεται; Μήπως είναι ευκαιρία τώρα που έχουμε κυβέρνηση των φυσικών ιδιοκτητών της χώρας, οι οποίοι πάνω απ’ όλα βάζουν την οικογένεια και τη θρησκεία (είναι κακόβουλος όποιος ισχυρίζεται ότι κάποια μέλη της έχουν παραβιάσει τις εννιά από τις δέκα εντολές), να επιστρέψουμε στις παλιές καλές εποχές όπου ήταν υποχρεωτικός ο εκκλησιασμός στα σχολεία και η συμμετοχή στα κατηχητικά; Οι ποδιές γιατί καταργήθηκαν; Επ’ αυτού γιατί σιωπά η υπουργός; Γιατί να ισχύουν ο πολιτικός γάμος και η πολιτική κηδεία; Ασε πια με κείνο το σύμφωνο συμβίωσης που είναι γροθιά στο στομάχι των ευσεβών πολιτών. Ο άθεος γιατί πρέπει να έχει τα ίδια δικαιώματα με τον πιστό σε μια χώρα όπου υπάρχει επικρατούσα θρησκεία;
21
07

Ο φόβος του πεζοδρομίου!

Πώς θα εξωραϊστεί η επιλογή για ξεπούλημα της ΔΕΗ; Πώς θα δικαιολογηθεί η αλλαγή της συμφωνίας για το Ελληνικό ώστε να ευνοηθεί ο επενδυτής, ο οποίος όλο για λεφτά μιλάει αλλά τα λεφτά του δεν τα βλέπουμε; Θα βάλουν πλάτη οι δεξιοί δίαυλοι επικοινωνίας και οι οργανικοί διανοούμενοι του συστήματος (ειδικά αυτοί που προέρχονται από την Αριστερά και μισούν τον ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο και από τις αμαρτίες τους) όταν οι θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού επιχειρήσουν να εφαρμόσουν τη φονική ουτοπία τους στο Ασφαλιστικό; Ας μην αναρωτιούνται στην κυβέρνηση τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, τι θα κάνει το ΚΚΕ, τι θα κάνουν τα συνδικάτα. Τον κόσμο στους δρόμους θα τον κατεβάσουν οι πολιτικές της. Η οδύνη είναι το κινούν αίτιο της διαμαρτυρίας.
25
01

Τι βλέπουν τα ματάκια μας και τι ακούν τα αυτάκια μας;

♦ Βλέπεις στα τηλεοπτικά πάνελ σε συχνότητα που εκπλήσσει κυρίως δύο καθηγητές (κατά σατανική σύμπτωση αμφότεροι αντίπαλοι της συμφωνίας των Πρεσπών), οι οποίοι περιφέρονται από κανάλι σε κανάλι λέγοντας συνεχώς τα ίδια και τα ίδια χωρίς αντίλογο από ομολόγους τους ή από τους συντονιστές. Αναρωτιέσαι: Μόνο αυτοί οι δύο υπάρχουν; Τόσο γυμνή είναι η χώρα στο επίπεδο των διεθνολόγων; Ή μήπως οι εκπομπάρχες δεν καλούν άλλους; Ο ένας, όπως κυκλοφορεί, θα είναι υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία, αλλά δεν το λέει γιατί προτιμά την ταμπέλα του ειδικού που προφανώς δίνει μεγαλύτερο κύρος στις απόψεις του. ♦ Ακούς εκπρόσωπο κινήσεων που οργανώνουν τα συλλαλητήρια να λέει ότι «πουλάμε τη Μακεδονία στους αλλόθρησκους». Ουδείς του αντιγυρίζει: «ξέρετε, κύριέ μου, οι κάτοικοι της γειτονικής χώρας στην πλειονότητά τους είναι χριστιανοί ορθόδοξοι». Ουδείς επίσης τον ρωτάει το αυτονόητο: «γιατί τα ομόδοξα έθνη (Ρώσοι, Σέρβοι) έχουν αναγνωρίσει τους γείτονες σκέτα Μακεδονία;».
02
01

Ανεύθυνοι πρωθυπουργοί!

Αν έχουν γίνει γνωστές οι παρανομίες υπουργών ή στελεχών του κόμματος και ο πρωθυπουργός, που είναι και αρχηγός του κόμματος, αδιαφορεί (στην καλύτερη περίπτωση) ή καλύπτει (στη χειρότερη περίπτωση), τότε δεν έχουμε να κάνουμε με πολιτικές ευθύνες αλλά με ποινικές. Γίνεται συνεργός. Καθαρές κουβέντες.
31
12

Κίτρινα Γιλέκα: Πότε φοβάται η εξουσία!

Στις σύγχρονες κοινωνίες υπάρχουν αρκετοί τρόποι για να «ακουστείς». Είτε καταστρέφοντας ό,τι σε ενοχλεί χωρίς να προτείνεις κάτι άλλο για να αντικαταστήσει αυτό που μισείς. Είτε επιλέγοντας τη βία εναντίον του άδικου συστήματος πιστεύοντας ότι αν κόψεις δρόμο μπορείς να φτάσεις πιο γρήγορα στον στόχο σου (μια διαφορετική κοινωνία). Είτε εφαρμόζοντας στην πράξη τη θεωρία της συλλογικής ευθύνης χρησιμοποιώντας τυφλή βία κατά των απίστων και των διαφορετικών. Επιστρατεύοντας τέτοιες μεθόδους πράγματι «ακούγεσαι». Σε «παίζουν» τα μέσα ενημέρωσης, αλλά σε αποδοκιμάζει η κοινωνία και, αργά ή γρήγορα, σε εξουδετερώνει το κράτος. Το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» δεν ανήκει σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες. «Ακούστηκε» και θορύβησε την εξουσία επειδή είχε ένα δίκαιο αίτημα με το οποίο συμφωνούσε η πλειονότητα των πολιτών. Παρά το γεγονός ότι υπήρξαν ακρότητες κέρδισε τη συμπάθεια της κοινής γνώμης και ανάγκασε την εξουσία να αναδιπλωθεί τσαλακωμένη. Ισως ήρθε η ώρα κόμματα και συνδικάτα που αντιτίθενται στις πολιτικές λιτότητας και μάχονται κατά των ανισοτήτων να εγκαταλείψουν την πεπατημένη και να επινοήσουν νέες μορφές δράσης αφού οι κλασικές δεν τρομάζουν πια τον αντίπαλο.
  • 1
  • 2