Αναδημοσιεύσεις

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο. Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες — μα ούτε βήμα πίσω. Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία. Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή. Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια αφίνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω απ' τις οβίδες. Δεν έχεις καιρό δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος. Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος μπορεί να χρειαστεί ν’ αφίσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη ή το παιδί σου. Δε θα διστάσεις. Θ’ απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου θ’ απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο. Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς. Το ξέρω, είναι όμορφο ν’ ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδι, να κοιτάς έν’ άστρο, να ονειρεύεσαι είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ’ το κόκκινο στόμα της αγάπης σου να την ακούς να σου λέει τα όνειρά της για το μέλλον. Μα εσύ πρέπει να τ’ αποχαιρετήσεις όλ’ αυτά και να ξεκινήσεις γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου, για όλα τ’ άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος. Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή και περισσότερα χρόνια μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη, τη μάνα σου και τον κόσμο. Εσύ και μες απ’ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου θα συνεχίζεις τον δρόμο σου πάνω στη γη. Κι’ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο απ’ τ’ άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία. Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν’ ασπρίζουν τα μαλλιά σου δε θα γερνάς. Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος Αφού όλο και νέοι αγώνες θ’ αρχίζουνε στον κόσμο αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος. Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό. Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό γράμμα στη μάνα σου θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ’ αρχικά του ονόματός σου και μια λέξη: Ειρήνη σα να ’γραφες όλη την ιστορία της ζωής σου. Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια σα να στεκόσουνα μπροστά σ’ ολάκαιρο το μέλλον. Να μπορείς, απάνω απ’ την ομοβροντία που σε σκοτώνει εσύ ν’ ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη. Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος. [πηγή: Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση, Κέδρος, Αθήναι 21979, σ. 121-124]

Στους δημοσιογράφους που διώκονται δεν συμπαραστεκόμαστε επειδή μας αρέσει η αισθητική τους, η δεοντολογία τους…

Σήμερα το μεσημέρι ο Κώστας Βαξεβάνης θα βρεθεί ενώπιον της ανακρίτριας, προκειμένου να απολογηθεί για…

Ο ιστορικός χρόνος των πολιτικών αλλαγών/ανατροπών στην Λατινική Αμερική φαίνεται να είναι πιο σύντομος: την αποκαλούμενη «ροζ παλίρροια» της 20ετίας 1990-2010, την ανάδειξη δηλαδή κεντροαριστερών – αριστερών κυβερνήσεων σε μια σειρά από χώρες της περιοχής (Αργεντινή, Βενεζουέλα, Βολιβία, Βραζιλία, Εκουαδόρ, Ουρουγουάη, κ.α.) διαδέχθηκε ο σκληρός νεοφιλελευθερισμός και βαθύς συντηρητισμός (Μάκρι στην Αργεντινή, Μπολσονάρο στη Βραζιλία, Πινέιρα στη Χιλή). Ήδη, ο Μάκρι αποτελεί παρελθόν, ο Πινέιρα θα τον ακολουθήσει και τυπικά σε δύο μήνες, ενώ πιθανολογείται νίκη του Λούλα στην Βραζιλία τον προσεχή Οκτώβρη. Ταυτόχρονα, στην Βολιβία έχει σταθεροποιηθεί, μετά το πραξικόπημα του 2019, η κυβέρνηση της αριστεράς (8/11/2020), στο Περού ηττήθηκε η σκληροτράχηλη δεξιά (11/4/2021) που δεν μπορεί ακόμα να το αποδεχτεί και στην Ονδούρας (28-11-21) έγινε η ανατροπή με τη σημαντική νίκη της αριστερής Σομάρα Κάστρο. Ας επισημανθεί ότι η σπουδαία εκλογική νίκη του υποψήφιου της αριστεράς Γ. Μπόριτς στη Χιλή αναπτέρωσε τις ελπίδες σε περισσότερες χώρες της περιοχής για λιγότερο ή περισσότερο βαθιές τομές στον ηγεμονικό σκληρό νεοφιλελευθερισμό. Αν δε στις προεδρικές εκλογές στην Κολομβία το Μάιο επιβεβαιωθεί η δημοσκοπική νίκη του Γ. Πέτρο (συνασπισμός όλων σχεδόν των τάσεων της Αριστεράς) θα αλλάξει ουσιαστικά η πολιτική γεωγραφία της Λατινικής Αμερικής που φαίνεται να παραμένει εργαστήριο πολιτικών και ιδεολογικών εξελίξεων και θα αποτελέσει ανάχωμα στην άνοδο της άκρας δεξιάς.

Επειδή πολλή κουβέντα γίνεται τελευταία για την ποιότητα της Δικαιοσύνης σε τούτη την χώρα και τα προβλήματα που υπάρχουν στην διελεύκανση εγκλημάτων και στην δίκαια αντιμετώπιση τους ας δούμε μερικά πράματα. Δεν ξέρω αν κάποιοι-ες πέφτουν από τα σύννεφα ή κρυφογελούν ειρωνικά αλλά η διαπίστωση πως η Δικαιοσύνη είναι σκληρά ταξική είναι πέρα για πέρα αληθινή. Το τραγικό παράδειγμα της Γεωργίας στη Θεσσαλονίκη το αποδεικνύει περίτρανα. Ο ομαδικός βιασμός της διαπράχθηκε παραμονή πρωτοχρονιάς. Η καταγγελία έγινε την επομένη σε αστυνομικό τμήμα όπου κι έμεινε μόνη της για 12 ώρες. Στο αστυνομικό τμήμα την πληροφόρησαν πως ο θύτης είναι "γόνος επώνυμης οικογένειας" μήπως και την "συνετίσουν" και δεν κάνει καταγγελία. Δικηγόρος του καταγγελόμενου της ζητά να ανακαλέσει την καταγγελία λέγοντας της πως αυτή φταίει για ότι έπαθε. Έμεινε μόνη της χωρίς να μπορεί να κάνει μπάνιο για 3 μέρες γιατί η ιατροδικαστής την εξέτασε με καθυστέρηση 3 ημερών ενώ η ανακρίτρια την κάλεσε για να καταθέσει μετά από 14 ημέρες. Σε όλη αυτή τη διάρκεια στα πανελλαδικά ΜΜΕ έπεσε σιγή ιχθύος λόγω των ονομάτων που εμπλέκονταν στον βιασμό. Όλο αυτό το διάστημα επιχειρούν να την εκφοβίσουν για να σταματήσει την καταγγελία. Όλο αυτό το διάστημα η δικαιοσύνη περί άλλων τυρβάζει και η αστυνομία κάνει τον καμπόσο σε φοιτητές και νεαρούς στην Καμάρα. Από την άλλη οι επώνυμοι βιαστές κυκλοφορούν ελεύθεροι και άνετοι θεωρώντας πως και αυτή η κακοτοπιά όπως και άλλες του παρελθόντος θα ξεπεραστούν λόγω της εξουσίας και των χρημάτων που διαθέτουν. Α και για να μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας είναι προφανές πως πρόκειται περί κυκλώματος που εκμεταλλευόταν κορίτσια. Κύκλωμα που υπάρχει εδώ και χρόνια. Περιμένοντας την Δικαιοσύνη να πράξει έστω και καθυστερημένα το καθήκον της στεκόμαστε αλληλέγγυοι στην Γεωργία και σε όλες τις κοπέλες που πέρασαν μέσα από τέτοιες τραγικές και βασανιστικές καταστάσεις.

Από ενεργειακός κόμβος, ενεργειακό προτεκτοράτο ξανά η Ελλάδα Ο κλινικά νεκρός EastMed, αποκορύφωμα της κατάρρευσης…

Είναι απαραίτητο να ιδωθεί η οργάνωση του κόμματος της Αριστεράς όχι σαν ένα αναγκαίο κακό ή ένα πάρεργο, αλλά αντίθετα ως ένα πολιτικό καθήκον άμεσης προτεραιότητας που θεμελιώνει τις όποιες δυνατότητες μπορεί να διανοίγονται για τη στρατηγική της Αριστεράς και την αξιοποίησή τους. Επίσης, η αριστερή οργάνωση εξακολουθεί να είναι μέσο χειραφέτησης και κοινωνικού μετασχηματισμού, ενδεχομένως το κύριο μέσο που μπορεί η Αριστερά να ενεργοποιήσει στο πλαίσιο των καπιταλιστικών κοινωνιών. Η σκέψη γύρω από το πολιτικό κόμμα είναι σκέψη για τις προϋποθέσεις μιας αριστερής κυβέρνησης αλλά και του μετασχηματισμού εν γένει. Η παρουσία μιας μαζικής, δημοκρατικά οργανωμένης και ριζοσπαστικά θεμελιωμένης αριστερής κομματικής οργάνωσης θα μπορεί να είναι ο κυματοθραύστης απέναντι στον κυβερνητισμό και στην καρτελοποίηση και άρα εγγύηση του μετασχηματιστικού προσανατολισμού μιας αριστερής κυβέρνησης.

Ας ξεκινήσουμε από το (όντως βάσιμο) αξίωμα ότι «οι αγώνες (αντιρατσιστικός και αντικαπιταλιστικός) συνδέονται αναμεταξύ…

Αν η Μενδώνη δεν έκανε τον Λιγνάδη συνεργάτη της και τους Λεβέντες της Θεσσαλονικιώτικης σουίτας χορηγούς της, δεν θα μαθαίναμε ποτέ ότι είναι διεστραμμένοι βιαστές. Αν ο Γεωργιάδης δεν έβαζε την τιμή των τεστ στα 50 ευρώ, δεν θα είχαμε ιδέα ότι στην Κύπρο κοστίζουν 15. Αν είχαμε ενισχύσει τις ΜΕΘ και τα νοσοκομεία δεν θα σκαρφαλώναμε στις πρώτες θέσεις της Ευρώπης και του κόσμου στους θανάτους και θα εξακολουθούσαν κάποιοι να συγχέουν τον Μητσοτάκη με τον...Μωϋσή. Αν υπουργοί της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ δεν είχαν συνεργήσει στο σκάνδαλο Νοvartis δεν θα έπεφταν ποτέ στην τσιμπίδα της Δικαιοσύνης ο Βαξεβάνης και η Παπαδάκου. Αν δεν είχε γίνει όργιο κατασπατάλησης δημοσίου χρήματος στο ΚΕΕΛΠΝΟ δεν θα γνωρίζαμε την ύπαρξή του και δεν θα είχε μετονομασθεί σε ΕΟΔΥ. Αν δεν "σκυλοπνίγαμε" και δεν απωθούσαμε τους πρόσφυγες στο Αιγαίο δεν θα ήμασταν το προκεχωρημένο φυλάκιο της χριστιανικής Ευρώπης απέναντι στη Μουσουλμανική απειλή. Αν η Κεραμέως δεν είχε κάνει "ξέφραγο αμπέλι" της Cisco την τηλεκπαίδευση, δεν θα ξέραμε τίποτα για τη διαρροή των προσωπικών δεδομένων μαθητών και εκπαιδευτικών. (...)