Αναδημοσιεύσεις

07
06

Τομέας Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ: Ένα τείχος που πρέπει να γκρεμιστεί

Ένα παιδί 13 χρονών, όπως ένα χρόνο πριν με τον Μάριο στο Μενίδι. Το ένα ρομά, το άλλο όχι, δύο παιδιά θύματα ενός τυφλού μίσους, κοινωνικών διακρίσεων, γελοίων και ταυτόχρονα επικίνδυνων στερεοτύπων. Δύο παιδιά, που δεν έφταιγαν σε τίποτα, που χάθηκαν στο βωμό ψευδεπίγραφων διαχωριστικών γραμμών. Φτωχοί εναντίον φτωχών, άσπροι εναντίον μελαψών… Κι όμως ήταν δύο παιδιά… ένα κορίτσι, ένα αγόρι και στη μέση προβλήματα δεκαετιών: εγκατάλειψη, καταυλισμοί, φτώχεια, κοινωνικές διακρίσεις, απουσία κοινωνικού κράτους, πακτωλός χρημάτων για την ένταξη των Ρομά, που έκαναν φτερά στη μέση του δρόμου… Ποιος δεν το γνωρίζει; Δύο μικρά παιδιά με τοίχους ανάμεσά τους, με το ρατσισμό ορατό… Ποιος το αμφισβητεί; Δύο παιδιά, που θα μείνουν στη μνήμη μας, κάτι σαν οδηγοί για την ανάγκη συνύπαρξης. Τα παιδιά δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα, άλλοι τα χωρίζουν βίαια και απάνθρωπα… Ναι, δεν είναι ώρα για κραυγές. Είναι ώρα περισυλλογής και αναστοχασμού. Είναι η ώρα της άρσης των πολλαπλών κοινωνικών διακρίσεων, που πλήττουν την κοινότητα των ρομά, η ώρα της συνάντησης ρομά και μπαλαμό, η ώρα των έργων…
07
06

Το παιδί δεν γλίτωσε…

Στην Άμφισσα δολοφονήθηκε ένα κορίτσι 13 ετών... Ένα κορίτσι Ρομά. Ένα κορίτσι που είχε -όπως όλα τα κορίτσια του κόσμου- όνομα, την έλεγαν Γιαννούλα Καραχάλιου. Αν το παιδί δεν ήταν Ρομά η είδηση θα ήταν αλλιώς. Αλλά το παιδί ήταν Ρομά κι έτσι ακούσαμε για ατύχημα, για «κακιά στιγμή», για το πόσο καλός άνθρωπος και επιχειρηματίας ήταν ο δράστης. Αν το παιδί δεν ήταν Ρομά η είδηση θα μιλούσε για τραγωδία και δικαιολογημένη οργή. Τώρα, όμως, αυτό που προβάλλεται είναι ο «φόβος βεντέτας» από τους... ομοεθνείς, όπως μας πληροφόρησε το αδιανόητο Star στο δελτίο ειδήσεων της Τρίτης. Δεν τόλμησαν να πουν «έλα, μωρέ, ένα γυφτάκι σκοτώθηκε», αλλά το είπαν με δικά τους λόγια: Δεν ακούσαμε για συγκλονισμένους οικείους και συγγενείς, αλλά για εξοργισμένο πλήθος. H αστυνομία συνέστησε ψυχραιμία σε «ντόπιους» και Ρομά. Ο ρατσισμός διάχυτος...
05
06

Λίο Πάνιτς: Τραπεζίτες και κεφαλαιοκράτες ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις

Δεν είμαι Ελληνας πολίτης, αλλά, αν ψήφιζα, θα ψήφιζα και πάλι ΣΥΡΙΖΑ. Οχι γιατί πιστεύω (όπως πίστευα) πως μπορεί να κάνει όσα θα ήθελα, αλλά γιατί είναι πολύ καλύτερος από κάθε τι άλλο σήμερα στη χώρα σας. (...) Αυτό που θα ήθελα από το ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι να ανοιχτεί περισσότερο στην κοινωνία και να της προσδώσει τη δυναμική που πραγματικά έχει: δηλαδή τον τρόπο να μετασχηματίσει η ίδια τον εαυτό της. Και όχι να προσπαθεί πρώτα να σώσει την οικονομία και μετά να στραφεί στην κοινωνία. Ισως δεν τον αφήσουν ποτέ να σώσει την ελληνική οικονομία. Γι’ αυτό (και το λέω και στους ίδιους) ο κύριος στόχος είναι να βρει ικανούς ανθρώπους, ώστε να οργανώσουν την κοινωνία από τα κάτω -και όχι το αντίστροφο. Φυσικά και δεν είναι εύκολα τα πράγματα, ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Ευρώπη ούτε στην Αμερική. (...) Να τους εμφυσήσει τη σιγουριά πως μπορεί ο ίδιος ν’ αλλάξει την καθημερινότητά του με τις ίδιες του τις δυνάμεις. Αυτό βέβαια έχει μακροπρόθεσμα αποτελέσματα, οπότε είναι δύσκολο να φέρει ψήφους βραχυπρόθεσμα, ωστόσο κατ’ εμέ είναι η μόνη διέξοδος: οι κοινωνικές αλλαγές θα γίνουν από το ίδιο το κοινωνικό σώμα και ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να βρει ικανούς ανθρώπους να δουλέψουν προς αυτή την κατεύθυνση.
04
06

Γιώργος Μπουγελέκας: Να συναντηθούμε με τους κατοίκους των πόλεων

Ακούγεται συχνά από μερίδα συντρόφων μας πως το κύριο επίδικο στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές είναι η πάση θυσία τοποθέτησή μας με την πλευρά των νικητών. Λες και η χωρίς -ελάχιστες έστω- προϋποθέσεις στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ σε οποιονδήποτε νικητή των δημοτικών εκλογών, πού δεν είναι διαπλεκόμενος και ακροδεξιός, θα τον βοηθήσει στη βασική του αποστολή, που είναι να ανακουφίσει τον επί εννέα χρόνια δοκιμαζόμενο από τα Μνημόνια ελληνικό λαό. Ας προβάλουμε το σημαντικό έργο όλων αυτών των στελεχών της Αυτοδιοίκησης ως δείγμα γραφής του έργου και εκείνων που επιπλέον θα εκλέξουμε στις προσεχείς αυτοδιοικητικές εκλογές. Ας συναντηθούμε -έστω και καθυστερημένα- με τους κατοίκους των πόλεων, ας καταγράψουμε τα προβλήματά τους, ας καταστρώσουμε τοπικά προγράμματα, ας ξαναζωντανέψουμε τις δημοτικές μας κινήσεις και με λάβαρο ιδεολογικό, ηθικό και πολιτικό την απλή αναλογική, αλλά και τις αξίες της Αριστεράς, ας δώσουμε με αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση και αυτή τη μάχη στο νέο τοπίο που με τόλμη ο ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώνει στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.
04
06

Χριστόφορος Παπαδόπουλος: Η Ν.Δ. θα δυσκολευτεί να απορρίψει τη λύση στο «Μακεδονικό»

Το “Μακεδονικό” μπορεί να το εκμεταλλεύτηκε η Δεξιά με τα δυο συλλαλητήρια ώστε να εκδηλωθεί κάπως το εθνικιστικό αντικυβερνητικό συναίσθημα, όμως στην πραγματικότητα αυτό δύσκολα μπορεί να επηρεάσει τους ψηφοφόρους. Οι πολίτες στις εκλογές δεν επιλέγουν με έναν μόνο κριτήριο -και είναι πολύ λογικό. Η Ν.Δ. θα ήθελε πάρα πολύ, με την ακροδεξιά στάση που επιδεικνύει μέχρι στιγμής, να συνεχίσει στον επικίνδυνο δρόμο τον οποίο έχει ξεκινήσει από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 στο “Μακεδονικό”. Στην πραγματικότητα, όμως, αν υπάρξει συμφωνία με τις προϋποθέσεις που είπαμε, θα δυσκολευτεί πολύ να στηρίξει βάσιμα μια απόρριψη της προτεινόμενης λύσης.
04
06

Με αφορμή το εγχείρημα Κόρμπιν

Είναι γεγονός, ότι η ιστορία δεν αντιγράφεται, ούτε υπάρχουν περιθώρια μηχανιστικής αντιγραφής ενός εγχειρήματος από χώρα σε χώρα, καθώς η κάθε χώρα, και η κάθε χρονική συγκυρία έχει τις ιδιαιτερότητες της. Αν κάτι μας συνδέει με το εγχείρημα των βρετανών Εργατικών και μπορούμε να το αξιοποιήσουμε ως ΣΥΡΙΖΑ με πραγματικούς όρους και όχι ως καρικατούρα είναι αφενός να αναγνωρίσουμε και αφετέρου να επεξεργασθούμε το πλαίσιο ενός νέου ριζοσπαστικού κύματος, τοποθετώντας τον ΣΥΡΙΖΑ στο επίκεντρο μίας ευρύτερης κοινωνικής-πολιτικής συμμαχίας με ριζοσπαστικό-αριστερό πρόσημο. Αυτή είναι και η βασική προϋπόθεση για την επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ, το άνοιγμα των οργανώσεων του και την ένταξη νέων μελών, την υπέρβαση των προβλημάτων λειτουργίας. Η νέα πραγματικότητα, μετά την έξοδο από το πρόγραμμα με δεδομένες όλες τις αντιφάσεις, τις δυσκολίες, αλλά και τη διεύρυνση του δημοσιονομικού και πολιτικού χώρου, προσφέρει αντίστοιχες ευκαιρίες στο χέρι μας είναι να τις αξιοποιήσουμε.
03
06

Νίκος Φίλης: Η Αριστερά δεν θα γίνει φτερό στον άνεμο μιας ιστορικής περίστασης

Δυνάμεις του συστήματος προσπαθούν να μας πείσουν «να γίνουμε αυτό που κάνουμε» ως κυβέρνηση στη σημερινή δύσκολη περίοδο και να μετατραπούμε σε ένα «κανονικό» συστημικό αρχηγοκεντρικό κόμμα, εγκαταλείποντας τα «βαρίδια» των ιδεολογικών και κοινωνικών αναφορών μας. Δεν θα τους γίνει το χατίρι. Η Αριστερά δεν ήταν και δεν θα γίνει φτερό στον άνεμο μιας ιστορικής περίστασης, ούτε ευέλικτη μορφή πολιτικής απασχόλησης. Αλλωστε, οι πρόσφατες εξελίξεις που κλυδωνίζουν την Ιταλία με τον καταποντισμό της Κεντροαριστεράς και την υποχώρηση παντού στην Ευρώπη της αιχμαλωτισμένης στα δίχτυα της νεοφιλελεύθερης συναίνεσης σοσιαλδημοκρατίας δείχνουν ότι από τις ανερμάτιστες μεταλλάξεις επωφελούνται τελικά οι δυνάμεις της Ακροδεξιάς και του αντιευρωπαϊκού λαϊκισμού.
02
06

Στάθης Γουργουρής: Η Αμερική είναι μια αυτοκρατορία που φθίνει

Η εκλογή του Τραμπ είναι σύμπτωμα μιας ραγδαίας πόλωσης της αμερικανικής κοινωνίας εξαιτίας των συνεπειών της παγκοσμιοποίησης. Η κοινωνία χωρίστηκε σε δύο μέρη, που αντικατοπτρίζουν την αντιπαλότητα μεταξύ κοσμοπολιτισμού και εθνικισμού. Το λέω γενικά και συνθηματικά. Αυτό συμβαίνει σε όλες τις λεγόμενες «δυτικές» κοινωνίες και είναι λάθος να το δούμε απλά με ταξικά στοιχεία. Δηλώνει κυρίως μια πολιτισμική διαφορά, όπου η μόρφωση και η παιδεία παίζουν σημαντικό ρόλο. Στην συγκεκριμένη περίπτωση η πόλωση ενισχύθηκε από τη ρατσιστική έξαρση εναντίον της προεδρίας Ομπάμα. Η αμερικανική νεολαία, σε μεγάλο βαθμό, αντιστέκεται στη στενή εθνικιστική λογική κι αυτό έχει νόημα, γιατί ο κόσμος της είναι πολύ μεγαλύτερος τώρα από ότι σε προηγούμενες εποχές. Ως εκ τούτου, η νεολαία δεν δέχεται παρωχημένες αντιλήψεις, ιδιαίτερα σε θέματα φύλου, σεξουαλικότητας, φυλετικότητας, αυτοπροσδιορισμού, και γενικότερα τρόπου ζωής. Και φαίνεται πλέον να κατανοεί ότι δεν μπορεί να συνεχίσει να ζει κάτω από συνθήκες καθημερινής βίας, οπότε και αντιδρά με τρόπο πολιτικά πρωτόγνωρο στην Αμερική.
02
06

Τουρκία: Οι εκλογές των εκπλήξεων

Προεκλογική περίοδος στην Τουρκία και η Πλατεία Τακσίμ μοιάζει με εργοτάξιο, στη μία πλευρά έχει ήδη ολοκληρωθεί ο σκελετός του νέου τζαμιού, απέναντι γκρεμίζεται το Πολιτιστικό Κέντρο Ατατούρκ (ΑΚΜ) με σκοπό να ανεγερθεί εκ νέου. Καθώς διασχίζω την Ιστικλάλ Τζαντεσί πηγαίνοντας να συναντήσω τον Ταν Οράλ, σκιτσογράφο, και την Ναντιρέ Ματέρ, δημοσιογράφο, συναντώ ομάδες νέων με μπλουζάκια της Γκαλατασαράι. Τραγουδάνε, χειροκροτάνε, ετοιμάζονται να παρακολουθήσουν τον αγώνα της ομάδας τους. Οι προσόψεις των κτιρίων δεν θυμίζουν το δημοψήφισμα ή τις προηγούμενες εκλογές, καθώς δεν έχουν τοποθετηθεί ακόμη οι γιγαντιαίες αφίσες με τον Ερντογάν.
02
06

ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑ: Είναι εφικτή και με ποιες προϋποθέσεις;

Το κάλεσμα στο Caravel, ως πρωτοβουλία ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ, είχε μεν ανταπόκριση πράγμα, που οφείλεται στη διάχυτη ανησυχία των μελών του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν έδωσε απαντήσεις, όπως φάνηκε από την γρήγορη αποχώρηση των περισσότερων που προσήλθαν. Αναζητήθηκαν οργανωτικές και τεχνικές, αλλά όχι πολιτικές απαντήσεις. Γι’ αυτό αξίζει τον κόπο μια αναδρομή στην πρόσφατη ιστορία για να καταλάβουμε το μέγεθος και την έκταση του προβλήματος.