Maurizio Landini: Ούτε το συνδικάτο δεν κατάλαβε εγκαίρως τις καταστροφές της επισφάλειας
Νομίζω λοιπόν ότι το πρόβλημα δεν είναι απλά να επανενωθεί η αριστερά, νομίζω ότι υπάρχει κάτι ακόμη σημαντικότερο, δηλαδή η κοινωνική επανένωση των ανθρώπων που εργάζονται και που ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο διαιρεμένοι και τόσο αντιμαχόμενοι. Και εμείς, ως συνδικάτο, χρειάζεται να προωθήσουμε δυναμικά μια ιδέα ανασύστασης μιας ενότητας που δεν είναι ένα απλό άθροισμα, γιατί η διαδικασία συνδικαλιστικής ενότητας δεν γίνεται από τους φωτισμένους ηγέτες, αν δεν υπάρχει μια διαδικασία που να θέτει τις προϋποθέσεις ώστε τα μεμονωμένα εργαζόμενα άτομα να μπορούν να συμμετέχουν και να μπορούν να αποφασίζουν για το μέλλον και για τη μοίρα τους. Επιτρέψτε μου να πω ότι αυτό το αίτημα συμμετοχής δεν το απαντάς μόνο ζητώντας από τους ανθρώπους να έρθουν με τη σημαία στην τσέπη. Οι άνθρωποι πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν το μυαλό τους, χωρίς να τους ρωτάμε με ποιον είναι, αλλά τι σκέφτονται και τι θέλουν να κάνουν για να επιλύσουν αυτό το πρόβλημα. Η συζήτηση μεταξύ μας, ακόμη και στο εσωτερικό μας, δεν πρέπει να είναι μια συζήτηση προσδιορισμού θέσης, αλλά γι’ αυτά που υλοποιούμε συγκεκριμένα. Αυτό χρειαζόμαστε και εγώ νομίζω ότι αυτός είναι ο πραγματικός τρόπος για να ανακτήσουμε και εκείνη την ικανότητα κινητοποίησης που μπορεί να μοιάζει χαμένη. Γνωρίζοντας ότι οι θεμελιώδεις αξίες από τις οποίες γεννηθήκαμε, δηλαδή ο αντιφασισμός και ο αντιρατσισμός, έχουν την πλειοψηφία συναίνεσης σε αυτή τη χώρα.









