Macro

Ο αρχηγός της Αξιωματικής  Αντιπολίτευσης Α. Τσίπρας, στην πρώτη κιόλας συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων μετά την μικρή διακοπή της Βουλής τον Αύγουστο, έθεσε το ζήτημα όπως και οι υπόλοιπο αρχηγοί των κομμάτων. Είπε δε κάτι επιπλέον, προκάλεσε  απολύτως θεσμικά τον Πρωθυπουργό, γιατί βεβαίως δεν είναι μόνο ζήτημα της υπουργού κας Κεραμέως, να καταθέσει στη Βουλή τα πρακτικά των κρίσιμων συσκέψεων του συμβουλίου των καθηγητών επιδημιολόγων, για το διάστημα μετά τη λήξη της καραντίνας και σε ό,τι αφορά κυβερνητικές αποφάσεις, τόσο και κυρίως για την προετοιμασία για τη νέα σχολική περίοδο, αλλά βεβαίως και για τα πρωτόκολλα που αφορούσαν την πληρότητα στα Μ.Μ.Μ. και τα αντίστοιχα στις πύλες εισόδου για το αναμενόμενο τουριστικό ρεύμα. Ήταν μια πολύ σοβαρή πρόταση, καθώς εκτενή ρεπορτάζ έγκυρων φιλοκυβερνητικών εφημερίδων, έδιναν από τότε το σήμα ότι πέραν και της στάσης του ιδίου του κ Σ. Τσιόδρα, η κυβέρνηση δεν είχε ακολουθήσει τις συστάσεις των ειδικών, με προφανή κίνδυνο βλάβης στη δημόσια Υγεία. Δεν θα αναλύσω το προφανές ζήτημα της κυβερνητικής ευθύνης για την έξαρση του δεύτερου κύματος της πανδημίας που βρίσκεται σε εξέλιξη, ιδιαίτερα στην Αττική. Είναι σαφές όμως, ότι αποτελεί εγκληματικό λάθος πολιτικής το ότι δεν υπήρξε καμία προετοιμασία για να ανοίξουν τα σχολεία με τον μικρότερο δυνατό μαθητικό πληθυσμό ανά τάξη, μέσω της εφαρμογής πολιτικών για νέες αίθουσες, για βάρδιες, για προσλήψεις εκπαιδευτικών και για ότι άλλο θα χρειαζόταν με οποιοδήποτε κόστος για να προφυλαχτούν τα παιδιά μας και βεβαίως όλη η κοινωνία, στην αναμενόμενη από τότε έξαρση της πανδημίας, για το φθινόπωρο που ήδη τώρα διανύουμε.

Οι εργαζόμενοι στον Πολιτισμό δεν ζητάνε μόνο επιδόματα και αποζημιώσεις. Ζητάνε να μπορέσουν να δουλέψουν. Βρισκόμαστε ήδη στον Οκτώβριο και ακόμα δεν έχει ανακοινωθεί το πλαίσιο λειτουργίας των χειμερινών αιθουσών. Αν επιβεβαιωθούν οι διαρροές, πολλοί από τους «μικρούς χώρους» δεν θα μπορέσουν να ικανοποιήσουν τα υγειονομικά πρωτόκολλα και θα παραμείνουν κλειστοί. Αν τα υγειονομικά μέτρα δεν συνοδευτούν από γενναία οικονομική βοήθεια στις μικρές επιχειρήσεις, ο Πολιτισμός θα μετατραπεί σε ολιγοπώλιο όσων έχουν τη δυνατότητα να επιβιώσουν: των μεγαλοπαραγωγών, των ιδρυμάτων και των κρατικών οργανισμών. Η καταστροφή στον δημιουργικό ιστό θα είναι ανυπολόγιστη, κάτι που υπερβαίνει το ζήτημα της επιβίωσης των εργαζομένων και αφορά ολόκληρη την κοινωνία. Ζωτικής σημασίας είναι και η στήριξη του κοινού με δωρεάν εισιτήρια, στα πρότυπα των εργατικών εισιτηρίων. Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί εάν υπάρχει ο δημοσιονομικός χώρος για τέτοιου είδους μέτρα. Η χώρα μας ζήτησε από την Ε.Ε. ελάχιστα χρήματα ως κοινοτικό βοήθημα. Παράλληλα, τα 15 εκατ. που εξαγγέλθηκαν λόγω της πανδημίας, αλλά ακόμα δεν έχουν διατεθεί ούτε καν αυτά, δεν είναι παρά η αναπλήρωση της περικοπής του προϋπολογισμού που έκανε το 2020 σε σχέση με αυτόν του 2019. Πενιχρή χρηματοδότηση, που ωχριά μπροστά στις πραγματικές ανάγκες της πανδημίας. Η στήριξη του Πολιτισμού δεν είναι απλώς θέμα στήριξης εργαζομένων που πλήττονται. Αφορά όλη την κοινωνία. Τώρα, σε αυτή τη δύσκολη για όλους συγκυρία, πρέπει να στραφούμε στην τέχνη για παρηγοριά, ελπίδα, ακόμη, για να βρούμε την ενσυναίσθηση που θα γίνει το αντίδοτο στον κοινωνικό αυτοματισμό και τα επιθετικά ένστικτα που ξυπνούν ο φόβος και η ανασφάλεια. Η επιβίωση του Πολιτισμού είναι θέμα επιβίωσης ολόκληρης της κοινωνίας.​​​​

η Κεραμέως ανακοίνωσε ότι για κάθε μαθητή που συμμετέχει σε κατάληψη θα εξαναγκάζονται δέκα σε τηλεκπαίδευση. Βρήκε μια σχετική εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας από την Κατοχή και έκανε ορισμένες τροποποιήσεις. Οι μαθητές που συμμετέχουν στις καταλήψεις δεν θα έχουν δικαίωμα συμμετοχής στην τηλεκπαίδευση και θα επιβαρύνονται με απουσίες. Είναι η πρώτη περίπτωση παγκοσμίως που απουσία θα παίρνουν αυτοί που πάνε σχολείο και παρόντες θα θεωρούνται αυτοί που κάθονται σπίτι τους. Το εντυπωσιακό είναι ότι μπορούν να κάνουν τηλεκπαίδευση και δεν έχουν καταφέρει ακόμα να δώσουν στα σχολεία ανθρωπίνων διαστάσεων μάσκες. Όχι τίποτα άλλο, θα βρουν καμιά τέτοια μάσκα σε δύο εκατομμύρια χρόνια οι ανθρωπολόγοι και θα οδηγηθούν σε εντελώς λανθασμένα συμπεράσματα. Για το μέγεθος των κρανίων στην κοκακολική εποχή. Δεν μπορούν, λέει, να βρουν τις σωστές προδιαγραφές. Λογικό είναι, πού να τα βρει αυτά το επιτελικό κράτος. Το ενδεχόμενο να πάρουν μια μάσκα και να την μετρήσουν δεν το έχει σκεφτεί κανένας. Βρήκαν κάποιες προδιαγραφές αλλά είναι εγγλέζικες και είναι σε ίντσες ανά τετραγωνική γιάρδα και βαριούνται να κάνουν τις μετατροπές. Άσε που έχουν και το τιμόνι δεξιά.

Το βασικό συμπέρασμα από την πολλαπλή κρίση που βιώνουμε είναι πως υπάρχει ανάγκη να ανακαλύψουμε ξανά τον ρόλο του δημόσιου τομέα, της δημόσιας παρέμβασης και να την επαναπροσδιορίσουμε βεβαίως. Μέσα από μια τέτοια προσέγγιση μπορούμε να υιοθετήσουμε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο φιλικό για το περιβάλλον, αλλά και μια νέα θέση του κόσμου της εργασίας στην παραγωγή. Ο άκαμπτος νεοφιλελευθερισμός, οι νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες περί αυτορρύθμισης της αγοράς διαψεύστηκαν οικτρά. Το νεοφιλελεύθερο παγκοσμιοποιημένο μοντέλο έκλεισε τον κύκλο του και αφήνει πίσω του μεγάλες ανισότητες, τεράστια οικολογική ζημιά στον πλανήτη και περιορισμούς στην ίδια τη δημοκρατία. Δεν μπορεί να συνεχίσουμε θεωρώντας πως οι νόμοι του αχαλίνωτου κέρδους και της ασυδοσίας των αγορών συνιστούν  τον απόλυτο και αδιαμφισβήτητο κανόνα. Η σημερινή κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν αποτελεί τίποτα άλλο από μια αναπαλαίωση παλιών και χρεοκοπημένων συνταγών μέσα σε ένα ακριβοπληρωμένο επικοινωνιακό περιτύλιγμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία, ως ένα κόμμα της σύγχρονης Αριστεράς, έγινε ο εκφραστής του μεγαλύτερου κομματιού του ευρύτερου αριστερού και προοδευτικού χώρου. Έμαθε από τα λάθη του, ωρίμασε από την εμπειρία της διακυβέρνησης χωρίς να χάσει την ταυτότητά του. Σε αυτό τον δρόμο πρέπει να συνεχίσει διαμορφώνοντας ένα διαφορετικό παράδειγμα πολιτικής δράσης  σε σχέση με τα παραδοσιακά κόμματα, πιο συλλογικής και πιο δημοκρατικής λειτουργίας. Έτσι ίσως μπορέσει να εμπλέξει τους νέους ανθρώπους στην υπόθεση της πολιτικής  και της συμμετοχής τους στα κοινά. Δεν είμαστε ένα κόμμα κανονικότητας ή μέρος ενός νέου συναινετικού δικομματισμού, αλλά ένα κόμμα κοινωνικού μετασχηματισμού και προγραμματικής αντιπαλότητας απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό, με ορίζοντα τον σοσιαλισμό.

Η κρίση του κομματικού φαινομένου εγείρει προβλήματα που απαιτούν πολύ σύνθετες αναλύσεις. Θα αναφέρω μόνο μία: την ταυτοποίηση του «πολίτη» με το κράτος, ένα σχετικά σύγχρονο φαινόμενο που εμφανίστηκε τις τελευταίες λίγες δεκαετίες. Ακόμα και οι επαναστάτες ταυτοποιούνται με ένα κράτος, ένα «διαφορετικό» και «μελλοντικό» κράτος. Συνεπώς, μήπως θα έπρεπε η λειτουργία των κομμάτων να περιοριστεί σ’ αυτήν την περιορισμένη συμμετοχή της κοινωνίας στην πολιτική, όπως την ξέραμε μέχρι σήμερα; Μήπως αυτό τα εμποδίζει να γίνουν βιώσιμα –σύμφωνα με την αρχική φύση τους– την ίδια στιγμή που οι μάζες συνιστώνται ως «υποκείμενα εξουσίας», μειώνοντας το ρόλο και τη δυνατότητα εκπροσώπησής τους από οποιαδήποτε πρωτοπορία, περιορίζοντας την προτεραιότητα της πολιτικής σφαίρας σε σχέση με την «κοινωνία των πολιτών», αμφισβητώντας κάθε συγκεντρωτισμό της βούλησης και της λήψης αποφάσεων; Το μπλοκάρισμα του κομματικού φαινομένου θα μπορούσε να θεωρηθεί ως η αντίδραση σε μια κατάσταση όπου η αρμονική σύνδεση μεταξύ «μαζών και εξουσιών» –ακόμα και η αρμονική διαλεκτική, όπως αυτή αναπτύχθηκε από την κομμουνιστική Αριστερά στην Ιταλία– δεν μπορεί πια να υπάρξει μέσα στο κράτος υπό τη σημερινή μορφή του, ανεξάρτητα από τις συνθήκες. Η γαλλική περίπτωση, με τη λειτουργική αντιστροφή των εξουσιών στο πλαίσιο ενός παντοδύναμου κρατισμού, δεν μου φαίνεται ότι ακυρώνει αυτή την υπόθεση. Αντίθετα, αυτό που βλέπουμε είναι μια ανάθεση αρμοδιοτήτων, το ακραίο και επισφαλές όριο με το οποίο η κοινωνία δεν μπορεί ούτε καν να προσποιηθεί ότι ταυτοποιείται, δεδομένου ότι αρκείται να εκφράζεται μέσω των παραδοσιακών συγκρούσεων στο εσωτερικό του προκαθορισμένου πολιτικού χώρου.

τα «συμβατικά» κεντροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη επιδίωξαν να επωφεληθούν εκλογικά από την προσφυγική κρίση του 2015-2018 εγείροντας μαζί με τα ακροδεξιά κόμματα το ζήτημα της μετανάστευσης και υιοθετώντας μια πιο δεξιές αντι-μεταναστευτικές θέσεις. Αντιθέτως, τα «συμβατικά» κεντροαριστερά κόμματα δεν εμφανίζουν την τάση να υιοθετούν μια τέτοια στρατηγική κατά τις εκλογικές περιόδους. Στη Δυτική Ευρώπη, κεντροδεξιά κόμματα, όπως το Λαϊκό Κόμμα για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία στην Ολλανδία, με Πρωθυπουργό τον Μαρκ Ρούτε, η πρόσφατη συμμαχία του Αυστριακού Λαικού Κόμματος με το Κόμμα Ελευθερίας της Αυστρίας, και η Νέα Φλαμανδική Συμμαχία στο Βέλγιο, καθιστούν εμφανές πώς ορισμένες κεντροδεξιές θέσεις έχουν εκτραπεί ακόμα δεξιότερα στο πολιτικό φάσμα, ιδιαίτερα σε κεντρικά κοινωνικο-πολιτισμικά ζητήματα, όπως η μετανάστευση και η ένταξη. Παρόμοια εκλογική στρατηγική, υιοθετήθηκε από τα «συμβατικά» κεντροδεξιά κόμματα, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης του 2008-2013 στην Ευρώπη. Μετακινούμενα πιο Δεξιά στο ζήτημα της μετανάστευσης, τα κεντροδεξιά κόμματα είναι πιθανό ότι άνοιξαν το κουτί της Πανδώρας και κατέστησαν την Άκρα Δεξιά πολιτικά κυρίαρχο ρεύμα. Αυτή η στρατηγική μπορεί βραχυπρόθεσμα να ωφελεί την κεντροδεξιά, αλλά είναι πιο πιθανό ότι μακροπρόθεσμα αυτή που ωφελείται περισσότερο είναι η Άκρα Δεξιά.

Η δικαστική διαδικασία δημιούργησε ξανά – αναγκαστικά και αντικειμενικά – την «υγειονομική ζώνη» γύρω από τη ναζιστική ακροδεξιά. Επί δεκαετίες, στον απόηχο της ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία και όσων επακολούθησαν, είχε επικρατήσει η ιδέα της δημιουργίας μιας «υγειονομικής ζώνης» γύρω από την ακροδεξιά, που δεν θα της επέτρεπε να «εισβάλλει» στο πολιτικό σύστημα και στη δημόσια ζωή. Αν και η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση στην τάση αυτή – ακόμα και στην ίδια τη Γερμανία, πριν λίγους μήνες, αποφεύχθηκε στο «και πέντε» η συμμετοχή του ακροδεξιού AfD σε κυβέρνηση συνασπισμού στη Θουριγγία – δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στη Χρυσή Αυγή προσέδωσαν ορατότητα, ότι την κανονικοποίησαν και την εξωράισαν οι δηλώσεις πολιτικών και τα σχόλια δημοσιογράφων, όπως το «εμένα η Χρυσή Αυγή μου φέρεται με το ‘σεις και με το ‘σας» ή το ότι έχουμε ανάγκη μια «σοβαρή» Χρυσή Αυγή, η οποία θα μπορούσε να μετέχει και σε κυβέρνηση, οι συνεντεύξεις και τα ρεπορτάζ life-style με πρωταγωνιστές τα στελέχη της και ούτω καθεξής. Το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή βρέθηκε εκεί που εξ αρχής ανήκε – από τα έδρανα της βουλής στο εδώλιο του κατηγορουμένου – υποχρέωσε, ευτυχώς, τους πάντες να (ξανα)κρατήσουν τις αποστάσεις τους από αυτή και την έθεσε εκτός του πλαισίου λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος. Αν η δίκη ανέδειξε κάτι ανάγλυφα είναι ότι το απόλυτο κακό που συνιστά ο ναζισμός δεν μπορεί να σχετικοποιείται σε καμία περίπτωση. Ότι στο μαύρο δεν υπάρχουν «γκρίζες» ζώνες. Αυτό είναι και το μεγάλο ζητούμενο, όχι μόνο από τη δικαστική απόφαση, αλλά κυρίως από την ελληνική κοινωνία και πολιτική για την επόμενη μέρα. Σε μια περίοδο που πάλι κάποιοι θεωρούν ωφέλιμο το να παίξουν με το φόβο και τα πιο ταπεινά ένστικτα των ανθρώπων και να «χαϊδέψουν» ακροδεξιές, εθνικιστικές, ρατσιστικές φωνές, το σύνορο ανάμεσα στο άσπρο και στο μαύρο δεν επιδέχεται «γκριζάρισμα».

Είμαι καλλιτέχνης στην Ελλάδα το 2020 με πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη και υπ. Πολιτισμού τη Μενδώνη. Ας μην κρύβομαι άλλο. Ναι! Εχω μαύρο χρήμα! Και προφανώς έχω βρει τον τρόπο να το ξεπλένω. Μετά από κάθε μου δουλειά αγοράζω υπερκοστολογημένα ακίνητα (πρόσφατα πήρα το 90ό μου διαμέρισμα), παράλληλα έχω και μπροστινούς που στήνουν μαγαζιά, τα υπερτιμολογώ και μετά δίνω ποσοστά. Αυτό το κόλπο μού το έμαθαν κάτι ζωγράφοι! Τα έσοδα από την τελευταία μου τηλεοπτική δουλειά τα έβγαλα Ελβετία στον λογαριασμό ενός τρίτου, που τον πληρώνω αδρά. Αυτό το κόλπο μού το έμαθαν κάτι γλύπτες! Στα σίριαλ και στις παραστάσεις που παίζω για να ανέβουν παίρνω μια εύλογη μίζα, ένα μέρος της το δίνω σε κάποιους φίλους δημοσιογράφους που έχω σε payroll για να με «αγιοποιούν» και ένα άλλο μέρος πάει σ' ένα μικρό παραδικαστικό κύκλωμα. Αυτό το κόλπο μού το έμαθαν κάτι ποιητές! Πρόσφατα έβαλα στην αγορά μια εταιρεία έκδοσης εισιτηρίων και ο κόσμος αγόραζε στη διπλή τιμή τα εισιτήρια. Εγώ και αρκετοί καλλιτέχνες πήραμε τη μίζα μας, κατηγορηθήκαμε αλλά ήταν σκευωρία! Λόγω της μεγάλης καλλιτεχνικής μου δραστηριότητας παίρνω δάνεια από τις τράπεζες και μετά χρησιμοποιώ τις άκρες μου και μου διαγράφουν μεγάλο μέρος τους. Αυτό το κόλπο μού το έμαθαν κάτι μουσικοί! Η περιουσία που δημιουργείται από το μαύρο χρήμα είναι γραμμένη στη γυναίκα μου, ώστε εγώ να φαίνομαι καθαρός. Οπως είναι λογικό, με άλλους ευαίσθητους καλλιτέχνες στήνουμε «μαϊμού» εταιρίες και παίρνουμε κρατικές επιχορηγήσεις από δικούς μας ανθρώπους. Αυτό το κόλπο μού το έμαθαν κάτι χορευτές! Κάποιοι φίλοι μου που κάνουν σπικάζ ξεπλένουν το μαύρο χρήμα τους μέσω ποδοσφαιρικών ομάδων και μεταγραφών, αλλά εγώ δεν τα καταλαβαίνω αυτά, είμαι οπαδός! Και εδώ θέλω να σας πω και ένα ευχαριστώ γιατί τα ρούχα μου, τα ταξίδια μου, το γραφείο μου, τα κινητά μου, τους γραμματείς μου, τους πληρώνετε εσείς, οι φορολογούμενοι! Ετσι είναι οι καλλιτέχνες το 2020 στην Ελλάδα και ευτυχώς δηλαδή, φαντάσου να ήμασταν τίποτα υπουργοί και να παίρναμε επίδομα 573 ευρώ για ενάμιση μήνα και να έπρεπε να δανειζόμαστε από εδώ και από εκεί!

Ρουφιάνους αναζητεί η... Amazon στην Ευρώπη, ενώ στις ΗΠΑ δίνει τα ρέστα της για την εκλογή του υποψηφίου των Δημοκρατικών Τζο Μπάιντεν. O αμερικανικός κολοσσός του ηλεκτρονικού εμπορίου δημοσιοποίησε νωρίτερα αυτή την εβδομάδα αγγελίες για την εξεύρεση δύο αναλυτών πληροφοριών, στα καθήκοντα των οποίων περιλαμβανόταν και η σύνταξη αναφορών σχετικά με τη συνδικαλιστική δραστηριότητα μεταξύ των εργαζομένων. «Οι αναλυτές πρέπει να είναι ικανοί στη σύνταξη και την ενημέρωση των ενδιαφερομένων για ευαίσθητα θέματα – που είναι εξαιρετικά εμπιστευτικά, συμπεριλαμβανομένων και οργανωμένων εργατικών απειλών κατά της εταιρείας», ανέφεραν χαρακτηριστικά οι καταχωρίσεις της Amazon. Οι αγγελίες προκάλεσαν την άμεση αντίδραση των ευρωπαϊκών συνδικάτων. Με επιστολή τους οι επικεφαλής κάποιων από τα μεγαλύτερα εργατικά συνδικάτα και ομοσπονδίες της Ε.Ε. ζήτησαν από την Κομισιόν να ξεκινήσει άμεσα έρευνα κατά της Amazon για ενδεχόμενη προσπάθεια παράνομης παρακολούθησης των εργαζομένων. (...) Στις προεδρικές εκλογές του επόμενου μήνα η Amazon υποστηρίζει τον Μπάιντεν. Είναι μαζί με την Alphabet (Google) και τη Microsoft μεταξύ των πέντε μεγαλύτερων χρηματοδοτών της εκστρατείας του υποψηφίου των Δημοκρατικών. Στις προκριματικές του Δημοκρατικού Κόμματος για το χρίσμα, οι δωρεές από στελέχη της Amazon προς το Μπάιντεν ήταν οι δεύτερες μεγαλύτερες ύστερα από αυτές της Microsoft. Αρκετά στελέχη της συμμετέχουν στη συγκέντρωση κεφαλαίων, ενώ κάποια εξ αυτών είχαν εργαστεί νωρίτερα ως σύμβουλοι της κυβέρνησης Ομπάμα. Ακόμη, οι ομάδες εργασίας και μετάβασης στην προεδρία του Μπάιντεν διατηρούν στις τάξεις τους τουλάχιστον 8 πρώην εργαζόμενους της Αmazon, της Facebook, της Google και της Αpple, όπως και και άλλους που διατηρούν δεσμούς με αυτές τις εταιρείες.