Macro

Τα τουρκικά ΜΜΕ και η κοινή γνώμη συζήτησαν την περασμένη εβδομάδα για το θάνατο ενός 20χρονου φοιτητή και μιας 30χρονης γυναίκας σε τραγικές συνθήκες. Αυτοί οι δύο ξεχωριστοί θάνατοι έχουν θρησκευτικές και πολιτικές διαστάσεις. Στην πρώτη περίπτωση, πρόκειται για την αυτοκτονία του Ενές Καρά, δευτεροετούς φοιτητή της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Firat στην πόλη Έλαζιγ (Ανατολική Ανατολία). Ο Καρά άφησε ένα γράμμα και ένα βίντεο, εξηγώντας τους λόγους για τον τερματισμό της ζωής του. Κατόπιν αιτήματος των γονέων του, έμενε σε μία φοιτητική εστία που διοικείται από μια θρησκευτική, ριζοσπαστική ισλαμιστική, αίρεση, την Κοινότητα Nour, η οποία ιδρύθηκε από τον Σαΐντ Νουρσί (1878-1960). «Βρίσκομαι σε ένα περιβάλλον, όπου έχω χάσει κάθε χαρά της ζωής», είχε γράψει ο Ενές. Δήλωνε άθεος και διαμαρτυρόταν για την καταστολή των επικεφαλής της εστίας: «Δεν αισθάνομαι ελεύθερος εδώ. Έχω μόλις 3 από τις 24 ώρες της μέρας για τον εαυτό μου. Μας αναγκάζουν να διαβάζουμε θρησκευτικά βιβλία. Επιπλέον, πήραν το φορητό υπολογιστή μου», είχε δηλώσει. Όσον αφορά στη δεύτερη περίπτωση θανάτου, πρόκειται για την Οζγκέ Νουρ Τεκίν, μια 30χρονη παντρεμένη γυναίκα με ένα παιδί, κάτοικο Άγκυρας. Είχε ψυχολογικές διαταραχές, ο σύζυγός της και οι γονείς της είχαν ζητήσει τη συμβουλή ενός ψευτοϊμάμη από το Καϊσερί (Κεντρική Ανατολία), τον Ερντάλ Καγιά. Ο τελευταίος είχε προτείνει στο σύζυγο να δώσει 100 ξυλιές στους γλουτούς της συζύγου του, να θυσιάσει ένα πρόβατο και να προσευχηθεί για πολύ καιρό, «για να βγάλει το τζίνι που βρίσκεται στην κοιλιά της γυναίκας»! Συμβουλές που πραγματοποιήθηκαν με τη συνεργασία των μελών της οικογένειας και η Τεκίν υπέκυψε στα τραύματά της. Η αστυνομία συνέλαβε αρχικά τον ψευτοϊμάμη, το σύζυγο και ορισμένα μέλη της οικογένειας, αλλά ο εισαγγελέας τους άφησε αργότερα ελεύθερους.

Τα παλιά μέλη του κλαμπ των δισεκατομμυριούχων είδαν τα κέρδη τους να απογειώνονται. Οι δέκα πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη, επιχειρηματίες όπως ο Έλον Μασκ, ο Τζεφ Μπέζος και ο Μπιλ Γκέιτς, διπλασίασαν τις περιουσίες τους αποκτώντας έτσι εξαπλάσιο πλούτο από όσο κατέχουν συλλογικά τα 3,1 δισεκατομμύρια των φτωχότερων κατοίκων του πλανήτη. Την ίδια ώρα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Oxfam, άλλα 160 εκατομμύρια άνθρωποι περνούσαν το κατώφλι της φτώχειας. «Η ενίσχυση των οικονομικών ανισοτήτων, των φυλετικών ανισοτήτων, των ανισοτήτων μεταξύ των δύο φύλων και μεταξύ κρατών καταστρέφουν τον κόσμο μας» τονίζει η η οργάνωση στην έκθεσή της με τίτλο «Η ανισότητα σκοτώνει». Γιατί σκοτώνει; Μα επειδή τουλάχιστον 21.000 άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά εξαιτίας της έλλειψης πρόσβασης στην Υγεία, την ενδοοικογενειακή βία, την πείνα και την κλιματική κρίση. «Ενας έκτακτος φόρος 99% στα έσοδα που συγκέντρωσαν στη διάρκεια της πανδημίας οι δέκα πλουσιότεροι άνθρωποι θα επέτρεπε να παραχθούν αρκετά εμβόλια για όλο τον κόσμο, να προσφερθεί ιατρική και κοινωνική περίθαλψη σε όλους, να χρηματοδοτηθεί η κλιματική προσαρμογή και να μειωθεί η έμφυλη βία σε 80 χώρες» τονίζει η Oxfam. Η οργάνωση υποστηρίζει πως «μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την ακραία φτώχεια μέσω της προοδευτικής φορολόγησης» και των δημόσιων και δωρεάν συστημάτων Υγείας για όλους. Παράλληλα, συνιστά να μην παρεμποδίζεται η δημιουργία συνδικάτων και να αρθούν τα πνευματικά δικαιώματα για τα εμβόλια.

Στο ερώτημα ποιους εκλογικούς στόχους θέτει η νέα ηγεσία, ένα καλύτερο ποσοστό στην τρίτη θέση ή τη δεύτερη θέση, η απάντηση ήταν ότι στόχος είναι μια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση. Στόχος ενταγμένος μεν στη γνωστή και από την προηγούμενη περίοδο στρατηγική της αυτόνομης ύπαρξης του ΚΙΝΑΛ, αλλά με μια σημαίνουσα διαφορετική διατύπωση. Η οποία μπορεί να διεκδικεί τα πρωτεία από τον ΣΥΡΙΖΑ, πράγμα θεμιτό άλλωστε ως επιδίωξη, αλλά θέτει σε αναστολή, τουλάχιστον, την τακτική των ίσων αποστάσεων. Αφήνει μ’ αυτό τον τρόπο ανοιχτή τη δυνατότητα –στο πεδίο των υποθέσεων τουλάχιστον– ενός είδους συνεργασίας με δυνάμεις της Αριστεράς. Υπό την επήρεια, ίσως, των εμπειριών της Ιβηρικής; Οψόμεθα. Η διαφορά, βέβαια, στα καθ’ ημάς είναι πως εδώ αξιωματική αντιπολίτευση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν είναι πιθανή η ανατροπή των συσχετισμών στο χρονικό διάστημα για το οποίο γίνεται η σχετική συζήτηση, όπως εκτιμούν όλοι οι αναλυτές. Άλλωστε, και ο ίδιος ο πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ δήλωσε στη συνέντευξή του ότι δεν προτίθεται να εμπλακεί στα σχέδια της ΝΔ για αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις (κάποιοι μιλούν ήδη και για τρίτη). Κάτι τέτοιο θα ήταν πιθανό, καθώς θα επέτεινε την πόλωση, να λειτουργήσει σε βάρος του ΚΙΝΑΛ.

Η κατασκευή του αγωγού EastMed υπέστη, σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, οριστικό πλήγμα. Συγκεκριμένα, μετά…

Το κλείσιμο μιας εφημερίδας δεν αποτρέπεται επειδή ο τίτλος της είναι ιστορικός - τα νεκροταφεία του Τύπου είναι γεμάτα από ιστορικές εφημερίδες. Ούτε αποτρέπεται επειδή έχει πολιτικό κόστος το να την κλείσεις. Ούτε βολεύεται κανείς με τη χρηματοδότησή της από κάποιο λεφτόδεντρο. Η εφημερίδα οφείλει να είναι βιώσιμη και η βιωσιμότητά της εξαρτάται πρώτα και κύρια από τη σχέση με τους αναγνώστες της. Η έκρηξη ηλεκτρονικών συνδρομών τις τελευταίες ημέρες είναι ένα εξαιρετικά αισιόδοξο μήνυμα. Η ίδια η εφημερίδα δεσμεύεται ότι θα ανταποκριθεί εντείνοντας διαρκώς την προσπάθεια για βελτίωση του περιεχομένου και της παρεμβατικότητάς της. Ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει επίσης να κάνει πράγματα που του αναλογούν. Ας συμφωνήσουμε επίσης ότι κανένας δεν θέλει την ΑΥΓΗ το στεγνό κομματικό φερέφωνο που βλέπει ο Ν. Μπίστης. Η ΑΥΓΗ δεν είναι όργανο του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα της ΑΥΓΗΣ. Και η εφημερίδα συμμετέχει στην πολιτική μάχη έχοντας κάθε μέρα στο μυαλό της τον κόσμο της Αριστεράς: την ανάγκη του για ενημέρωση με ανοιχτό ορίζοντα, τη σύνδεσή του με τον πολιτικό αγώνα και τη μάχη των προοδευτικών ιδεών σε όλα τα επίπεδα, την επαφή του με όσα συμβαίνουν στον κόσμο, τις ελπίδες του, ακόμα και τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες του. Αυτός είναι ο λόγος που η ΑΥΓΗ πρέπει να συνεχίσει. Ξέρει σε κάθε περίπτωση ότι η βιωσιμότητά της δεν θα της χαριστεί. Είναι το μεγάλο στοίχημα που καλείται να κερδίσει χέρι-χέρι με τον κόσμο της Αριστεράς και τους προοδευτικούς πολίτες.

Τι είναι σήμερα σημαντικό, και πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας: Δεν έχουμε απέναντί μας τη Νέα Δημοκρατία -τελεία! Αλλά ένα σύστημα εξουσίας. Το αστικό σύστημα εξουσίας. Στο οποίο συμμετέχει ως κορμός πολιτικός, η Νέα Δημοκρατία, μαζί με τμήματα του λεγόμενου Ακραίου Κέντρου. Αλλά μαζί είναι και οι Βαρόνοι της Ενημέρωσης και της Διαπλοκής, οι μεγάλοι οικονομικοί παράγοντες, το τραπεζικό σύστημα και όλοι όσοι πλουτίζουν χωρίς όρια. Αυτό το σύστημα «ντύνεται» με μια ιδεολογία απολύτως ψευδώνυμης «αξιοκρατίας» (γιατί δεν υπάρχει τίποτα αξιοκρατικό στη διαπλοκή, τη διαφθορά και το αχαλίνωτο κέρδος), που υποβαστάζεται και υποστηρίζεται (καθώς προκαλεί κοινωνικές εκρήξεις), από άφθονο ξύλο και ΜΑΤ, τις κάθε λογής αστυνομίες που συστήνονται και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα αυταρχισμού και καταστολής κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων. Αυτό το σύστημα έχουμε σήμερα να αντιπαλέψουμε. Το ίδιο, με νέα σκληρότερη μορφή ίσως, από εκείνο που βούλιαξε τη χώρα στη χρεωκοπία, τη διαφθορά και τα μνημόνια. Σήμερα η Νέα Δημοκρατία εργάζεται πυρετωδώς -το ομολογούν κορυφαίοι υπουργοί κι από το βήμα της Βουλής- να μην επιστρέψει ποτέ η Αριστερά στην εξουσία. Να «κλείσουν την παρένθεση». Έτσι νομίζουν. Για να αντιμετωπίσουμε αυτό το θηριώδη συσχετισμό απέναντί μας, απέναντι στα μεγάλα κοινωνικά στρώματα που πλήττονται, απέναντι στις πιο αδύναμες τάξεις, χρειάζονται ανάλογες κοινωνικές παρεμβάσεις και πολιτικές συμμαχίες. Το να καταρρεύσει ο Μητσοτάκης δεν είναι θέμα «εκλογικής αριθμητικής». Είναι πολύ βαθύτερο. Απαιτεί τη δημιουργία μιας δικής μας ηγεμονίας στην κοινωνία, με τις δικές μας θέσεις, αρχές, αξίες και το πρόγραμμά μας. Αυτό είναι το «στοίχημα» για το ΣΥΡΙΖΑ και το Συνέδριό μας. Ή θα το πετύχουμε, ή η κοινωνία θα πέσει στο βάραθρο, που την οδηγεί αυτή η εκδικητική, επιθετική, αναχρονιστική Δεξιά.

Κανονικά σήμερα θα μιλούσαμε για τη Μενδώνη. Που σηκώθηκε κι έφυγε από τη Βουλή για…

Ήταν πολλές οι αντιδράσεις στην απαράδεκτη αποστροφή του Κωνσταντίνου Τζούμα για τη γυναικεία φλυαρία ως…

Από τα λίγα που έχει πει ο κ. Ανδρουλάκης και δεν είναι κοινοτοπίες, αυτό που προκύπτει είναι μια «παραμετρική» αντιπολίτευση με προτάσεις διορθωτικές, «ρεαλιστικές», μέσα όμως στο ίδιο πλαίσιο πολιτικής με αυτή της Ν.Δ. Αυτή μάλιστα η επιδεικτική προσήλωση στον «ρεαλισμό» πρόφτασε ήδη μια φορά να εκθέσει το ΚΙΝ.ΑΛΛ., όταν έσπευσε να προτείνει τη «ρεαλιστική» τιμή των 40 ευρώ για τα τεστ PCR κάνοντας ρελάνς στην τιμή των 47 ευρώ που καθόρισε ο Άδωνις Γεωργιάδης. Η συνέχεια με τις τιμές στην Κύπρο, στις Συκιές και στο Χαλάνδρι ήταν μια ουρανομήκης σφαλιάρα στον Άδωνι, η οποία όμως ακούστηκε και στη Χαριλάου Τρικούπη. Στο θέμα των PCR, όλα τα άλλα κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης τάχθηκαν υπέρ της συνταγογράφησης όπως παντού σχεδόν στην Ευρώπη. Στο θέμα του κατώτατου μισθού και πάλι οι προτάσεις του κ. Ανδρουλάκη κινδυνεύουν να υπερκεραστούν από την αύξηση που μελετά ο ανήσυχος για τα ποσοστά του πρωθυπουργός. Και αυτό διότι ο κ. Ανδρουλάκης έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι η αύξηση πρέπει να γίνει «με ρήτρες που αφορούν μόνον τον κατώτατο μισθό και όχι να δημιουργήσει περαιτέρω κλιμάκωση» στα υπόλοιπα μισθολογικά κλιμάκια. Ο πρόεδρος του ΚΙΝ.ΑΛΛ. δηλαδή βλέπει την αύξηση στον κατώτατο μισθό μόνο ως δίχτυ προστασίας για τους πιο αδύναμους και όχι ως αναπτυξιακή στρατηγική και αποδέχεται τη σκληρή νεοφιλελεύθερη δοξασία ότι η αύξηση των μισθών αυξάνει την ανεργία.

Από την αρχή είχα την περιέργεια να δω πώς ο Ευκλείδης θα κατάφερνε να κινηθεί, σε μια περίοδο πολύ ευαίσθητη και λεπτή για τον ΣΥΡΙΖΑ –μέσα στην οποία μάλιστα ανεπαισθήτως έγινε και ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ– όπου κάθε λέξη, απροστάτευτη, διαβάζεται με πολλούς τρόπους. Πώς να γράψεις –σε ημερολόγιο– για καταστάσεις που σε ενόχλησαν, στιγμές αισιοδοξίας ή απαισιοδοξίας, θυμού και να εξασφαλίσεις τη μη παρανόηση ή και διαστρέβλωση, όταν είσαι ενεργός μέσα σ’ όλα αυτά; Και εδώ τα κατάφερε, όσο ήταν δυνατό. Δηλαδή, κατάφερε οι εγγραφές του να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον της/ου αναγνώστριας/η, γιατί και εδώ το εύρος των θεμάτων είναι μεγάλο, ο διεισδυτικός του λόγος ζωντανός. Όπλο του και εδώ το χιούμορ και ο έμμεσος λόγος, όχι λιγότερο καταλυτικός και όταν ακόμη καταπιάνεται με το κόμμα ή συμπεριφορές στελεχών του. Ο χώρος τελειώνει και καθώς ετοιμαζόμαστε για το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ–ΠΣ παραθέτω απόσπασμα από την 4/7/2021 με τίτλο «Η Αριστερά ως κουαρτέτο εγχόρδων», εμπνευσμένο από την τελευταία μέρα της Προγραμματικής Συνδιάσκεψης. Την αξιολογεί θετικά, αλλά σημειώνει: «Ωστόσο, η συλλογικότητα, τόσο στη λήψη αποφάσεων όσο και στη δράση, δεν είναι εύκολη υπόθεση και απαιτεί συνεχή προσπάθεια». Και αφού παραθέτει ένα απολαυστικό απόσπασμα του άγγλου συγγραφέα Άλαν Μπένετ για μια έξοχη ηχογράφηση του BBC και το πόσοι συνέβαλαν και πώς στην επιτυχία της κλείνει: «Μακάρι στο μέλλον η Αριστερά, εκτός και εντός ΣΥΡΙΖΑ, να μπορεί όλο και περισσότερο να λειτουργεί σαν το κουαρτέτο του Μπένετ. Αυτό, εξάλλου, ήταν και το αρχικό πρόταγμα του ΣΥΡΙΖΑ». Πώς να επιβιώσουμε ως αριστερές/οί, χωρίς να είμαστε αισιόδοξοι;