Macro

Πληροφορούμαι ότι την Κυριακή, στη σύσκεψη των αρμοδίων υπουργείων με τις εταιρείες που διαχειρίζονται τους…

Για πρώτη φορά μετά το 2019 στην κοινωνία, δεν γκρινιάζουν μόνο οι ακροδεξιοί (οι οποίοι, ξέρουμε καλά, ότι ελλείψει αντίστοιχου αξιόπιστου κομματικού μορφώματος, στο τέλος, τουλάχιστον οι μισοί, θα ψηφίσουν Δεξιά για να μην βγει η Αριστερά), αλλά αρχίζει ο προοδευτικός κόσμος να σκέφτεται (σοβαρά) ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν πρέπει να κυβερνήσει ξανά. Προς το παρόν, δεν το έχει πάρει απόφαση και ενδέχεται να κάνει πίσω, αλλά αν, όντως, το αποφασίσει, επειδή στη χώρα μας είναι πλειοψηφία, θα καθορίσει την επόμενη κυβέρνηση. Και για να πετύχει τον σκοπό του έχει (όπως φαίνεται) μόνο μια επιλογή. Με άλλα λόγια, όσα συμβαίνουν τους τελευταίους δύο μήνες και όσα θα συμβούν μέχρι το Πάσχα δημιουργούν, για πρώτη φορά μετά την εκλογική νίκη της ΝΔ και ίσως για τελευταία έως τις επόμενες εκλογές (όποτε κι αν γίνουν), δυναμική που μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών, ακόμη και για την πρώτη θέση, για την οποία δεν είναι απαραίτητο να περάσει μπροστά ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αρκεί, έστω, μια δημοσκοπική ή εκλογική (στην πρώτη κάλπη της απλής αναλογικής) αποτύπωση μείωσης της ψαλίδας στις 3-4 μονάδες, η οποία θα ακυρώσει την αίσθηση παντοτινής παντοδυναμίας του Κυριάκου Μητσοτάκη, επίπλαστη, προφανώς, σε μεγάλο βαθμό. Την κρισιμότητα, δε, αυτής της περιόδου τη γνωρίζουν και στο Μαξίμου και στην Κουμουνδούρου διότι τους την έχουν διαμηνύσει δημοσκόποι και πολιτικοί επιστήμονες και από τις δύο πλευρές. Ποιο είναι το υλικό που δημιουργεί αυτές τις διεργασίες; Οι νέες εκατόμβες νεκρών της πανδημίας που επιμένει και δημιουργεί βραχυκύκλωμα στην αγορά, η επέλαση της ακρίβειας σε βασικά αγαθά και (απρόσμενα) το φιάσκο του χιονιά. Ποια είναι το αποτύπωμα όλων αυτών; Η έντονη και σχεδόν καθολική δυσφορία που εκφράζουν οι πολίτες σε κουβέντες, η σαφή μεταβολή στα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων (πχ. η υπεροχή αρνητικών αξιολογήσεων σε πλευρές της κυβερνητικής πολιτικής, η πλειοψηφική αποδοχή επιμέρους προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ) και οι τάσεις στην πρόθεση ψήφου σε πολλές από αυτές. Αυτή η εικόνα, δε, επιδεινώνεται από τη σχετικά πρόσφατη αποκάλυψη της μελέτης Τσιόδρα-Λύτρα (που άλλαξε ριζικά την αντίληψη για το τι γίνεται στο ΕΣΥ) και τη διάψευση των συνεχών διακηρύξεων περί τέλους της πανδημίας, τα ανεπαρκή μέτρα για τα λαϊκά στρώματα και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τη διάχυτη αλαζονεία που δεν καλύπτεται από τις κενές συγγνώμες χωρίς ουσιαστική ανάληψη πολιτική ευθύνης (δηλαδή τη συγκεκριμένη παραδοχή λαθών και παραιτήσεις προσώπων) σε φυσικές καταστροφές, μετά από αλλεπάλληλες αποτυχημένες διαχειρίσεις φυσικών καταστροφών (πλημμύρες Ιανού, χιονιάς Μήδειας, φωτιές Εύβοιας, πλημμύρες Μπάλου, χιονιάς Ελπίδας), από μια ΝΔ που είχε κάνει σύνθημα της την τυμβωρυχια όταν ήταν στην αντιπολίτευση και έφτασε στο σημείο να φτιάξει ξεχωριστό σχετικό υπουργείο φέρνοντας Κοινοτικό πολιτικό από την Κύπρο. Όλα αυτά δημιουργούν την εικόνα μιας κυβέρνησης που και δεν έχει αποτελεσματικότητα και δεν ενδιαφέρεται για τον απλό κόσμο. Εξάλλου, παρατηρούνται αλλαγές και στην κορυφή της πολιτικής ζωής. Τα Μέσα Ενημέρωσης αναγκάζονται να ασκήσουν κριτική (πχ για το σόου των Ραφάλ και τη διαχείριση του χιονιά), ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί και σε μεγάλο βαθμό καταφέρνει να κρατά την πρωτοβουλία αντιπολιτευτικών κινήσεων (διαγραφή Κουρουμπλη, αίτημα εκλογών, πρόταση μομφής) και ο Νίκος Ανδρουλάκης, (διατυπώνοντας μια ακραία μετριοπαθή, έως συστημική, κριτική) γίνεται όλο και πιο ελκτικός για κεντρώους και κεντροδεξιούς απογοητευμένους ψηφοφόρους της ΝΔ. Σε αυτό το κλίμα και με δεδομένη αδυναμία του Κυριάκου Μητσοτάκη να αντιπαρατεθεί στον Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή και τον γνωστό εκνευρισμό που του προκαλεί να αντιμετωπίζει σκληρή κριτική από ενιαία την αντιπολίτευση, η συζήτηση για την πρόταση μομφής, όχι μόνο προμηνύεται ενδιαφέρουσα, αλλά ενδεχομένως και να επιταχύνει τις εξελίξεις.

Σημεία από την ομιλία μου στην Ολομέλεια της Βουλής, στη συζήτηση της πρότασης δυσπιστίας που…

Η πρόταση μομφής, κατά της ανάλγητης και κοινωνικά μεροληπτικής κυβέρνησης της ΝΔ, δεν αφορά μόνο τα έδρανα της Βουλής, τους βουλευτές και βουλεύτριες, αλλά κυρίως αφορά τη μάχη, που χρειάζεται να δοθεί μέσα στην κοινωνία. Μομφή, λοιπόν, για όλα όσα με βαναυσότητα πράττει η αυταρχική και νεοφιλελεύθερη (διόλου φιλελεύθερη) κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη. Μομφή για τους 23.000 συνανθρώπους μας που χάθηκαν. Μομφή για την έλλειψη ΜΕΘ. Μομφή για την ασυλία που έχουν οι ιδιωτικές κλινικές, τα ιδιωτικά συμφέροντα. Μομφή για το ΕΣΥ, που αφέθηκε στην τύχη του, για τους γιατρούς που δεν προσελήφθησαν. Μομφή για το δήθεν "επιτελικό κράτος", για όσα είδαμε και ζήσαμε τις μέρες του χιονιά. Για την Αττική οδό, για τους μεγάλους κλειστούς δρόμους, για τα χιλιάδες σπίτια που έμειναν χωρίς ρεύμα, για τον άστεγο που πέθανε από την παγωνιά στην Θεσσαλονίκη, για το φέρετρο πάνω στο χιόνι, για τους ανθρώπους, που ζουν σε χαμόσπιτα χωρίς νερό και ρεύμα εξαιτίας μιας σκληρής ταξικής πολιτικής υπέρ των πλουσίων και των μεγάλων συμφερόντων. Μομφή για την ακρίβεια, την ανεργία, την πείνα, που δυστυχώς είναι υπαρκτή και μαστίζει ανθρώπους, παιδιά... Για τον κατώτερο μισθό, τις κάλπικες υποσχέσεις, την πολιτική τους για την αναπηρία, τις ανισότητες, τον κοινωνικό αποκλεισμό. Μομφή για τον αυταρχισμό και την καταστολή, τον ακροδεξιό κατήφορο, την εκφορά ρατσιστικού λόγου. Μομφή για την πολιτική τους στο προσφυγικό, για τις εγκληματικές επαναπροωθήσεις μέσα στην θάλασσα του Αιγαίου, για τις περικοπές, την πείνα στους προσφυγικούς καταυλισμούς. Μομφή για τις διώξεις σε δημοσιογράφους, για τις παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη, για τις πλαστές δημοκοπήσεις, για το ύφος της εξουσίας, για την κατάσταση στις φυλακές, για τον περιορισμό της δημοκρατίας και των ελευθεριών, για τη στοχοποίηση της νέας γενιάς. Μομφή, που χρειάζεται να φτάσει στο τελευταίο σπίτι, σε κάθε γωνιά της χώρας, να φανεί πως πράγματι μας χωρίζει άβυσσος, ιδεολογική, πολιτική, κοινωνική, από τη Νέα Δημοκρατία. Μέσα στα κινήματα και τους δρόμους. Με την αριστερά....

Εκρηξη μεγατόνων θα προκαλέσει στις οικονομίες δεκάδων υπερχρεωμένων χωρών του αναπτυσσόμενου κόσμου το σφίξιμο της…

Την παρέμβαση της αρμόδιας υφυπουργού για θέματα Ισότητας ζητά η αναπληρώτρια τομεάρχης Δικαιοσύνης, για θέματα…

Λαμβάνω πολλά μηνύματα ότι ο Γ.Γ. του υπ. Παιδείας, τηλεφωνεί (!) σε διευθυντές σχολείων, ακόμα…

Η πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση της ΝΔ έγινε τη σωστή στιγμή, δηλαδή στον χρόνο που η οργή της πλειοψηφίας ξεχειλίζει από τη διαχείριση της κυβέρνησης στην κακοκαιρία, την πανδημία, την ακρίβεια. Δεν θα σχολιάσω τις αντιδράσεις των κομμάτων, αυτές έχουν να κάνουν με την πολιτική στρατηγική καθ’ ενός εξ αυτών. Θα σταθώ σε απόψεις που κατατίθενται, κυρίως στο διαδίκτυο και σε εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας οι οποίες φιλοδοξούν να εμφανιστούν αμερόληπτες, σπάνια όμως μπορούν να κρύψουν την ιδεολογική και γιατί όχι, πολιτική τους μεροληψία. Γράφεται ότι η μομφή που κατάθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στοιχείο μικροπολιτικής, ότι δίνει την ευκαιρία στην κυβέρνηση να υπεκφύγει των ευθυνών της και να συσπειρώσει την κοινοβουλευτική της ομάδα. Αληθές και παραπειστικό ταυτόχρονα. Εξηγούμαι, σπάνια, πολύ σπάνια μια πρόταση μομφής δημιουργεί φαινόμενα αποσύνθεσης ενός κόμματος που κυβερνά. Το γιατί είναι εύκολο να ερμηνευτεί. Επίσης στα δεδομένα συγκαταλέγεται ότι ο κόσμος δεν θέλει εκλογές. Ίσως χρειάζεται να αναρωτηθούμε γιατί οι εκλογές δεν εισπράττονται τις περισσότερες φορές ως λύση της πολιτικής εμπλοκής. Αλλά, μια πρόταση μομφής δουλεύει σε ένα άλλο επίπεδο, το συμβολικό, που εκφράζεται στην προκειμένη με το «δεν πάει άλλο». Το δεν πάει άλλο με αυτή την κυβέρνηση το συμμερίζονται πολλοί, οι συντριπτικά περισσότεροι, άνδρες και γυναίκες. Μπορεί να μην εμφανίζεται στις προθέσεις ψήφου, καταγράφεται όμως στις ποιοτικές αναλύσεις κάθε δημοσκόπησης, ακόμα και στις προκατειλημμένες και τις αναξιόπιστες. Η υποχρέωση κάθε πολιτικού υποκειμένου, ιδιαίτερα ενός κόμματος της Αριστεράς, είναι να εκφράσει στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο τη γνώμη και τα συναισθήματα του κόσμου, ιδιαίτερα του κόσμου που φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει. Να τα πολιτικοποιήσει στο θεσμικό επίπεδο με το Πρόγραμμα του. Ο ΣΥΡΙΖΑ το κάνει εμφατικά με την πρόταση μομφής, θα δούμε πως θα ανταποκριθούν οι άλλες πολιτικές δυνάμεις, εκείνες που αυτοπροσδιορίζονται στα αριστερά της πολιτικής γεωγραφίας. Έχουν να αναμετρηθούν με «θανατηφόρα» πολιτικά διλήμματα: κομματική «υπερηφάνεια» ή συμμετοχή σε ένα πολιτικό σχέδιο απαλλαγής, από μια αδίστακτη –οικονομικά και κοινωνικά, δεξιά και νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση. Θα πούνε, και θα έχουν δίκιο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη περίοδο, όλη την προηγούμενη περίοδο δεν εργάστηκε για να αρθούν οι επιφυλάξεις, να αποκατασταθεί το κλίμα εμπιστοσύνης και κατανόησης, να σπάσει το αντιΣΥΡΙΖΑ Ρεύμα. Το αντιΣΥΡΙΖΑ Μέτωπο διασπάστηκε στα εξ ων συνετέθη αλλά επιβιώνει ως προκατάληψη στα συναισθήματα των ανθρώπων. Θα πούνε επίσης και θα έχουν πάλι δίκιο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εδώ και δυόμιση χρόνια παράγει γεγονότα, συνήθως διαιρέσεις, από το εσωτερικό του οι οποίες δεν αφορούν τους περισσότερους εκτός του κόμματος του. Ίσως να αφορά εκείνους που αντιμετωπίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως εισβολέα στον κεντρώο χώρο και τους άλλους που τον βλέπουν ως παραχωρητή του αριστερού. Σε κάθε περίπτωση ο Κ. Μητσοτάκης κοιμόταν ήσυχος. Είναι πια καιρός να κάνει ανήσυχο ύπνο.

- Οσο το σημερινό γερμανικό κράτος θα αρνείται να καταβάλει τις οφειλές του για τα εγκλήματα του Γ΄ Ράιχ, σύμφωνα με τη Συμφωνία του Λονδίνου στις 27.2.1953 (άρθρο 17 παρ. 3 α), αλλά και με την από 17.4.2019 ιστορική απόφαση της Βουλής των Ελλήνων για την απόδοση των γερμανικών οφειλών, καθώς και το από 27.7.2016 Πόρισμα της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Διεκδίκησης - Οσο η ΟΔΓ θα αρνείται να επιστρέψει τα λύτρα που εξαναγκάστηκε να καταβάλει η Ισραηλιτική Κοινότητα, στην απελπισμένη προσπάθειά της να σώσει τα άρρενα τέκνα της από τη βάρβαρη καταναγκαστική εργασία, τόσο θα το στοιχειώνουν τα φαντάσματα των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας. - Οσο οι Θεσσαλονικείς δεν αναμετρώνται με τις πιο μελανές σελίδες από την Ιστορία της πόλης τους, θα βρίσκει πρόσφορο έδαφος η φαιά «σπορά των ηττημένων του 1945» και θα ενισχύεται το θράσος των αρνητών του Ολοκαυτώματος και της Αντιφασιστικής Αντίστασης. - Οσο η πόλη της Θεσσαλονίκης αποφεύγει να μάθει, να στοχαστεί και να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι το ένα πέμπτο του πληθυσμού της εξοντώθηκε με την αποτρόπαιη και εγκληματική συνέργεια των κατοχικών δυνάμεων με τις δωσιλογικές αρχές της πόλης.

"Θέλουμε οι πολίτες της μειονότητας να αισθάνονται ισότιμοι πολίτες στη χώρα" μας λέει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Ξάνθη Χουσεϊν Ζεϊμπέκ. Και συνεχίζει λέγοντας πως οι πολίτες της μειονότητας νιώθουν ότι μπαίνουν στο περιθώριο από την κυβέρνηση της Ν.Δ. Αναφέρεται στο πόρισμα της πλειοψηφίας της διακομματικής επιτροπής και σημειώνει ότι στα μεν θεσμικά μάς πάει πίσω, στα δε οικονομικά, αναπτυξιακά, είναι γενικόλογο. Η Ν.Δ., μας λέει, "δεν στήριξε ούτε τη μεσαία ούτε την εργατική τάξη, ούτε τους μικρούς και μεσαίους αγρότες". "Η μειονότητα βιώνει το πρόσωπο μιας αυταρχικής κυβέρνησης και συγκρίνει το πώς ήταν η ζωή της επί διακυβέρνησης με τον ΣΥΡΙΖΑ. "Μιλούν", μας λέει, "για το κοινωνικό μέρισμα που κόπηκε, για τη 13η σύνταξη που κόπηκε κι αυτή". Εκτιμούν τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή διαχρονικά στάθηκε στο πλευρό της μειονότητας, έκανε βήματα επίλυσης των πάγιων προβλημάτων της και περιμένουν από αυτόν πιο θαρραλέα βήματα ώστε να αισθανθούν ισότιμοι πολίτες. Και αυτά τα περιμένουν, όπως λένε, από μια προοδευτική, αριστερή, ριζοσπαστική κυβέρνηση. Ως μεγάλα προβλήματα θεωρούν την ανεργία, την ακρίβεια, την εκπαίδευση, αλλά και τη μετανάστευση.