Γιάννης Γιαννουλόπουλος: Η σθεναρή αντιμετώπιση της «εθνικής» γραμμής, υπόθεση όλου του δημοκρατικού τόξου
Όσοι χρησιμοποιούν την ελληνική σημαία ως σημαία ευκαιρίας, δεν είναι μόνο αχρείοι, αλλά και υπεύθυνοι για τις μεγαλύτερες καταστροφές.
Οι εταιρείες έρχονται και φεύγουν, η δυσαρέσκεια φουντώνει
Ποιος πληρώνει τον κατακερματισμό των βρετανικών σιδηροδρόμων; * Από τότε που έγινε η ιδιωτικοποίηση, τον λογαριασμό πληρώνουν κυρίως οι φορολογούμενοι και οι επιβάτες. Οι τιμές των εισιτηρίων έχουν αυξηθεί και είναι τώρα 25% υψηλότερες σε πραγματικές τιμές σε σχέση με το 1995 και 30% ακριβότερες από ό,τι στη Γαλλία, την Ολλανδία, τη Σουηδία και την Ελβετία. Υποτίθεται πως η ιδιωτικοποίηση θα έφερνε και αποτελεσματικότητα και τα έσοδα που απαιτούσαν οι εταιρείες για τις υπηρεσίες τους. Παρά την ευρύτατη χρήση, τα κόστη του δικτύου δεν μειώθηκαν σε σχέση με τα έσοδα που αποφέρει. Σύμφωνα με έρευνα του 2011, το κόστος ανά επιβάτη ήταν περίπου 20 πένες στο χιλιόμετρο το 2010, όσο ήταν και το 1996.
Αννέτα Καββαδία: Περισσότερη διαφάνεια και μεγαλύτερη κοινωνική λογοδοσία (βίντεο)
Την ανάγκη ενίσχυσης και ενδυνάμωσης εκείνων των θεσμών της δημοκρατίας που οδηγούν στη λογοδοσία όλοι όσοι «με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους, ενίσχυσαν αθέμιτες πρακτικές, δημιούργησαν οικονομικά σκάνδαλα και έβλαψαν την οικονομία της χώρας, το κοινωνικό σύνολο και τελικά την ίδια την ευρωπαϊκή μας πορεία», επεσήμανε – ενώπιον του Ευρωπαίου Επιτρόπου, αρμόδιου για της Οικονομικές και Νομισματικές Υποθέσεις Πιερ Μοσχοβισί – η βουλευτής Β΄Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ Αννέτα Καββαδία κατά την κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Εθνικής Άμυνας-Εξωτερικών & Οικονομικών.
Το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού και η λύση της σύνθετης ονομασίας
Αν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού κάθε λαού το δει κανείς με καθαρό μυαλό κι όχι μέσα από την τρύπα του κουσουριού του, όπως έλεγε ο Τσαρούχης για τους στενόμυαλους ή τους συμφεροντολόγους, ιδίως όταν πρόκειται για λαούς που περνούν μακρά ή βραχύτερη περίοδο εθνογένεσης, τότε θα πρέπει να το αναγάγει σε βασική αρχή πρώτα απ’ όλα για το λαό που κι εκείνος ανήκει.
Τι ωραίο πλιάτσικο!
Στο μυθιστόρημα "Τι ωραίο πλιάτσικο" του Τζόναθαν Κόου ξετυλίγονται σαράντα χρόνια της βρετανικής ιστορίας της αλαζονική και άπληστης άρχουσας τάξης. Συντίθεται η προσωπογραφία της, εξιστορούνται τα εγκλήματά της. Την ειρωνεύεται και αρνείται να δει σ αυτή την παραμικρή γοητεία. Η μυθοπλασία του έχει κάνει εκδοτικό πάταγο εδώ και πολλά χρόνια. Στην περίπτωση της ελληνικής άρχουσας τάξης τέτοιο μυθιστόρημα δεν έχει γραφτεί ακόμα. Αν ο Κόου ήξερε τις απάτες της δε θα έγραφε πρόζα. Θα το γύριζε στη δημοσιογραφία.
Δεξιά παιχνίδια με ζητήματα εξωτερικής πολιτικής
Σε νέα και πολύ πιο οξυμένη, με αντιπαραθέσεις, φάση μπαίνουμε ή μάλλον έχουμε μπει με άξονα το μακεδονικό σε ευθεία, δυστυχώς, συνοδεία με τους κομματικούς πολιτικούς στόχους της αξιωματικής, κυρίως, αντιπολίτευσης. Φύγαμε, πια, από την πρώτη φάση κατά την οποία η αντιπολίτευση, σύσσωμη, σχεδόν, ασκούσε δριμεία κριτική για το ότι η κυβέρνηση έκανε μυστική διπλωματία, ότι επεδίωκε να δημιουργήσει προβλήματα στους αντιπάλους της κ.τ.λ. και περάσαμε τώρα στο πολύ σκληρό παιχνίδι.
Ποιος είναι ο στόχος της ΝΔ; Με όλα τα μέσα να μην προχωρήσει η συμφωνία με τη FYROM. Ένα μεγάλο μέρος της ηγεσίας της το επιδιώκει, διότι, με βάση το εθνικιστικό ή φοβικό σκεπτικό της, δεν θέλει τη λύση, καθώς αν συμβεί θα έχει τη λέξη Μακεδονία. Ένα άλλο, όμως, τμήμα της σύρεται στην άρνηση, προφανώς, και διότι δεν καίγεται και τόσο από την αντίληψη περί αυτοπροσδιορισμού, μιας και το συνδέει απολύτως με τις πολιτικές εξελίξεις. Έχει εδραία πεποίθηση ότι θετική εξέλιξη στις διαπραγματεύσεις Ελλάδας-FYROM ωθεί σε μια, αργά ή γρήγορα, αναδιάταξη των πολιτικών δυνάμεων και των σχέσεων μεταξύ των κομμάτων.
«Με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις…»
Κάποια στιγμή στο μέλλον, θα θυμόμαστε σίγουρα την προηγούμενη εβδομάδα. Κι ίσως επανερχόμαστε στις δύο ομιλίες που στάθηκαν, τόσο καθοριστικά, απέναντι η μια στην άλλη: την ομιλία του δημάρχου Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρη, την Ημέρα Μνήμης των Εβραίων Ηρώων και Μαρτύρων του Ολοκαυτώματος, και του Μίκη Θεοδωράκη, στο αθηναϊκό συλλαλητήριο για τη Μακεδονία.
Αξίζει να επιμείνει στις μεταξύ τους διαφορές. Και δεν εννοώ τα προφανή – ότι ο Μπουτάρης ξεκινά μιλώντας για το λάθος «μας», ενώ για τον Θεοδωράκη λάθος έχουν μόνο και πάντα οι άλλοι. Ή το ότι ο πρώτος θύμισε τα δεινά (και τη μεταδοτική συνενοχή) που φέρνει ο φασισμός, ενώ ο δεύτερος δεν φάνηκε να πτοείται επευφημούμενος (και) από φασίστες. Εννοώ τα κάπως πιο δυσδιάκριτα.
Πόθεν το κοινόν άσμα «Μακεδονία ξακουστή»
Εχει πάντως τεράστιο ενδιαφέρον για την ιστορική μας αυτογνωσία, αν την αντέχουμε, το πώς έγινε ελληνική η ελλαδική Μακεδονία: με πολέμους, ανταλλαγές πληθυσμών, ρητές ή άρρητες απαγορεύσεις όσον αφορά τη χρήση άλλων γλωσσών, πέρα από την ελληνική, απαγόρευση ακόμα και μουσικών οργάνων, λ.χ. της γκάιντας. Γιατί; Μα επειδή, σύμφωνα με την εθνικώς ορθή αδαημοσύνη και μικρότητα, η γκάιντα υποδήλωνε ανθελληνισμό και φιλοβουλγαρισμό. Γι’ αυτό και την τσάκιζαν οι χωροφύλακες, εισβάλλοντας σε σπίτια «υπόπτων για εθνική μειοδοσία» ή διαλύοντας πανηγύρια. Πράγμα που μάλλον δεν το θυμάται, ή δεν το αξιολογεί σαν σοβαρό, ο Μίκης Θεοδωράκης, παρότι άνθρωπος της μουσικής, εκτός από πατέρας της εσβεσμένης «Σπίθας».
Ελλαδέμπορες
Στη σημερινή συγκυρία και με τα σημερινά πολιτικά δεδομένα ο Κυριάκος Μητσοτάκης κινδυνεύει να καθίσει επάνω του όλη η ακροδεξιά σκόνη που σηκώνει το εθνικιστικό συνονθύλευμα που διεκδικεί μερίδιο από το ελλαδομπόριο.
Εργασιακή κόλαση στον τουριστικό παράδεισο
Ξενοδοχειακή μονάδα στην Κω, από κείνες τις μεγάλες και ιλουστρέ, οι οποίες, τάχα, φέρουν την ανάπτυξη σε κάθε τόπο, πριν προσλάβει τους υπαλλήλους της, τους έβαζε να υπογράφουν πως θα βαρύνονται με πρόστιμα, διαφόρων διαβαθμίσεων - 30 ευρώ εάν παραπονεθεί πελάτης, 10 ευρώ για τις καθυστερήσεις προσέλευσης. Και πως, ακόμα, θα τους υποβάλλει σε σωματικό έλεγχο, μην τυχόν και, φεύγοντας, υφαρπάξουν κατιτίς απ’ την περιουσία του εργοδότη.
Πριν αλλάξουν οι συσχετισμοί και οι προτεραιότητες στο παραγωγικό μοντέλο, ώστε να ενισχυθεί και πάλι η μικρομεσαία επιχείρηση, το να αποκαλύπτεται η κόλαση της εκμετάλλευσης πίσω από τους παραδεισένιους -κατά πώς τους λένε- προορισμούς είναι πρωτίστως ανθρωπιστικό καθήκον.