Γιώργος Τσιάρας

13
05

70 χρόνια αγώνες και βία

Με τις φλόγες ενός επαπειλούμενου και πιθανόν γενικευμένου πολέμου να ξαναζώνουν τη Μέση Ανατολή, με επίκεντρο αυτή τη φορά το Ιράν, ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ ετοιμάζεται να ρίξει κι άλλη... κηροζίνη στα φλεγόμενα «τόπια» της περιοχής. Τη Δευτέρα, ανήμερα της 70ής επετείου από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του κράτους του Ισραήλ και παραμονή της συμπλήρωσης 70 χρόνων από τη Νάκμπα -την «Καταστροφή» όπως βίωσαν οι Παλαιστίνιοι την ίδρυση του ισραηλινού κράτους, με αποκορύφωμα τον ξεριζωμό πάνω από 750.000 προσφύγων- οι ΗΠΑ μεταφέρουν την πρεσβεία τους από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ αλλάζοντας άρδην τα δεδομένα. Με το εν αναμονή, αλλά ήδη αμφιλεγόμενο ειρηνευτικό σχέδιο του Τραμπ για την ισραηλο-παλαιστινιακή διένεξη και το Μεσανατολικό εν γένει να παραμένει άγνωστο τόσο ως προς το ακριβές περιεχόμενο όσο και ως προς τον χρόνο δημοσιοποίησής του, οι γεωπολιτικές ισορροπίες επαναπροσδιορίζονται, προς άγνωστη κατεύθυνση και ακόμη πιο άγνωστη κατάληξη, καθώς στην περιοχή πλέον εμπλέκονται ενεργά ισχυροί (βλ. Ρωσία και Ε.Ε.) διεθνείς παίκτες.
02
10

Κράτος- κονκισταδόρ

«Τόση δημοκρατία είχαμε να δούμε από τη χούντα»! Το σύνθημα αυτό των Ελλήνων «αγανακτισμένων» ταιριάζει γάντι στα αιματηρά γεγονότα της Καταλονίας, καθώς η έκρηξη βίας από πλευράς των Ισπανών αστυνομικών σε βάρος εκατοντάδων αθώων, ειρηνικών πολιτών, στο όνομα μάλιστα της «συνταγματικής νομιμότητας», σίγουρα δεν περιποιεί τιμή για την ποιότητα της αστικού τύπου δημοκρατίας όχι μόνο στην Ισπανία, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη.
09
09

Ενα πλεόνασμα… βόμβα

Ποια είναι η μεγαλύτερη δημοσιονομική «βόμβα» στην Ευρώπη; Οχι, δεν είναι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, της Ιταλίας και των άλλων χωρών του Νότου: πολλοί ανεξάρτητοι οικονομολόγοι -ειδικά ο Τζόζεφ Στιγκλιτς έχει... βαρεθεί να το γράφει- συμφωνούν πως το πιο επικίνδυνο νούμερο είναι το τεράστιο γερμανικό πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή κατά βάση η διαφορά μεταξύ εξαγωγών και εισαγωγών. Ομως το αυτί των Γερμανών και ιδιαίτερα του Βολφγκανγκ Σόιμπλε δεν ιδρώνει, καθώς η συγκεκριμένη οικονομική «ανωμαλία» αποτελεί στρατηγική επιλογή της χώρας στην προσπάθειά της να μετατρέψει την οικονομική ηγεμονία σε πολιτική – αφού στην πράξη το πλεόνασμα τροφοδοτείται από τα ελλείμματα των φτωχότερων εταίρων της, με αποτέλεσμα η Γερμανία να «μαζεύει όλο το χαρτί» και να επιβάλει τους όρους της!