Γιώργος Τσιάρας

22
10

Ο MBS, o Κασόγκι και η… στάμνα

Με τη συνεχιζόμενη εισβολή στην Υεμένη και την αδιάκοπη υποστήριξη τζιχαντιστών, από το Αφγανιστάν και τη Συρία ώς τα Βαλκάνια και τους... Δίδυμους Πύργους, η σκοταδιστική μοναρχία της Σαουδικής Αραβίας είναι άμεσα ή έμμεσα υπεύθυνη για εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους αθώων. Ομως το στάτους της ως της μεγαλύτερης πετρελαιοπαραγωγού χώρας του κόσμου, και τα αμέτρητα δισεκατομμύρια πετροδολάρια που αφειδώς μοιράζει εδώ και δεκαετίες πάνω και κάτω από το τραπέζι στις δυτικές πολιτικές ελίτ, της επέτρεπαν ώς σήμερα να «καθαρίζει» ακόμη και για τα πιο σκοτεινά πεπραγμένα της. Οχι πια! Τις τελευταίες μέρες, με τις αποκαλύψεις για την άγρια δολοφονία του δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι στο σαουδαραβικό προξενείο της Κωνσταντινούπολης, αποδεικνύεται το παλιό ρητό με τη στάμνα και τη βρύση.
14
10

Το διαδίκτυο στην Ευρώπη αλλάζει

Τα πλέον επίμαχα σημεία της μεταρρύθμισης, αυτά για τα οποία δόθηκε (και θα δοθεί και στο επικείμενο «παζάρι») η μεγαλύτερη μάχη, είναι τα άρθρα 11 και 13. Το άρθρο 11 αναγκάζει τις πλατφόρμες (όπως π.χ. το Google News) να πληρώνουν τους ειδησεογραφικούς/δημοσιογραφικούς οργανισμούς για τη χρήση του περιεχομένου τους. Το άρθρο 13, πάλι, υποχρεώνει τους διαδικτυακούς κολοσσούς να λάβουν μέτρα προκειμένου να διασφαλίζεται πως αποδίδουν (οικονομικά, εννοείται) οι συμφωνίες με τους κατόχους πνευματικών δικαιωμάτων για τη χρήση της δουλειάς τους: πρακτικά, αυτό σημαίνει πως οι μεγάλες online πλατφόρμες πρέπει είτε να βάλουν το χέρι στην τσέπη είτε να να φιλτράρουν προληπτικά το υλικό που ανεβάζουν οι χρήστες – γεγονός που θα συνιστούσε, σύμφωνα με πολλούς ειδικούς και μη, περιορισμό στην ελευθερία της έκφρασης.
27
08

«Λένιν ξύπνα, ο Μπρέζνιεφ τρελάθηκε»!

Τι ήταν τελικά η «Ανοιξη της Πράγας»; Και τι θα πει «σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο» – λες και μπορεί, γαμώτο, να υπάρξει κι άλλος; Για τη γενιά μου, που ήμασταν ακόμη αγέννητοι το 1968, η σοβιετική εισβολή υπήρξε η χαριστική βολή στο όραμα ενός «τρίτου δρόμου» προς τον σοσιαλισμό και η ύστατη απόδειξη ότι το ανελεύθερο, συγκεντρωτικό σταλινικό μοντέλο υπαρκτού ιμπεριαλισμού όχι μόνο δεν πέθανε μαζί με τον «μουστάκια» από το Γκόρι, αλλά συνέχισε να εξάγει καταπίεση –και να σκοτώνει, να φυλακίζει και να εξορίζει ιδεολόγους κομμουνιστές– πολύ μετά το 1953.
30
06

Σουλτάν μερεμέτ*

Ενα μεγάλο βήμα στην -ισόβια- προσπάθειά του να υπερκεράσει τον Κεμάλ Ατατούρκ, αντιστρέφοντας την κοσμική και εκσυγχρονιστική πολιτική του μακαρίτη Μουσταφά και επανεξισλαμίζοντας τη μεγάλη χώρα του ως νέος «Πατέρας των Τούρκων», και συνάμα να μονιμοποιήσει τη σχεδόν απόλυτη εξουσία του, εξελισσόμενος επί της ουσίας σε «κοινοβουλευτικό δικτάτορα», έκανε την περασμένη Κυριακή ο Ταγίπ Ερντογάν.
20
06

Ο «μικρός Ουρίμπε» κέρδισε και απειλεί

O μεγάλος χαμένος των εκλογών, ο υποψήφιος της Αριστεράς (και πρώην αντάρτης) Γουστάβο Πέτρο εμφανίστηκε καθησυχαστικός, υπογραμμίζοντας το γεγονός ότι ψηφίστηκε από πάνω από οκτώ εκατομμύρια Κολομβιανούς και ότι ο μόνος λόγος που έχασε ήταν τα ψέματα της Δεξιάς -όπως ότι, αν κέρδιζε, θα... έκλεινε τις εκκλησίες και θα μετέτρεπε την Κολομβία σε «νέα Βενεζουέλα»! «Αυτά τα 8 εκατομμύρια Κολομβιανοί δεν θα αφήσουν την Κολομβία να ξανακυλήσει στον πόλεμο!», είπε ο Πέτρο σε χιλιάδες συγκεντρωμένους οπαδούς του, που φώναζαν εν χορώ Resistencia – Αντίσταση...
13
05

70 χρόνια αγώνες και βία

Με τις φλόγες ενός επαπειλούμενου και πιθανόν γενικευμένου πολέμου να ξαναζώνουν τη Μέση Ανατολή, με επίκεντρο αυτή τη φορά το Ιράν, ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ ετοιμάζεται να ρίξει κι άλλη... κηροζίνη στα φλεγόμενα «τόπια» της περιοχής. Τη Δευτέρα, ανήμερα της 70ής επετείου από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του κράτους του Ισραήλ και παραμονή της συμπλήρωσης 70 χρόνων από τη Νάκμπα -την «Καταστροφή» όπως βίωσαν οι Παλαιστίνιοι την ίδρυση του ισραηλινού κράτους, με αποκορύφωμα τον ξεριζωμό πάνω από 750.000 προσφύγων- οι ΗΠΑ μεταφέρουν την πρεσβεία τους από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ αλλάζοντας άρδην τα δεδομένα. Με το εν αναμονή, αλλά ήδη αμφιλεγόμενο ειρηνευτικό σχέδιο του Τραμπ για την ισραηλο-παλαιστινιακή διένεξη και το Μεσανατολικό εν γένει να παραμένει άγνωστο τόσο ως προς το ακριβές περιεχόμενο όσο και ως προς τον χρόνο δημοσιοποίησής του, οι γεωπολιτικές ισορροπίες επαναπροσδιορίζονται, προς άγνωστη κατεύθυνση και ακόμη πιο άγνωστη κατάληξη, καθώς στην περιοχή πλέον εμπλέκονται ενεργά ισχυροί (βλ. Ρωσία και Ε.Ε.) διεθνείς παίκτες.
02
10

Κράτος- κονκισταδόρ

«Τόση δημοκρατία είχαμε να δούμε από τη χούντα»! Το σύνθημα αυτό των Ελλήνων «αγανακτισμένων» ταιριάζει γάντι στα αιματηρά γεγονότα της Καταλονίας, καθώς η έκρηξη βίας από πλευράς των Ισπανών αστυνομικών σε βάρος εκατοντάδων αθώων, ειρηνικών πολιτών, στο όνομα μάλιστα της «συνταγματικής νομιμότητας», σίγουρα δεν περιποιεί τιμή για την ποιότητα της αστικού τύπου δημοκρατίας όχι μόνο στην Ισπανία, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη.
09
09

Ενα πλεόνασμα… βόμβα

Ποια είναι η μεγαλύτερη δημοσιονομική «βόμβα» στην Ευρώπη; Οχι, δεν είναι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, της Ιταλίας και των άλλων χωρών του Νότου: πολλοί ανεξάρτητοι οικονομολόγοι -ειδικά ο Τζόζεφ Στιγκλιτς έχει... βαρεθεί να το γράφει- συμφωνούν πως το πιο επικίνδυνο νούμερο είναι το τεράστιο γερμανικό πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή κατά βάση η διαφορά μεταξύ εξαγωγών και εισαγωγών. Ομως το αυτί των Γερμανών και ιδιαίτερα του Βολφγκανγκ Σόιμπλε δεν ιδρώνει, καθώς η συγκεκριμένη οικονομική «ανωμαλία» αποτελεί στρατηγική επιλογή της χώρας στην προσπάθειά της να μετατρέψει την οικονομική ηγεμονία σε πολιτική – αφού στην πράξη το πλεόνασμα τροφοδοτείται από τα ελλείμματα των φτωχότερων εταίρων της, με αποτέλεσμα η Γερμανία να «μαζεύει όλο το χαρτί» και να επιβάλει τους όρους της!