Εφημερίδα Εποχή

04
07

Τα συνδικάτα μόνο μπορούν να σταματήσουν τον Μακρόν – Συνέντευξη με τον Γραμματέα της CGT, Φιλίπ Μαρτίνεζ

Όλος ο κόσμος, ξέρει ότι ο στόχος είναι η αλλαγή στο καθεστώς των σχέσεων εργασίας των μισθωτών και γενικά των εργαζομένων. Αυτό διακυβεύεται. Η κεντρική ιδέα στην αντίληψη του Μακρόν και των νεοφιλελεύθερων είναι ότι καλύτερα να έχεις μικρό καρβέλι παρά καθόλου. Μ’ αυτή την αντίληψη μπορεί να αναστραφεί η καμπύλη της ανεργίας, αλλά με ποιο τίμημα; Ποιος μπορεί να ζήσει δουλεύοντας 3 ώρες το μήνα; Η μάχη κατά της ανεργίας είναι μια πρόφαση για την εφαρμογή του κανόνα της επισφαλούς εργασίας, όπως γίνεται ήδη στο Ενωμένο Βασίλειο και στη Γερμανία. Στην Ιταλία έχουν φτάσει ακόμα και να μοιράζουν κουπόνια για μια ώρα εργασίας στους ανέργους, ώστε να μην υπολογίζονται στις στατιστικές σαν άνεργοι.
04
07

Η απαξίωση του συνδικαλισμού δεν συμφέρει κανέναν – Συνέντευξη με την Βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ, Αννέτα Καββαδία

Το ερώτημα στο οποίο πρέπει άμεσα –ως κυβέρνηση και ως κόμμα– αποτελεσματικά να επικεντρωθούμε, είναι αν θα μπορέσουμε να υλοποιήσουμε τα δικά μας προτάγματα, που θα αποτυπώνουν αποτελεσματικά τη φιλοσοφία μας και θα προσφέρουν στον κόσμο, στα φτωχότερα αλλά και στα μεσαία κοινωνικά στρώματα, όσα έχουν ανάγκη: εργασία, υγεία, παιδεία, βελτιούμενο επίπεδο καθημερινότητας, εκδημοκρατισμό του κράτους, κοινωνικά δικαιώματα. Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα, το επόμενο άμεσο χρονικό διάστημα, είναι που θα κρίνει το μέλλον της Αριστεράς στη χώρα μας. Όπως και ο ρεαλισμός που θα εμπεριέχουν οι απαντήσεις στο άλλο μεγάλο ερώτημα: πώς σε ένα παγκοσμιοποιημένο καπιταλιστικό περιβάλλον θα καταστεί δυνατόν να υλοποιείς στρατηγικές μετασχηματισμού προς τη σοσιαλιστική κατεύθυνση.
29
06

Να ανακαλύψουμε εκ νέου την ουτοπία του κομμουνισμού – Συνέντευξη με Έντσο Τραβέρσο

Ο καπιταλισμός είναι συμβατός με τον αυταρχισμό, με τις στρατιωτικές δικτατορίες, ακόμη και με τον ολοκληρωτισμό. Είναι συμβατός με κάθε καθεστώς εκτός από τη σοσιαλιστική δημοκρατία. Η σκέψη ότι η οικονομία της αγοράς και ο καπιταλισμός χρειάζονται τη δημοκρατία και την ελευθερία είναι αφελής, είτε, στις περισσότερες περιπτώσεις, δημαγωγική. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι στις παρούσες συνθήκες ο φασισμός είναι η προτιμώμενη επιλογή για τις νεοφιλελεύθερες ελίτ.
27
06

Συμφωνία με προοπτική για δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη – Συνέντευξη με τον Αλέξη Χαρίτση

Δεν αρκεί η χρηστή διαχείριση των πόρων που έχουμε στη διάθεσή μας. Βέβαια, αυτή αποτελεί προϋπόθεση. Αλλά, αν δεν έχεις σχέδιο, για το πώς θα μετουσιώσεις τις πολιτικές προτεραιότητές σου σε δράση, σε πρόγραμμα με επιχειρησιακά χαρακτηριστικά, που θα θέτει στόχους, θα αναγνωρίζει μεθοδολογίες και μέσα υλοποίησης και θα καταλήγει σε μετρήσιμα αποτελέσματα, δεν κάνεις τίποτα. Η δημοσιονομική κρίση ήλθε και πάτησε πάνω στην προϋπάρχουσα παραγωγική κρίση, άρα η μάχη που δίνουμε καθημερινά είναι να μετασχηματίσουμε αυτό το προβληματικό παραγωγικό μοντέλο. Κι αυτό δεν θα γίνει ως δια μαγείας, αλλά βήμα το βήμα, με μικρές και μεγαλύτερες παρεμβάσεις.
24
06

Τις επαναπροωθήσεις δεν τις κάνουν αόρατες δυνάμεις – Συνέντευξη με τη νέα πρόεδρο της Ελληνικής Ένωσης για τα δικαιώματα του ανθρώπου, Κλειώ Παπαπαντολέων

Δεν πρέπει να εξοικειωθούμε με την εξαθλίωση. Στο προσφυγικό δίνεται μεγάλη σημασία στην επικοινωνιακή διαχείριση και από κάτω υπάρχει θεσμική αποτελμάτωση. Οι αντιφατικές ad hoc ρυθμίσεις δεν συνιστούν πλαίσιο διαχείρισης του προσφυγικού. Σε ό,τι αφορά στη συμφωνία, μοιάζει για την ΕΕ, αλλά δυστυχώς και τη χώρα μας, να αποτελεί αποδεκτή επιλογή η μετατροπή των νησιών σε buffer zones. Πρόκειται για τη σημερινή εκδοχή του δόγματος αποτροπής των ροών. Και πάντως, σε κάθε περίπτωση δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες θα μείνουν εδώ και πρέπει να μπουν σε διαδικασία ένταξης. Δεν θα φύγουν επειδή εμείς τους αφήνουμε στις σκηνές.
16
06

Συνέντευξη με την Κατερίνα Κνήτου, μέλος της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να προχωρήσει με βάση το αφετηριακό του σημείο, έστω και αν αυτό φαντάζει και είναι δύσκολο στις σημερινές συνθήκες, δεν μπορεί παρά να ενισχύει, να βαθαίνει τις διαχωριστικές γραμμές, όχι επικοινωνιακά, όχι φραστικά, όχι με βερμπαλισμούς, αλλά επί της ουσίας. Ο διαχωρισμός κράτους εκκλησίας, οι μεγάλες ριζοσπαστικές τομές που έχει ανάγκη ο τόπος, η διεύρυνση των ελευθεριών και των δικαιωμάτων, η υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας ή των δημόσιων αγαθών, δεν είναι λεπτομέρειες, συγκροτούν μαζί με μια σειρά άλλα τους πολιτικούς χώρους, τα πολιτικά σχέδια, που όπως είπα είναι διαφορετικά και ανταγωνιστικά.
29
05

Ακόμη και σ’ αυτές τις συνθήκες, μπορούν να γίνουν πολλές βελτιωτικές παρεμβάσεις – Συνέντευξη με την Έφη Αχτσιόγλου

Είναι λάθος μια αντίληψη, που συζητήθηκε και εντός της Αριστεράς, η οποία υποστήριζε ότι ο καλύτερος τρόπος για να βγεις από το μνημόνιο είναι να το εφαρμόσεις απόλυτα και αποκλειστικά. Ο καλύτερος τρόπος είναι να έχεις πολύ ενεργά αντανακλαστικά για το τι άλλο μπορείς να κάνεις παράλληλα και να διευρύνεις τις ρωγμές που αφήνει το πρόγραμμα αυτό. Και για να επιτευχθεί αυτό, αναγκαία είναι η ευρύτερη συμβολή από τον κόσμο που βρίσκεται έξω από τα υπουργεία, έξω από τη διαπραγμάτευση, ο οποίος πρέπει να υπενθυμίζει το άλλο έργο, που οφείλουμε να υλοποιούμε, τα άλλα προβλήματα με τα οποία πρέπει να ασχολούμαστε. Είναι η κοινωνία, το κίνημα, το κόμμα.
16
05

Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να οργανώσει την πολιτική και την κοινωνική άμυνα – Συνέντευξη με τον Μιχάλη Σπουρδαλάκη

Η σοσιαλδημοκρατία δεν νομίζω ότι έχει τέτοιες προοπτικές. Ουσιαστικά ανανεώνεται το νεοφιλελεύθερο πρότζεκτ. Τι είναι ο Μακρόν; Ένας νεοφώτιστος Μπλερ, μάλιστα χωρίς κόμμα. Φαίνεται πως η αναποτελεσματικότητα, η διγλωσσία, η κοινωνική αναισθησία της σοσιαλδημοκρατίας οδηγούν σε ένα είδος ανανέωσης του λεγόμενου «κέντρου» με κυρίαρχα χαρακτηριστικά εκείνα της μεταδημοκρατίας, όπου θεωρείται ότι το πολιτικό δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι τίποτε άλλο από το κράτος και τη διαχείρισή του. Διαχείριση που θα διασφαλίζεται στη βάση των κανόνων λειτουργίας των επιχειρήσεων.
11
05

Συνέντευξη με την Ανέτ Γκροότ, Βουλεύτρια της Ντι Λίνκε

Νομίζω ότι δεν είναι ρεαλιστικό το ενδεχόμενο σχηματισμού ενός κόκκινο-κοκκινοπράσινου κυβερνητικού συνασπισμού. Εάν το SPD και οι Πράσινοι αποδεχτούν τις θεμελιώδεις αρχές της Ντι Λίνκε, όπως την έξοδο από το ΝΑΤΟ, την αντίθεσή μας στην αύξηση των εξαγωγών όπλων, την άρνησή μας στην περαιτέρω στρατιωτική συμμετοχή σε άλλες χώρες, και την πραγματική αναδιανομή του πλούτου, που σημαίνει την αύξηση των φόρων για τους πλούσιους και όχι μια μεταφορά του πλούτου από τα «κάτω προς τα πάνω», αλλά ακριβώς το αντίθετο, τότε θα μπορούσαμε να ανταποκριθούμε σε μια κυβέρνηση συνασπισμού. Αλλά δεν φαίνεται ότι τα άλλα δύο κόμματα θα δέχονταν τις θέσεις μας.