Αναδημοσιεύσεις

«Πραγματικά δεν με νοιάζει. Εσένα;» έγραφε η στάμπα στην πλάτη του πανωφοριού της Μελάνια Τραμπ καθώς επιβιβαζόταν στο αεροπλάνο για το Τέξας, προκειμένου να επισκεφτεί φυλακισμένα παιδιά μεταναστών. Ουδείς, εκτός από τον Ντόναλντ Τραμπ που τουίταρε ότι το ένδυμά της ασκούσε κριτική στις ψευδείς ειδήσεις των ΜΜΕ, δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τον ποιον στόχευε η πρώτη κυρία. Κάποιοι θεώρησαν πως αντανακλούσε τις απόψεις του συζύγου της. Άλλοι ότι έλεγε στον κόσμο τι πιστεύει για τον γάμο της. Όπως και να είναι, ενσάρκωσε με τον καλύτερο τρόπο τον μηδενισμό μιας εβδομάδας κατά την οποία η κόλλα που ενώνει τη φιλελεύθερη δημοκρατία της Δύσης φάνηκε να χαλαρώνει. Θα ήταν δύσκολο να μην ακούσει κανείς τον αντίλαλο της δεκαετίας του 1930.

Τα Κοινά είναι μια ευαίσθητη κοσμοθεωρία με οικουμενικότητα, η οποία αμφισβητεί με συνεκτικό και υπερβατικό τρόπο τους μύθους του φιλελευθερισμού, των οικονομικών της αγοράς, και της νεωτερικότητας. Οι εξελίξεις των επόμενων δεκαετιών θα αναδείξουν το πραγματικό πολιτικό τους βάρος και θα μας επιτρέψουν να αποτιμήσουμε καλύτερα την συμβολή αυτού του αναδυόμενου και ποικιλόμορφου ιδεολογικοπολιτικού ρεύματος στην οικοδόμηση ενός δικαιότερου κόσμου.

Καθιερώνοντας την απλή αναλογική, δεν το κρύβουμε, επιδιώκουμε να εντάξουμε στο αυτοδιοικητικό σκηνικό τους πολίτες που απωθούνταν τα προηγούμενα χρόνια από τον κακοφορμισμό στη λειτουργία των δήμων, αποσκοπούμε στην ενεργοποίηση των τοπικών συλλογικοτήτων, επιθυμούμε να ανανεώσουμε την πολιτική σκηνή και να πάρουμε το τιμόνι της Αυτοδιοίκησης από τα χέρια των επαγγελματιών παραγόντων και παραγοντίσκων. Αυτό είναι που ονομάζει ο κύριος Βορίδης ακυβερνησία. Εννοώντας ότι ανατρέπεται το καθεστώς που προσφέρει οξυγόνο στη διαπλοκή, εννοώντας ότι η εξουσία του ενός θα πρέπει να κατανεμηθεί συλλογικά, ότι οι αυτοδιοικητικές αποφάσεις θα πρέπει στο εξής να πληρούν την προϋπόθεση της κοινωνικής συναίνεσης και όχι την προϋπόθεση της απάθειας και της παθητικότητας, όπως συνέβαινε μέχρι χθες. Εμείς, το ομολογούμε, θέλουμε να ενεργοποιήσουμε την πολιτική συμμετοχή, καλωσορίζουμε τη διάχυση των ευθυνών των αποφάσεων, τη λογοδοσία προς το λαό. Έχουμε βαθιά πεποίθηση ότι ο εκδημοκρατισμός είναι η λύση και όχι το πρόβλημα. Το κοινωνικό μας όραμα είναι στον αντίποδα του απρόσωπου συγκεντρωτισμού που επαγγέλλεται ο νεοφιλελευθερισμός. Η διαφορά μας είναι βαθιά ιδεολογική. Δεν θέλουμε να πατρονάρουμε τις τοπικές κοινωνίες αλλά θέλουμε να τις ελευθερώσουμε να αναλάβουν υπεύθυνα και ενεργά τη διακυβέρνηση των ζωών τους, να συγκρουστούν και να απαλλαγούν από άδικα συμφέροντα και κατεστημένα.

Η νίκη του Άμλο και του ΜΟΡΕΝΑ αποκτά ιδιαίτερη σημασία στο πεδίο της λατινοαμερικάνικης πολιτικής, στο βαθμό που διακόπτει την πολιτική «αλλαγή σκυτάλης» στην περιοχή, δηλαδή την πτώση των αριστερών κυβερνήσεων στη Βραζιλία, τη Χιλή, την Αργεντινή και άλλες χώρες. Η νίκη της μεξικανικής Αριστεράς «ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο για την ιστορία της αξιοπρέπειας του λατινοαμερικάνικου λαού», δήλωσε από τη Βολιβία ο πρόεδρος Έβο Μοράλες. Τα αποτελέσματα των μεξικανικών εκλογών θεωρείται πολύ πιθανό να επηρεάσουν τις βραζιλιάνικες προεδρικές εκλογές του φθινοπώρου, ενισχύοντας τη δυναμική του Λούλα. Άλλωστε, πολλοί διεθνείς αναλυτές τον συγκρίνουν με τον πρώην πρόεδρο της Βραζιλίας, παρόλο που για χρόνια οι πολιτικοί του αντίπαλοι φρόντιζαν να τον παρουσιάζουν ως «κίνδυνο για το Μεξικό» και ως «δίδυμο αδελφό» του Ούγκο Τσάβες. Κάτι που πάντως είχαν ανασκευάσει με άρθρο τους οι New York Times ήδη από τον περασμένο Δεκέμβριο. Το οικονομικό πρόγραμμα του Λόπες Ομπραδόρ βασίζεται στην ενίσχυση της εσωτερικής ζήτησης μέσω της αύξησης των μισθών, σε αύξηση της κρατικής συμμετοχής στη διαχείριση της οικονομίας και στην επίτευξη αυτάρκειας όσον αφορά τα βασικά διατροφικά προϊόντα, στην αύξηση των δημόσιων επενδύσεων και στην καταπολέμηση της ανισότητας. Ωστόσο, η πρόσφατη μετριοπάθειά του κράτησε χαμηλούς τόνους στις αντιδράσεις των αγορών και των διεθνών οίκων αξιολόγησης την επομένη του θριάμβου του στις προεδρικές εκλογές. Αν και η συνέχεια, δηλαδή η κατάκτηση της πλειοψηφίας τόσο στη Γερουσία, όσο και στη Βουλή, ίσως να τους προκαλεί λίγο μεγαλύτερη ανησυχία.

Και τότε τι διαφορά υπάρχει με την πολιτική των αστικών κομμάτων; Οι διαφορές είναι δύο. Πρώτον, η προγραμματική δέσμευση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βολεύεται με αυτή την κατάσταση και επιδιώκει την ανατροπή του καπιταλισμού ως τρόπου παραγωγής και ως συστήματος εξουσίας και η διαρκής καλλιέργεια αυτής της δέσμευσης και η επεξεργασία των συνεπειών της. Δεύτερον, ο πληβειακός-εργατικός χαρακτήρας του κόμματος με όσα συνεπάγεται αυτός για την οργάνωση και την καθημερινή πολιτική του στις σημερινές συνθήκες της καπιταλιστικής κοινωνίας του 21ου αιώνα. Μόνο με αυτά τα δύο στοιχεία μπορεί να υπάρξει σχετική βεβαιότητα ότι και η κυβερνητική πολιτική θα έχει τη συνεχή έγνοια, όχι μόνο για τη βελτίωση της ζωής του φτωχού κόσμου, αλλά και για την παρουσία του «αόρατου λαού» στο πολιτικό προσκήνιο –όχι με μια έκρηξη, όπως στα 2014-2015, αλλά διαρκώς και με θεσμικές εξασφαλίσεις. Και ακόμα κατ’ αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουν να οικοδομηθούν συλλογικά αποκτήματα των λαϊκών τάξεων που οι άνθρωποι, και με άλλη κυβέρνηση, θα πουν: «Αυτά δεν μας τα παίρνεις πίσω!», αποκτήματα δηλαδή που βρίσκονται στον αντίποδα της ιδιοτέλειας που καλλιεργεί ο καπιταλισμός και αποτελεί το ιδεολογικό του υπόβαθρο.