Αναδημοσιεύσεις

Σε πείσμα της διαδεδομένης αντίληψης περί ατιμωρησίας, η αναπαραγωγή μιας ψευδούς είδησης ως μορφή διάδοσης τιμωρείται στον βαθμό που τα παραπάνω αδικήματα δεν τιμωρούν μόνο τον ισχυρισμό, την πρώτη δηλαδή ανακοίνωση, αλλά και τη διάδοσή του.

Σε κάθε περίπτωση, η Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν θέσει δημόσια τη θέση ότι ο μουφτής αλλά και ο τοποτηρητής της μουφτείας πρέπει να έχει μόνο θρησκευτικές αρμοδιότητες και όχι αστικές. Αυτή η θέση γίνεται δεκτή και από ένα μεγάλο τμήμα της μειονότητας. Γιατί επί σειρά ετών υπήρξε και αρνησιδικία εκ μέρους των ελληνικών δικαστηρίων για τα θέματα αυτά ή ακόμα έκαναν δεκτή την πρόταση του μουφτή ταλαιπωρώντας με αυτόν τον τρόπο πολλούς πολίτες. Αυτά τα σημεία είναι τα σημαντικά και υπάρχει πλέον μια ιδανική πολιτική ευκαιρία να λυθούν ζητήματα που απασχολούσαν τη μειονότητα επί δεκαετίες. Γιατί υπάρχει ένα κρίσιμο διακύβευμα. Η ελληνική Πολιτεία οφείλει να απαντήσει στο εξής: Προτιμά μια μειονότητα εξισλαμισμένη ή μια μειονότητα με δημοκρατικούς θεσμούς που οι άνθρωποί της θα θρησκεύονται αλλά δεν θα εκθρησκειοποιούνται; Αυτό είναι το μείζον ζήτημα. Είναι προφανές ότι το μέχρι τώρα υπάρχον καθεστώς των μουφτήδων έχει εξαντλήσει τα όρια του, δηλαδή σάπισε. Η επόμενη μέρα είναι ευθύνη της Πολιτείας πρωτίστως, γιατί αυτή θα χαράξει το νομικό πλαίσιο, αλλά είναι και ευθύνη της μειονότητας στο τι επιλογές προσώπων θα κάνει.

Αλλωστε το έχει ομολογήσει και ο Κασιδιάρης (24.11.2012). Η Χρυσή Αυγή μπήκε στο Κοινοβούλιο, το οποίο θέλει να διαλύσει, για να εκμεταλλευτεί «ορισμένα προνόμια αυτής της ιδιότητας (σ.σ. της βουλευτικής). Εχουμε πάρει και την οπλοφορία πλέον με άδεια, δεν έχει και αυτόφωρο άμα γίνει κάνα επεισόδιο και είμαστε λίγο πιο άνετοι στις κινήσεις μας».

Τα ΜΜΕ, που σήμερα λένε για αυθαίρετη δόμηση όταν πρόκειται για την καταπάτηση της μικροκλίμακας, έκαναν και κάνουν πλάτες στους μεγαλοεπενδυτές βγάζοντας ψευδείς ειδήσεις. Αυτά τα ΜΜΕ δεν μίλησαν ποτέ για πολεοδομικά εγκλήματα που διαπράχθηκαν. Αντιθέτως, ενίσχυσαν με κάθε τρόπο την αναπτυξιακή λογική της φούσκας στην αγορά των ακινήτων. Όσα έλειψαν από το Μάτι και συντέλεσαν στην καταστροφή είναι αυτά που πρωταρχικά πρέπει να γίνουν. Και πρέπει σε αυτό να εμπλακούν και όσοι διοικητικά έχουν την αρμοδιότητα και κάθονται και την κοιτάζουν. Σχέδια εκκένωσης από φυσικές καταστροφές, τα οποία, όπου έχουν συνταχθεί, δεν μένουν στα συρτάρια, αλλά δοκιμάζονται σε πραγματικές συνθήκες και αξιοποιούν ό,τι μας προσφέρει η μέχρι τώρα τεχνολογία των επικοινωνιών. Κατασκευή δρόμων διαφυγής που δεν θα μπλοκάρουν με δύο αυτοκίνητα, ελεύθεροι χώροι και χώροι συγκέντρωσης των ανθρώπων για οργανωμένη διαφυγή, δίκτυο κρουνών, δεξαμενών νερού εντός των δασικών εκτάσεων, καθαρισμός δημοτικών γηπέδων κ.τ.λ. Η διαπίστωση ότι οι δασικοί οικισμοί δεν πρόκειται να εγκαταλειφθούν οδηγεί και στο συμπέρασμα ότι και οι κάτοικοι αυτών πρέπει να λαμβάνουν και τα στοιχειώδη μέτρα προστασίας των οικιών αλλά και των ανθρώπων που τα κατοικούν.

Η δομή του σύγχρονου κράτους θεμελιώθηκε σε ένα όραμα που καθιστά τις δημόσιες υπηρεσίες φορείς μιας ανιδιοτελούς δραστηριότητας, προσανατολισμένης στην επίτευξη οικουμενικών στόχων. Όμως, σήμερα, αυτή ακριβώς η αντίληψη για την αποστολή του κράτους δέχεται πυρά από όλες τις κατευθύνσεις. Με τον επανακαθορισμό της αποστολής κάθε επαγγελματικού κλάδου της δημόσιας διοίκησης, εργαζόμενοι όπως οι εφοριακοί, το προσωπικό του ταμείου ανεργίας και οι εκπαιδευτικοί δεν αισθάνονται πλέον, όπως στο παρελθόν, ότι η αποστολή τους είναι να «προσφέρουν υπηρεσίες» στους πολίτες, αλλά βιώνουν επώδυνα αυτές τις αλλαγές, νιώθουν ξεκρέμαστοι, ξένοι σε οτιδήποτε αφορά την άσκηση του επαγγέλματός τους. Η αίσθηση του καθήκοντος -και της προσωπικής ολοκλήρωσης που συνδέεται με την εκπλήρωσή του- δεν συνάδει με τα νέα κριτήρια αξιολόγησης. Το χάσμα ανάμεσα στον δημόσιο υπάλληλο και τον πολίτη βαθαίνει καθημερινά, καθώς ο πρώτος δυσκολεύεται να εξυπηρετήσει τον δεύτερο αποτελεσματικά. Η αίσθηση εξάντλησης που προκύπτει από αυτήν την κατάσταση δεν είναι δυνατόν να συμβιβαστεί με τις διάφορες μορφές «μάνατζμεντ μέσω της καθιέρωσης στόχων».