Η ζωή ΔΕΝ είναι αλλού
Από τον Παπαδόπουλο και τον Παττακό στη Ν.Δ., ένα ΛΑΟΣ δρόμος...
Η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, όχημα για τον κοινωνικό μετασχηματισμό
"Eίναι καθήκον της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης να θεσπίσει μια Πράσινη Νέα Συμφωνία, ώστε α) να επιτύχει μηδενικές εκπομπές αερίων θερμοκηπίου, μέσω μια δίκαιης και θεμιτής μετάβασης των κοινοτήτων και των εργαζομένων, β) να δημιουργήσει εκατομμύρια καλές, υψηλόμισθες θέσεις εργασίας και να διασφαλίσει την ευημερία και οικονομική ασφάλεια για όλους στις ΗΠΑ, γ) να επενδύσει στις υποδομές και τη βιομηχανία των ΗΠΑ, ώστε να ανταποκριθούν στις προκλήσεις του 21ου αιώνα, δ) να εξασφαλίσει για τις επόμενες γενιές καθαρό αέρα και νερό, κλιματική και κοινοτική επάρκεια, υγιεινή διατροφή, πρόσβαση στη φύση, σταθερό περιβάλλον και ε) να προωθήσει τη δικαιοσύνη και την ισότητα σταματώντας την ιστορική καταπίεση των αυτόχθονων κοινοτήτων, των κοινοτήτων των έγχρωμων, των κοινοτήτων των μεταναστών, των αποβιομηχανοποιημένων κοινοτήτων, των αγροτικών κοινοτήτων με μειωμένο πληθυσμό, των φτωχών, των χαμηλού εισοδήματος εργαζόμενων, των γυναικών, των ηλικιωμένων, των άστεγων, των ανθρώπων με αναπηρίες, της νεολαίας (εφεξής θα αναφέρονται ως «οι πρώτης προτεραιότητας ευάλωτες κοινότητες» )"
Θεανώ Φωτίου: Ο δημόσιος χαρακτήρας της ανώτατης εκπαίδευσης θα διασωθεί
Ο δημόσιος χαρακτήρας των ΑΕΙ δεν είναι εμμονή της Αριστεράς, αλλά ο μόνος τρόπος για την ελεύθερη ανάπτυξη της επιστήμης και της έρευνας, για τη διάχυση της γνώσης και για την ελεύθερη πρόσβαση του λαού σε αυτήν.
Το Πανεπιστήμιο εξ’ ορισμού παράγει και αναπαράγει τη γνώση, καθώς και το διδακτικό φορέα που διαχειρίζεται τη γνώση και την έρευνα, αλλιώς δεν είναι Πανεπιστήμιο.
Αυτό κατοχυρώνεται με δυο τρόπους στο σύνταγμα. Το άρθρο 16 κατοχυρώνει δηλαδή:
α) Το αυτοδιοίκητο. Η ίδια η πανεπιστημιακή κοινότητα εκλέγει τα διοικητικά της όργανα και επιλέγει το επιστημονικό της προσωπικό με δικά της κριτήρια, στο πλαίσιο που ορίζει ο νόμος, δηλαδή το δημόσιο Πανεπιστήμιο αναπαράγεται το ίδιο.
Το άρθρο 4 κατοχυρώνει:
β) Την ελευθερία της διδασκαλίας και της έρευνας, χωρίς την οποία η παραγωγή γνώσης είναι αδύνατη.
Και τα δύο αυτά στοιχεία δεν μπορούν να υπάρξουν εκτός του δημοσίου σε ιδιωτικά πανεπιστήμια, είτε αυτά είναι κερδοσκοπικά είτε μη κερδοσκοπικά.
Καταλήψεις στέγης: κινήματα επανάκτησης ενός κοινωνικού αγαθού
Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πολιτική και διοικητική κουλτούρα στήριξης των καταλήψεων στέγης, ούτε από την αυτοδιοίκηση ούτε από το κράτος. Υπάρχουν, παρόλα αυτά, περιπτώσεις καταλήψεων στέγης που λειτουργούν για χρόνια με διοικητική ανοχή. Όμως, υπάρχουν και περιπτώσεις όπου το κράτος λειτούργησε με διοικητικό αυτοματισμό ή και αυταρχισμό, διαλύοντας καταλήψεις στέγης. Αντίστοιχες ανελαστικές συμπεριφορές είχε διαχρονικά και η τοπική αυτοδιοίκηση. Είναι σαφές ότι η διοικητική απειλή δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει να πλανάται πάνω από τις καταλήψεις στέγης. Στην Ελλάδα, όμως, ίσως να είναι τώρα η ευκαιρία να συζητηθεί ένα ευρύτερο πλαίσιο στήριξης της κοινωνικής δράσης, στο οποίο θα συμπεριλαμβάνονται και αυτοί οι χώροι. Ιδιαίτερα, σε ό,τι αφορά την επικείμενη πολιτική μάχη για την τοπική αυτοδιοίκηση, μία προοδευτική ατζέντα θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνει και τέτοιες πρωτοβουλίες.
Αλέξης Χαρίτσης: Πολιτική για την ιθαγένεια που αντιστοιχεί σε μια προοδευτική κοινωνία και ένα σύγχρονο κράτος δικαίου
Τον Ιούνιο του 2015, εν μέσω μιας δύσκολης περιόδου για τη χώρα μας, ψηφίστηκε με ευρεία διακομματική αποδοχή το νομοσχέδιο που επιτυχώς κατάφερε να ισορροπήσει ανάμεσα στην απόφαση του ΣτΕ που είχε κρίνει αντισυνταγματικές τις σχετικές διατάξεις του λεγόμενου «νόμου Ραγκούση» και την επικρατούσα αντίληψη στην Ευρώπη ότι η απόδοση ιθαγένειας σε όσο το δυνατόν πιο νεαρή ηλικία στα παιδιά που γεννιούνται και μεγαλώνουν σε μια χώρα πολλαπλασιάζει τους δεσμούς τους με τη χώρα αυτή. Υπενθυμίζω ότι εκείνο το νομοσχέδιο αποτέλεσε και την πρώτη ιδεολογική διαφωνία μας με τους ΑΝ.ΕΛΛ., οι οποίοι και το καταψήφισαν.
Από το 2016 που άρχισε η εφαρμογή της σχετικής νομοθεσίας μέχρι και σήμερα 66 χιλιάδες νέοι και νέες έχουν αποκτήσει την ελληνική ιθαγένεια. Μάλιστα είναι ενδιαφέρον, έως και συγκινητικό, ότι οι ίδιες οι υπηρεσίες, τα στελέχη της διοίκησης, ανεξάρτητα από τις πολιτικές τους πεποιθήσεις με ενθουσιασμό προχωρούσαν στην εφαρμογή του νόμου: μπροστά τους είχαν τους συμμαθητές, τους φίλους, τους συμφοιτητές των παιδιών τους.
Είμαστε λοιπόν περήφανοι για αυτή τη «σκανδαλώδη αύξηση κατά 136% στις ιθαγένειες» κατά τα δημοσιεύματα, την απόδοση δηλαδή ιθαγένειας στα παιδιά που γεννήθηκαν και μεγαλώνουν στην Ελλάδα, και μάλιστα όχι μόνο για λόγους αρχής, αλλά γιατί σε όλες τις σύγχρονες Δημοκρατίες το μέτρο αυτό θεωρείται απαραίτητο για την κοινωνική συνοχή και την πρόοδο, ακόμη και την οικονομική, των κοινωνιών.
Γράμμα των γυναικών ζαπατίστας προς τις γυναίκες του κόσμου που αγωνίζονται
Θέλουν να μετατραπούμε σε δούλες τους, σε υπηρέτριές τους, να πουλήσουμε την αξιοπρέπειά μας για λίγα νομίσματα το μήνα.
Γιατί αυτοί οι καπιταλιστές και όσοι τους υπακούν από τις καινούργιες κακές κυβερνήσεις σκέφτονται ότι αυτό που θέλουμε είναι λεφτά.
Δεν μπορούν να καταλάβουν πως εμείς θέλουμε την ελευθερία, δεν καταλαβαίνουν ότι το λίγο που έχουμε πετύχει το πετύχαμε με αγώνα χωρίς να μας πληρώνει κάποιος, χωρίς συνεντεύξεις, χωρίς φωτογραφίες, χωρίς βιβλία, χωρίς δημοψηφίσματα, χωρίς δημοσκοπήσεις, χωρίς ψηφοφορίες, χωρίς μουσεία και χωρίς ψέματα.
Δεν καταλαβαίνουν ότι αυτό που εκείνοι αποκαλούν «πρόοδο» είναι ένα ψέμα, που δεν μπορεί ούτε καν την ασφάλεια των γυναικών να εξασφαλίσει. Στους κόσμους τους, προοδευτικούς ή συντηρητικούς, οι γυναίκες εξακολουθούν να δέρνονται, να βιάζονται, να δολοφονούνται.
Πόσες γυναίκες δολοφονήθηκαν σε αυτούς τους προοδευτικούς ή συντηρητικούς κόσμους την ώρα που εσύ διαβάζεις αυτές τις γραμμές, συντρόφισσα και αδερφή;
Ίσως το ξέρεις αλλά το λέμε καθαρά και εδώ: στα ζαπατίστικα εδάφη δεν έχει δολοφονηθεί ούτε μια γυναίκα εδώ και πολλά χρόνια. Παρ’ όλα αυτά εμάς κατηγορούν για οπισθοδρομικές, αδαείς, ασήμαντες.
Το σύνταγμα και η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς
Σε αντίθεση με την πρακτική της μικροπολιτικής και της πόλωσης στην οποία κινείται η Ν.Δ., η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε για δύο μέρες στη Βουλή μια μάχη θέσεων και αρχών. Μάχη για να γίνει κατανοητό στην κοινωνία το προοδευτικό πλαίσιο που συγκροτείται από προτάσεις όπως η θρησκευτική ουδετερότητα του κράτους, η προστασία του περιβάλλλοντος, η κατοχύρωση των βασικών κοινωνικών αγαθών και των εργασιακών δικαιωμάτων. Μάχη για να εξηγηθεί ποιες στρατηγικές επιδιώξεις κρύβονται πίσω από προτάσεις που θέλουν να ευθυγραμμίσουν το σύνταγμα με τη λογική της αγοράς. Και, τέλος, μάχη για το επίπεδο του πολιτικού λόγου και της πολιτικής επιχειρηματολογίας.
Μπορούμε να νικήσουμε;
Οι εκλογές είναι ζήτημα επικοινωνιακής τεχνικής, τάιμινγκ ή είναι θέμα πολιτικής εργασίας, πολιτικής παραγωγής; Είναι θέμα πόζας και επιμέλειας προφίλ, ή μεταρρυθμιστικής δουλειάς στο διοικητικό πεδίο, στο (εξαιρετικά προβληματικό) αυτοδιοικητικό σύστημα, στο μεταναστευτικό μέτωπο, στο μέτωπο της εξωτερικής πολιτικής κ.λπ.;
Έχουν σημασία τα ερωτήματα, υπό το κράτος που συνήθως καταλαμβάνει τους διαδρομιστές ή τους διορισμένους, όταν πλησιάζουν εκλογές; Καμία απάντηση, γιατί δεν υφίσταται ερώτηση. Είναι απλό: Μόλις μπαίνουμε σε προεκλογική φάση, χαλούν οι σχέσεις. Ψυχραίνονται. Προσέχει ο ένας τον άλλο τι λέει, συγκρατούνται, φροντίζει ο καθένας την επόμενη μέρα.
Θοδωρής Δρίτσας: Δεν έχει κλείσει η συζήτηση για το πλαίσιο των συμμαχιών
«Σε ό,τι έχει να κάνει με το μήνυμα για συνεργασίες (...) υπάρχει ακόμη πεδίο συζήτησης που είναι σε εξέλιξη … έχουμε ανοιχτό τον ορίζοντα στο αμέσως επόμενο διάστημα, στο κόμμα και τις πολιτικές διαδικασίες να διαμορφώσουμε το πλαίσιο των αναγκαίων προϋποθέσεων και προαπαιτούμενων για να είναι οι συνεργασίες καθαρές, ανοιχτές, με προοπτική και ανοιχτούς ορίζοντες».
«Δεν θα πρέπει να ονειρευτεί κανείς μία μονοκομματική ηγεμονία στην κοινωνία, την κοινωνική και πολιτική κοινότητα», υπογράμμισε. «Σοβαρά τμήματα της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας τα μηνύματα τα έχουν πάρει και υπάρχουν διεργασίες. Αλλά για μία ακόμη φορά στη χώρα μας, οι δυνάμεις που θέλουν να εκφράσουν το χώρο της Σοσιαλδημοκρατίας αλληθωρίζουν σε άλλες κατευθύνσεις, σαν να μην έχουν καταλάβει τίποτα και από τις δικές τους ευθύνες και από την τραγική εμπειρία της χρεοκοπίας και των μνημονίων και από τις γενικότερες εξελίξεις που συντελούνται παγκόσμια και ιδιαίτερα στον ευρωπαϊκό χώρο».
Τόνισε μάλιστα ότι «σε αυτή την κατεύθυνση, δεν έχουμε να απευθυνθούμε μόνο προς την Σοσιαλδημοκρατία, αλλά σε όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς -και αυτές δεξιά μας και αυτές αριστερά μας. Αλλά δεν χρειάζεται μόνο ένας -που υπάρχει και είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά περισσότεροι και από δύο. Δεν είναι τανγκό, είναι μία πάρα πολύ σοβαρή, ενεργός συμμετοχή, αναγκαία για να αντιμετωπιστούν αυτά τα σοβαρότατα ζητήματα. Οι αποφάσεις μας και οι συνεργασίες πρέπει να είναι ενταγμένες και να δίνουν αυτά τα μηνύματα σε αυτό τον σχεδιασμό και προσδοκία», καταλήγοντας ότι η συζήτηση για το πλαίσιο των συμμαχιών που έχει ανοίξει «δεν έχει κλείσει».
Το εθνικό και το κοινωνικό
Ο ΣΥΡΙΖΑ νίκησε λοιπόν τον εθνικισμό και τον σκοταδισμό, αλλά η βασική του κατεύθυνση, το επείγον και άμεσο πολιτικό του καθήκον, είναι να νικήσει τη λιτότητα. Η έξοδος από τα Μνημόνια, η αύξηση του κατώτατου μισθού, η επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, μαζί με τα επερχόμενα μέτρα ανακούφισης (προστασία πρώτης κατοικίας, 120 δόσεις κ.λπ.) είναι αυτά που θα δώσουν το στίγμα και θα εδραιώσουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως κύριο εκφραστή των λαϊκών συμφερόντων στον δρόμο για τις εκλογές.