Macro

Υπάρχει μία προσπάθεια απεύθυνσης από τη μεριά συντηρητικών δυνάμεων, δεξιών, ακροδεξιών, απέναντι σε έναν κόσμο, ‘τους νοικοκυραίους’, καλλιεργώντας φοβικές αντιλήψεις, φοβικά σύνδρομα (...) θα έχουμε και συνέχεια δυστυχώς αν δεν απαντήσουμε με έναν αξιακό τρόπο και βεβαίως εάν δεν παρθούν μέτρα τα οποία θα είναι στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που προσπαθούν να μας πλασάρουν και να κυριαρχήσει αυτή η αντίληψη.

Η σημερινή συγκυρία αποτελεί μία μεγάλη ευκαιρία, καθώς με την έξοδο από τα δημοσιονομικά προγράμματα η ριζοσπαστική Αριστερά μπορεί να πιάσει το νήμα από την αρχή, να επιστρέψει στην κανονικότητά της, να νομοθετήσει και να υλοποιήσει μέτρα με σαφή ταξικό και δημοκρατικό χαρακτήρα, να επιστρέψει στο κοινωνικό πεδίο και μέσω των παραπάνω να εξασφαλίσει μια δεύτερη κυβερνητική τετραετία, ώστε με μεγαλύτερη πολιτική και χρονική άνεση να προβεί στις τομές που χρειάζεται η ελληνική κοινωνία.

Στις 20 Αυγούστου, ημέρα που η χώρα βγήκε από τα μνημόνια, έγραψα άρθρο για τον πολλαπλασιασμό των θετικών εξελίξεων στην οικονομία. Επανέρχομαι, γιατί θεωρώ ότι τα νέα στοιχεία που δημοσίευσε η ΕΛΣΤΑΤ μάς δικαιώνουν. Πολύ καλύτερα αναμένεται να γίνουν τα πράγματα το 2019, καθώς οι αυξήσεις μισθών για χιλιάδες εργαζόμενους χάρη στην επέκταση των κλαδικών ΣΣΕ που ξεκίνησε, σε συνδυασμό με τις μειώσεις εισφορών για επιστήμονες, επαγγελματίες και αγρότες και τα φορολογικά μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ, θα έχουν άμεσα θετικές επιπτώσεις, όχι μόνο στο εισόδημα των εργαζομένων, αλλά και στην ανάπτυξη.

Εγείρεται, λοιπόν, το ερώτημα: τι καλούνται να κάνουν οι δυνάμεις της Αριστεράς βρισκόμενες σε ένα από τα χειρότερα επικοινωνιακά σταυροδρόμια της πρόσφατης (και λιγότερο πρόσφατης) ιστορίας; Πρέπει να οχυρωθούν στα παραδοσιακά τους σχήματα, διατηρώντας μια συγκεκριμένη αντικουλτούρα με σκοπό να συντηρηθούν τα κεκτημένα, ελπίζοντας να ξεφουσκώσει η κατάσταση; Πρέπει να κάνουν εκπτώσεις στις ιδεολογικές τους περιχαρακώσεις και να προσπαθήσουν με κάποιο τρόπο να ανταγωνιστούν αυτήν την ιδιότυπη μορφή προπαγάνδας στο ίδιο της το γήπεδο; Ή πρέπει να ανατρέξουν στην ψυχανάλυση για να ανιχνεύσουν τα εργαλεία της αντίστασης - ή ακόμα και σε αντισυμβατικές μεθόδους όπως είναι η ζιζεκική υπερταύτιση με το τέρας για να οδηγηθεί αυτό όσο πιο γρήγορα γίνεται στην καταστροφή μέσα από την επιτάχυνση των εσωτερικών του συγκρούσεων;

Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη όπου η συνεργασία με τον εχθρό θεωρήθηκε ευδόκιμος υπηρεσία και ανταμείφθηκε με προαγωγές και τιμητικές συντάξεις. Σε άλλες χώρες, όπως η Γαλλία ή η Ιταλία, τέτοιου είδους αναλύσεις δεν θα υπήρχαν πουθενά, εκτός από τις ναζιστικές πατσαβούρες.

Οι επερχόμενες βουλευτικές εκλογές θα αποτελέσουν τον τέταρτο και εξίσου κρίσιμο σταθμό, στην πορεία της ελληνικής κοινωνίας να αλλάξει τη μοίρα της. Η πόλωση έχει ήδη ξεκινήσει και ο πολιτικός ανταγωνισμός θα πάρει πρωτοφανείς διαστάσεις. Δεν βρισκόμαστε στη προμνημονιακή περίοδο, που ο δικομματισμός ανέπτυσσε τεχνητά έναν κομματικό ανταγωνισμό, για να κερδίσει την κρίσιμη μάζα που θα έκρινε το νικητή. Σήμερα έχουμε πίσω μας τρεις σταθμούς που καθόρισαν την πορεία ως εδώ. Έχουμε πίσω μας ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές που, στο όνομα των μνημονίων, διέλυσαν την κοινωνία, προκάλεσαν οξύτατη κρίση στο πολιτικό σύστημα και ανέδειξαν τον ΣΥΡΙΖΑ σε πρωταγωνιστή των πολιτικών εξελίξεων.