Macro

Για την Υγεία είναι προφανές ότι δεν πιστεύετε στο ΕΣΥ. Τώρα στην πανδημία φέρνετε συγχωνεύσεις νοσοκομείων. Και πιστεύετε ότι έτσι θα βελτιωθεί το αίσθημα ασφάλειας; Δεν έχετε δώσει τίποτα στην πρωτοβάθμια υγεία, που θα μπορούσε να βοηθήσει αποφασιστικά τους άνω των 80, πολλοί από τους οποίους δεν είναι εμβολιασμένοι. Κάνετε λάθη και με τους εμβολιασμένους και με τους αντιεμβολιαστές. Στους εμβολιασμένους δημιουργήσατε την εικόνα ότι όλα καλά. Κάντε το εμβόλιο και όλα τελείωσαν. Μεγάλο λάθος γιατί τους έβαλε απέναντι σε αυτούς που είναι αντίθετοι στους εμβολιασμούς. Στους αντιεμβολιαστές δεν κάνατε μια καμπάνια από κοινού με την αντιπολίτευση για να τους πείσετε. Ώστε να γίνουν οι εμβολιασμοί οι οποίοι ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει ότι είναι βασικό μέτρο αντιμετώπισης της πανδημίας. Γιατί δεν πιστεύετε στο εθνικό σύστημα υγείας αλλά ούτε και στην ανάγκη σχεδιασμού.

Η σύλληψη είναι απλή, αλλά και τζογαδόρικη ταυτόχρονα. Πιάνουμε, λοιπόν, τις εισφορές των εργαζομένων που αφορούν την επικουρική ασφάλιση και αντί να «σχολάζουν» κάπου, αντί να καλύπτουν τις σημερινές και τις μελλοντικές γενιές, αντί να επιτελούν τον ρόλο τους που ακριβώς είναι η δημιουργία μιας αίσθησης ασφάλειας για τα συντάξιμα χρόνια, την περίοδο της σύνταξης, λέτε: «Δεν τα ρίχνουμε στην χρηματοπιστωτική αγορά; Και μέσα από αυτή την μόχλευση, θα υπάρξει ανάπτυξη, θα υπάρξουν φόροι και, βρε αδερφέ, θα το καλύψουμε». Κι έρχεται η πραγματικότητα, ότι από το 1970 μέχρι το 2007 κατέρρευσαν εκατόν είκοσι τέσσερις επιχειρήσεις στο χρηματοπιστωτικό τομέα! Ποια βεβαιότητα, λοιπόν, μπορείτε να έχετε; Μας λέτε: «Μα καλά, κοιτάξτε να δείτε, θα τα πάρουν οι άνθρωποι και μάλιστα θα λάβουμε υπόψη μας και τον πληθωρισμό και τον τιμάριθμο. Θα το καλύψει αυτό το Δημόσιο». Δηλαδή 70 δισεκατομμύρια κόστος μετάβασης και στήριξης του καινούργιου συστήματος; Το λέτε σε μια χώρα που -και το πιστώνεται αυτό κυρίως η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ- κατόρθωσε να σπάσει το φαύλο κύκλο των μνημονίων; Σε μια χώρα που ταλαιπωρήθηκε από βαθιά κρίση δημόσιου χρέους; Και μας λέτε ότι ένα άλλο μνημόνιο μπορεί να προκύψει, διότι είστε τόσο δογματικά προσηλωμένοι σε μια αντίληψη, που θεωρείτε ότι θα δοθούν απαντήσεις σε όλα αυτά τα ζητήματα που έχουν να κάνουν είτε με το ασφαλιστικό σύστημα είτε με την ανάπτυξη, μέσα από τον χρηματοπιστωτικό τομέα και μόνο; Μπορείτε να αντιμετωπίσετε το δημογραφικό ζήτημα με το να παίζετε μπαρμπούτι με τις εισφορές των εργαζομένων; Χαμογελάτε, ενώ δεν είναι για να χαμογελάτε. Είναι για να σκέφτεστε περισσότερο, πώς έχουν τα πράγματα. Διότι το δημογραφικό ζήτημα -και το γνωρίζετε πάρα πολύ καλά- προϋποθέτει άλλου είδους πολιτικές. Το δημογραφικό που δεν υπάρχει μόνο στην Ελλάδα, υπάρχει σε όλη την Ευρώπη. Θέλει καλύτερες συνθήκες εργασίας, θέλει νέες θέσεις εργασίας, θέλει να είναι ελκτικές, θέλει άλλη σχέση με το μεταναστευτικό ζήτημα και όχι να βάζετε υπουργό Υγείας τον κ. Πλεύρη, ο οποίος έχει δηλώσει σε όλους τους τόνους ότι οι μετανάστες δεν πρέπει να τυγχάνουν οποιασδήποτε ιατρικής περίθαλψης. (...) Γιατί να πιστέψουμε τώρα εσάς, κ. Χατζηδάκη, που μας λέτε ότι οι νέοι «θα τρώνε με χρυσά κουτάλια» μετά από χρόνια και να μην πιστέψουμε τον κ. Βρούτση, τον Κοινοβουλευτικό Εκπρόσωπο -δεν τον βλέπω εδώ στην αίθουσα, αν και έχει διατελέσει- ο οποίος είπε ότι μέχρι το 2070, τον έχουν διαβεβαιώσει όλοι και ορκίζονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ότι το ασφαλιστικό σύστημα επικουρικής ασφάλισης ήταν βιώσιμο; Τελικά ποτέ λέτε αλήθεια; Γιατί λοιπόν είναι πειστικό αυτό; Μας κοροϊδεύετε; Πρέπει να αποφασίσετε.  Ή  εσείς κάνετε λάθος -ή λέτε ψέματα- ή ο κ. Βρούτσης πριν από λίγους μήνες.

Από σήμερα εφαρμόζεται ο νόμος για την αναστολή εργασίας του μη εμβολιασμένου προσωπικού στο ΕΣΥ. Η κυβέρνηση, παρά τις προειδοποιήσεις για το τεράστιο λειτουργικό πρόβλημα που θα δημιουργηθεί σε  όλες τις δημόσιες δομές, προχωρεί σε μια κίνηση πολιτικού αυταρχισμού, κοινωνικής αναλγησίας και υπονόμευσης της ανθεκτικότητας  του ΕΣΥ. Είναι προφανές ότι το κίνητρο της δεν είναι η προστασία της Δημόσιας Υγείας αλλά η αναζήτηση «εξιλαστηρίων θυμάτων» για την αδυναμία ελέγχου της πανδημίας και την αποτυχία της «Επιχείρησης Ελευθερία». Γιατί όλοι μπορούν να αντιληφθούν ότι η εξέλιξη της πανδημίας στη χώρα δεν θα κριθεί από το  ποσοστό ανεμβολίαστου προσωπικού  που υπηρετεί στο ΕΣΥ και ότι το όποιο  «όφελος» είναι δυσανάλογα μικρό σε σχέση  με την τεράστια ζημιά στην καθημερινότητα των νοσοκομείων και των Κέντρων Υγείας. Η εμμονή λοιπόν της κυβέρνησης στην εφαρμογή της ρύθμισης, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια  - εκτός από τη βαρβαρότητα της στέρησης μισθού σε χαμηλά αμειβόμενο προσωπικό -  στην απόλυση συμβασιούχων και στην αντικατάσταση τους μέσω πελατειακών  μηχανισμών, στην είσοδο ιδιωτικών εταιρειών στο ΕΣΥ που θα «προμηθεύουν» εργαζόμενους στα νοσοκομεία και, τελικά, στην υλοποίηση του σχεδίου των ΣΔΙΤ και των ιδιωτικοποιήσεων με πρόσχημα την κάλυψη των κενών σε ανθρώπινο δυναμικό. Η μόνη λύση, έστω και την ύστατη στιγμή, είναι η αναστολή εφαρμογής του νόμου, η εκτόνωση της κρίσης και η έναρξη ενός σοβαρού  διαλόγου με τους εκπροσώπους των εργαζομένων στο ΕΣΥ και τις πολιτικές  δυνάμεις, με στόχο τον καθολικό και εκούσιο εμβολιασμό του προσωπικού  στις δομές υγείας, την ασφαλή φροντίδα των νοσηλευομένων ασθενών και την προετοιμασία  του ΕΣΥ για τις ανάγκες  της νέας φάσης της πανδημίας. Η νέα πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας έχει την ευκαιρία να κάνει μια διορθωτική κίνηση καλής θέλησης. Θα την αξιοποιήσει;

Δεν είναι βέβαια πρώτη φορά που στελέχη της Ακροδεξιάς «αξιοποιούνται» σε κυβερνήσεις της Ν.Δ. Μόνο που η «αξιοποίηση» αυτή περιοριζόταν συνήθως στην ανάθεση απλών διαχειριστικών καθηκόντων ή και μόνο την ψηφοθηρική ένταξή τους στους εκλογικούς συνδυασμούς του κόμματος. Κατά καιρούς είχαμε προσχωρήσεις στη Ν.Δ. από ακροδεξιά σχήματα (λ.χ. την Εθνική Παράταξη) ή βασιλόφρονες, αλλά πάντοτε σε δεύτερους ρόλους και αφού πρώτα είχαν δηλώσει υποταγή στον εκάστοτε αρχηγό του κόμματος. Και όταν έφτασε η στιγμή που η ακροδεξιά τάση εντός του κόμματος αισθάνθηκε αρκετά ισχυρή ώστε να διεκδικήσει ηγετικό ρόλο, ο Κώστας Καραμανλής υποχρεώθηκε να δείξει την πόρτα της εξόδου στον Γιώργο Καρατζαφέρη που επιδίωκε τη θεσμοποίηση της ακροδεξιάς πτέρυγας στο κόμμα με το όνομα «Νέα Ελπίδα» και μέλη της τους χουντικούς, τους βασιλικούς και τους χρυσαυγίτες. Σε όλο αυτό το διάστημα, η Ν.Δ. διατηρούσε, τουλάχιστον σε επίπεδο διακηρύξεων, την απόστασή της από την Ακροδεξιά. Ακόμα και όταν εντάχθηκαν στις γραμμές της επί αρχηγίας Σαμαρά οι Γεωργιάδης, Βορίδης, Πλεύρης, αλλά και Βελόπουλος, η δικαιολογία ήταν ότι υπήρχε το εθνικό ζήτημα που ονομαζόταν «μνημόνιο» και ότι σ’ αυτόν τον τομέα τα στελέχη αυτά είχαν διαπρέψει. Είναι γεγονός, άλλωστε, ότι η παρουσία του ΛΑΟΣ στην εθνική διακυβέρνηση είχε ήδη καθαγιαστεί με την παρουσία του κόμματος Καρατζαφέρη στην τρικομματική του Λουκά Παπαδήμου, δίπλα στη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ. Αλλά αυτό που συμβαίνει σήμερα με τον κ. Μητσοτάκη δεν έχει πραγματικά προηγούμενο. Η ανάθεση τριών νευραλγικών υπουργικών πόστων στα τρία στελέχη του ΛΑΟΣ που κληρονόμησε η Ν.Δ. δίνει τον τόνο στη σημερινή διακυβέρνηση και σημαδεύει την οριστική μετάλλαξη του κόμματος, κάτι για το οποίο μας είχε προϊδεάσει η προκλητική εξύμνηση της χούντας και του Παπαδόπουλου από τον προσωπικό συνεργάτη του πρωθυπουργού και ταμία του Ιδρύματος Μητσοτάκη αλευροβιομήχανο Κωνσταντίνο Λούλη. Βέβαια, οι τρεις υπουργοί κάνουν ότι δεν θυμούνται το παρελθόν τους και ξορκίζουν το κόμμα στο οποίο αναδείχθηκαν, εμφανιζόμενοι ως οπαδοί της… ΕΡΕ. Δεν είναι, όμως, καθόλου πειστικοί. Δεν πείθει ούτε η όψιμη αυτοκριτική για το σκληρό αντισημιτικό τους παρελθόν, εφόσον δεν πρόκειται για πραγματική αναθεώρηση των πολιτικών τους θέσεων, αλλά απλά για μια δημόσια δήλωση προς το κράτος του Ισραήλ. Οι υπόλοιπες ακροδεξιές τους θέσεις βγαίνουν αυθόρμητα κάθε τόσο στην επιφάνεια. Και μια τελευταία παρατήρηση. Πού πρέπει να αποδοθεί η σύμπτωση ότι και οι τρεις ακροδεξιοί υπουργοί θεωρήθηκαν από την ηγεσία της Ν.Δ. κατάλληλοι κατά περιόδους για να αναλάβουν τον χώρο της υγείας; Θυμίζω ότι ο Αδωνις Γεωργιάδης και ο Μάκης Βορίδης τοποθετήθηκαν στη θέση αυτή από τον Αντώνη Σαμαρά. Μάλιστα, ο δεύτερος διαδέχτηκε τον πρώτο.

Κρίση διαχείρισης; Πολιτικό πλήγμα από την ανικανότητα; Φτιάξε ένα υπουργείο, στα χαρτιά, για να δείξεις ότι έχεις σκεφτεί σε βάθος τις λύσεις που θα εφαρμόσεις. Το πόσο βαθειά το σκέφτηκε το απαντά η εξαιρετικά βραχύβια καριέρα αυτού του υπουργείου. Πάμε λοιπόν στην περιβόητη κλιματική κρίση που για τον πρωθυπουργό είναι η απάντηση δια πάσα νόσο και πάσα μ...... Οι δεξιοί αρέσκονται να βρίσκουν έννοιες που καταλαβαίνουν πως είναι της μόδας και να τις βάζουν στις ομιλίες τους. Μόνο που αυτό πλέον δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ούτε ως αστείο γιατί αφορά τις ζωές μας και το κυριότερο το περιβάλλον που μας αγκαλιάζει. Γιατί η κλιματική κρίση δεν είναι θέλημα θεού ή γκαντεμιά που έλαχε στην βάρδια μας. Η κλιματική κρίση είναι αποτέλεσμα πολιτικών που εξαντλούν κάθε πόρο της φύσης, μολύνουν και βιάζουν τη φύση για να βγάλουν κέρδος. Α στο χωριό μου αυτό το λένε καπιταλισμό αλλά είπα να μην πολιτικοποιήσω την κουβέντα. Αυτές οι πολιτικές λοιπόν που εφαρμόζει με θρησκευτική προσήλωση η σημερινή κυβέρνηση οδηγούν τη φύση στον αφανισμό της και μαζί με την φύση είναι προφανές ότι θα την πληρώσουμε κι εμείς. Όταν λοιπόν δίνεις το δικαίωμα παρέμβασης σε περιοχές Natura, όταν αποχαρακτηρίζεις περιοχές Natura, όταν ιδιωτικοποιείς τα δάση, όταν φέρνεις ν/σ για την, κατά παρέκλιση των νόμων, επέμβαση στις θάλασσες και τις παραλίες, όταν κλίνεις το μάτι στους καταπατητές σβήνοντας την προσπάθεια δημιουργίας δασικών χαρτών, όταν, όταν... και τα όταν θα μπορούσαν να γεμίσουν 5 σελίδες τότε δεν έχεις κανένα δικαίωμα να μιλάς για κλιματική κρίση. Γιατί απλά δεν σε ενδιαφέρει παρά μόνο για να αιτιολογήσεις την ανεπάρκεια σου. Αν το ενδιαφέρον σου ήταν σοβαρό και αν η έγνοια σου για την προστασία της φύσης σε απασχολούσε τόσο πολύ άξιο τέκνο του νεοφιλελευθερισμού θα δημιουργούσες ένα υπουργείο Περιβάλλοντος που θα έπαιρνε πάνω του τα πάντα, απο την Πολιτική Προστασία, τον σχεδιασμό των πόλεων και των τουριστικών περιοχών, τον έλεγχο των βιομηχανιών, την καταγραφή δασικών περιοχών, την προστασία θαλασσών και παρθένων περιοχών. Αλλά για όλα αυτά έχεις το ελάχιστον ενδιαφέρον. Και το δείχνει η νομοθετική σου πορεία δύο χρόνια τώρα. Οπότε...

Η σοβαρότητα που επέδειξε κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης (αλλά και του σοκ που ακολούθησε με την κατάληψη της Καμπούλ από τους Ταλιμπάν) έφερε τον Όλαφ Σολτς στην κορυφή των προτιμήσεων των ψηφοφόρων για την καγκελαρία, ενώ και το κόμμα του βιώνει, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις μια πραγματική "νεκρανάσταση” διεκδικώντας στα ίσα την πρώτη θέση από τους Χριστιανοδημοκράτες. Αντιθέτως, ο επίδοξος διάδοχος της Άνγκελα Μέρκελ, Άρμιν Λάσετ μοιάζει να αποτελεί το μεγαλύτερο πολιτικό θύμα των πλημμυρών που με ιδιαίτερη σφοδρότητα έπληξαν τη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, της οποίας είναι πρωθυπουργός. Η Γερμανία που άλλοτε αποτελούσε πρότυπο πολιτικής σταθερότητας βιώνει έναν προϊόντα κατακερματισμό του κομματικού τοπίου, με τη Μπούντεσταγκ να είναι πλέον επτακομματική, ενώ οι διαθέσεις του εκλογικού σώματος μοιάζουν με κινούμενη άμμο. Αρκεί να αναλογισθεί κανείς ότι από την αρχή του έτους μέχρι σήμερα οι ψηφοφόροι φλέρταραν με την ιδέα να στείλουν στην καγκελαρία την Αναλένα Μπέρμποκ των Πρασίνων, για να την εγκαταλείψουν εξίσου γρήγορα, ενώ οι διαφορές μεταξύ των τριών μεγαλύτερων κομμάτων κυμαίνονται εν πολλοίς στα όρια του στατιστικού λάθους. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Χριστιανοδημοκρατία ξεκίνησε φέτος με άνετη (δημοσκοπική) διαφορά από κάθε άλλο κόμμα, για να βρεθεί να παλεύει να μην αποκλεισθεί από τον επόμενο κυβερνητικό συνασπισμό, ο οποίος είναι αριθμητικά αδύνατο να συγκροτηθεί από δύο μόνο κόμματα. Όπως επισημαίνει το Eurointelligence η δύναμη των δύο πάλαι ποτέ πυλώνων του γερμανικού δικομματισμού, Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών έχει αθροιστικά περιοριστεί στο 45%, με υποχώρηση δέκα μονάδων, εξέλιξη που μακροπρόθεσμα κρίνεται περισσότερο καθοριστική από οποιαδήποτε πρόσκαιρη διακύμανση στη δημοφιλία των πολιτικών ηγετών. Παράλληλα, και είναι αυτό πρωτοφανές, η διαχείριση της πανδημίας και των πλημμυρών έχουν στερήσει από τον μέσο Γερμανό την αίσθηση ότι τις τύχες του διαχειρίζεται ένας στιβαρός και αποτελεσματικός κρατικός μηχανισμός. Εξ ου και οι δημοσκοπικές μετατοπίσεις που δείχνουν υποχώρηση της "κομματικής νομιμοφροσύνης”, ενώ η δυνατότητα των ψηφοφόρων να προβούν σε διαφορετικές "τακτικές” επιλογές στις μονοεδρικές περιφέρειες και την πανεθνική αναλογική λίστα περιπλέκει απεριόριστα τα πράγματα. Σε συνδυασμό με το αίνιγμα της εκλογικής συμπεριφοράς των νέων και του "λαού της αποχής” κάθε πρόβλεψη γίνεται παρακινδυνευμένη.

Κατέστησε σαφή τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι η Κυβέρνηση πρέπει να ζητήσει την έκτακτη σύνοδο των οργάνων της Ε.Ε. και του ΟΗΕ, ώστε να προχωρήσει η μετακίνηση όλων όσων κινδυνεύουν σε ασφαλείς, για εκείνους, όμορες χώρες και στη συνέχεια η επανεγκατάσταση απευθείας σε χώρες της Ε.Ε. στις οποίες θα επιμεριστούν με τρόπο δίκαιο και αναλογικό, ώστε να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες εκεί. Πρόσθεσε ότι η Κυβέρνηση επιμένει να αναλαμβάνει το ρόλο του χωροφύλακα και της «Ασπίδας» της Κεντρικής Ευρώπης συνεχίζοντας των εγκλωβισμό ανθρώπων, εξακολουθεί να μην προχωρά σε αναστολή των επιστροφών προς το Αφγανιστάν και συνεχίζει να χαρακτηρίζει τους Αφγανούς μετανάστες και όχι πρόσφυγες, παράλληλα με την ΚΥΑ για την Τουρκία ως ασφαλή τρίτη Χώρα, παραβιάζει δικαιώματα και καθιστά τη χώρα αποθήκη απορριφθέντων δημιουργώντας γκρίζες ζώνες ανθρώπων. Ο τομεάρχης τόνισε ότι πρέπει σε κάθε περίπτωση να διασφαλιστεί ότι το αυτονόητο δικαίωμα και υποχρέωσης του κράτους να προστατεύει τα σύνορα της χώρας θα φτάνει μέχρι τα όρια της απαρέγκλιτης τήρησης των προβλέψεων του Διεθνούς Δικαίου και της ΕΣΔΑ. Ο κος Ψυχογιός επί των διατάξεων του νομοσχεδίου ανέφερε ότι η Κυβέρνηση συνεχίζει το ξήλωμα των εγγυήσεων που σχετίζονται με τις διαδικασίες απελάσεων και επιστροφών, εστιάζει στην επικοινωνία και όχι στην ουσία του ζητήματος, προσπαθώντας να αναγάγει σε πρώτη και αποκλειστική παράμετρο του προσφυγικού τις επιστροφές, ενώ υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά ζητήματα στο σύνθετο θέμα της διαχείρισής του.

Αυτό που ενοχλεί την κυβέρνηση στο Πόρισμα Γκολντάμερ είναι ότι στηρίζεται στην ανάπτυξη μηχανισμών ενός κοινωνικού κράτους, αναφέρεται στην ενίσχυση της δασικής υπηρεσίας και αποκλείει τις λύσεις ενός γραφειοκρατικού προσωποκεντρικού συστήματος που αδυνατεί να συντονίσει τους δεκάδες ασύμβατους μηχανισμούς. Εξάλλου το Πόρισμα αποδίδει το πρόβλημα στην Ελλάδα μεταξύ άλλων και στο γεγονός ότι έχει υιοθετηθεί ένα «μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης που αντιλαμβάνεται τον δασικό χώρο ως γεωτεμάχιο και όχι ως παραγωγικό πόρο» (σ. 141).

Το μοντέλο που φαίνεται να προκρίνεται είναι ένα είδος μετα-σταλινικής κοινωνίας ελέγχου, το οποίο όμως διαθέτει από τη μία μηχανισμούς μεταφοράς της λαϊκής δυσαρέσκειας (οι Κινέζοι, παρά τα λεγόμενα στη δύση ψηφίζουν πολύ συχνά, ενώ το Κόμμα είναι ένας αποτελεσματικότατος μηχανισμός μετάδοσης των λαϊκών αιτημάτων προς τα πάνω) και από την άλλη υπόσχεται μέχρι το 2035 να εγγυάται κοινωνικές παροχές αδιανόητες σήμερα. Είναι ένα πλάνο εφαρμόσιμο; Έχουμε πολύ σοβαρούς λόγους να αμφιβάλλουμε. Η Κίνα δεν είναι ακόμα μια χώρα του ιμπεριαλιστικού κέντρου. Το πλάνο προβλέπει εν πολλοίς την μετατροπή της σε τέτοια. Δύο είναι τα επακόλουθα μιας τέτοιας πορείας. Πρώτον, είναι αδύνατο η Κίνα να ανέβει επίπεδο χωρίς πραγματική σύγκρουση με τον ως τώρα επικεφαλής της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας. Και δεύτερο, παρά τις διακηρύξεις του πλάνου για πράσινη ανάπτυξη και σεβασμό στο περιβάλλον, είναι απολύτως βέβαιο ότι η μετατροπή της Κίνας σε «μεσαία αναπτυγμένη» χώρα θα σημάνει την σε αβίωτο βαθμό αύξηση των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου (αφού δεν υπάρχουν ακόμα τεχνολογίες, που να μπορούν να υποστηρίξουν τέτοια άνοδο τόσο γρήγορα, άλλες από τα ορυκτά καύσιμα). Επομένως, όπως παρατηρεί και ο Minqi Li, τρία είναι τα πιθανά σενάρια: Το πρώτο είναι η άνοδος της Κίνας να απελευθερώσει στο εσωτερικό της κρισιακές δυναμικές, οι οποίες δρώντας διαλυτικά, θα καθηλώσουν τη χώρα σε ένα επίπεδο όχι υψηλότερο από το σημερινό. Δεύτερο, η Κίνα να συνεχίσει να ανεβαίνει στην διεθνή ιεραρχία. Κάτι τέτοιο όμως σημαίνει ότι αυτή θα πρέπει να χρησιμοποιεί όλο και περισσότερους πόρους από χώρες της περιφέρειας (Αφρική, Ασία, Λατ. Αμερική) με όλο και χειρότερους όρους, εξάγοντας έτσι σε αυτές διαλυτικές δυναμικές. Σε συνδυασμό με τον διεθνή ανταγωνισμό για ενεργειακές πηγές και την κλιματική αλλαγή, θα έχουμε επαναστατικές αλλαγές, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Τέλος, το χειρότερο δυνατό ενδεχόμενο είναι η Κίνα να τα καταφέρει και να πλησιάσει το ιμπεριαλιστικό κέντρο. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα είναι καταστροφικό, γιατί το λιγότερο που θα σήμαινε θα ήταν σημαντική αύξηση κατανάλωσης πόρων (άρα σοβαρή επιτάχυνση του φαινομένου του θερμοκηπίου) μαζί με καταστροφική υπερκεμετάλλευση των χωρών της περιφέρειας μπαίνοντας βαθιά στην περιοχή των μη αναστρέψιμων επικίνδυνων αλλαγών. Είναι προφανές ότι βρισκόμαστε σε μια εποχή που οι μέθοδοι “ανάπτυξης” του παρελθόντος δεν ισχύουν πια. Μπορούμε άραγε να ελπίσουμε ότι ο Σι Τζιν-πινγκ και η ηγεσία του ΚΚ θα πάρουν στα σοβαρά αυτό που είπε ο αγαπημένος τους Χαν Φέι πριν σχεδόν 2500 χρόνια και που ακούγεται παράδοξα μαοϊκό: “Αυτό που ήταν κατάλληλο για τους παλιούς ηγεμόνες δεν είναι κατάλληλο για τους σημερινούς ηγέτες”;  Βέβαια μπορούμε· η ελπίδα άλλωστε πεθαίνει, δυστυχώς, τελευταία.

Το τελευταίο επεισόδιο με τα διαβατήρια των Τουρκοκύπριων δεν είναι μεμονωμένο. Συνδέεται με μια αλληλουχία γεγονότων που εγείρουν το καίριο ερώτημα: τι πραγματικά έχει στο μυαλό του ο Ν. Αναστασιάδης; Κατά την πρώτη θητεία του (2013- 2017) διαπραγματεύτηκε τη Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία. Συμφώνησε σε όλο το φάσμα των συγκλίσεων που επιτεύχθηκαν από τους προκατόχους του (Χριστόφιας - Ταλάτ). Ακολούθως με τον Μουσταφά Ακιντζί έφτασαν στο πλέον προωθημένο στάδιο επίλυσης – τα έξι σημεία του Πλαισίου Γκουτέρες (Κραντ Μοντανά 2017). Μόλις διαφάνηκε η «ιστορική ευκαιρία» για τη λύση -ακριβώς έτσι την καταγράφει ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ- ο Ν. Αναστασιάδης ανέκρουσε πρύμναν. Σε συνέντευξή του στον «Πολίτη» ο διαπραγματευτής Α. Μαυρογιάννης έκανε λόγο για «ιδεοθύελλα για δυο κράτη». Με αρκετούς παράγοντες στην Κύπρο ο Ν. Αναστασιάδης έκανε τέτοιου είδους «εμπιστευτικές» συζητήσεις. Ενας από αυτούς, ο αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος, μίλησε ανοιχτά και αποκάλυψε ότι ο Ν. Αναστασιάδης τον βολιδοσκόπησε για δυο κράτη. Κατά τις μυστικές συναντήσεις με τον Τσαβούσογλου ο Τούρκος ΥΠΕΞ ισχυρίστηκε και επιμένει ότι συζήτησαν τα δυο κράτη και μετά τη Συνομοσπονδία. Εσχάτως ο Ν. Αναστασιάδης άρχισε να μιλά για αποκεντρωμένη Ομοσπονδία. Κανείς στον ΟΗΕ μέχρι σήμερα δεν ξέρει το περιεχόμενό της και ας πέρασαν 3 χρόνια. Τώρα, με αφορμή την αντιπαράθεση για τα διαβατήρια, ο Ν. Αναστασιάδης απεύθυνε δημόσια πρόταση προς τον Τατάρ για επιστροφή στο Σύνταγμα του ’60. Μάλλον ο Ν. Αναστασιάδης ξέρει πολύ καλά τι δεν θέλει: «καμία λύση» κι ας είναι η Κύπρος στα πρόθυρα της διχοτόμησης…