Macro

Η γερ­μα­νι­κή κοι­νω­νία γί­νε­ται ό­λο και πιο συ­ντη­ρη­τι­κή, ό­λο και πιο α­πορ­ρι­πτι­κή για το δια­φο­ρε­τι­κό, ό­λο και πιο προ­ση­λω­μέ­νη στην τή­ρη­ση ε­θνι­κι­στι­κών στε­ρε­ο­τύ­πων. Απο­δέ­χε­ται τον «ξέ­νο» που της φέρ­νει ε­πι­τυ­χίες, αλ­λά εί­ναι έ­τοι­μη να τον σταυ­ρώ­σει ως «μη αρ­κε­τά» Γερ­μα­νό στο πρώ­το του στρα­βο­πά­τη­μα. Ο τρό­πος που χει­ρί­στη­κε το θέ­μα με­γά­λη με­ρί­δα του Τύ­που αλ­λά και κά­ποιοι πο­λι­τι­κοί, δι­καίω­σε ου­σια­στι­κά τις έμ­με­σες ή ά­με­σες κα­ταγ­γε­λίες του Εζίλ για ρα­τσι­σμό ε­να­ντίον του. Και σε αυ­τή την πε­ρί­πτω­ση η Ανγκέ­λα Μέρ­κελ προ­τί­μη­σε να μην πα­ρέμ­βει στη δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση, που κρα­τά ε­δώ και μέ­ρες, πε­ριο­ρι­ζό­με­νη να πει ό­τι η α­πό­φα­ση του Εζίλ να ε­γκα­τα­λεί­ψει την ε­θνι­κή ο­μά­δα εί­ναι «σε­βα­στή». Εδει­ξε με αυ­τόν τον τρό­πο ό­τι ο­λοέ­να και πε­ρισ­σό­τε­ρο συρ­ρι­κνώ­νε­ται τό­σο η θέ­λη­σή της ό­σο και η δυ­να­τό­τη­τά της να πα­ρέμ­βει στα ό­σα συμ­βαί­νουν στην κοι­νω­νία, α­φή­νο­ντάς την έρ­μαιο στα χέ­ρια ε­κεί­νων, που θέ­λουν να την στρί­ψουν δε­ξιό­τε­ρα και να την «προ­στα­τεύ­σουν» με φρά­χτες και κι­γκλι­δώ­μα­τα.