Macro

Η πολιτική της Ν.Δ. για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, όπως παρουσιάστηκε στη ΔΕΘ από τον κ. Μητσοτάκη, συμπυκνώνει την πεμπτουσία του νεοφιλελεύθερου δόγματος. Συνδυάζει την οικονομική αφαίμαξη των δήμων με την περικοπή της χρηματοδότησής τους από το κράτος, τη διαιώνιση της υποστελέχωσής τους με την επαναφορά του κανόνα «1 προς 5» για τις προσλήψεις στο Δημόσιο, που φανατικά υποστηρίζει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και την ιδιωτικοποίηση μέσα από την εκχώρηση κρίσιμων λειτουργιών των ΟΤΑ σε ιδιώτες. Πρόκειται για μια πρόταση ταυτόσημη σχεδόν με αυτή που εισηγούνταν το ΔΝΤ από την αρχή της κρίσης και η οποία στόχευε στη δραστική συρρίκνωση των δημόσιων δαπανών σε επίπεδα αναπτυσσόμενου κόσμου.

Πρώτη φορά τον ακούμε τον Σέρτζιο Πανούντσιο, εμείς τον μόνο με Σέρτζιο που ξέρουμε είναι ο Σέρτζιο Πιντσιόρλα. Η αλήθεια είναι ότι τους έθιξε ο παραλληλισμός με τον Σέρτζιο Πανούντσιο, αλλά με τα θεσμικά μέτρα κατά της Αριστεράς που εισηγείται ο Βορίδης δεν είδαμε να στραβώνει κανένας στη Ν.Δ. Δικαιωμένος δήλωσε ο Βρούτσης για την αύξηση του κατώτατου μισθού, τον οποίο καθήλωσε στα 586 ευρώ μετά από σκληρή διαπραγμάτευση 20 λεπτών με την τρόικα. Είναι δικαιωμένος γιατί η αύξηση του κατώτατου μισθού έγινε με τη χρήση ενός νόμου που είχε περάσει ο ίδιος, προκειμένου να υπάρχει παράθυρο για την περαιτέρω μείωσή του. Θα μπορούσες να το χαρακτηρίσεις και κωλοτούμπα, αν ο όρος δεν ήταν πολιτικά φορτισμένος.

Υπάρχει μία προσπάθεια απεύθυνσης από τη μεριά συντηρητικών δυνάμεων, δεξιών, ακροδεξιών, απέναντι σε έναν κόσμο, ‘τους νοικοκυραίους’, καλλιεργώντας φοβικές αντιλήψεις, φοβικά σύνδρομα (...) θα έχουμε και συνέχεια δυστυχώς αν δεν απαντήσουμε με έναν αξιακό τρόπο και βεβαίως εάν δεν παρθούν μέτρα τα οποία θα είναι στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που προσπαθούν να μας πλασάρουν και να κυριαρχήσει αυτή η αντίληψη.

Η σημερινή συγκυρία αποτελεί μία μεγάλη ευκαιρία, καθώς με την έξοδο από τα δημοσιονομικά προγράμματα η ριζοσπαστική Αριστερά μπορεί να πιάσει το νήμα από την αρχή, να επιστρέψει στην κανονικότητά της, να νομοθετήσει και να υλοποιήσει μέτρα με σαφή ταξικό και δημοκρατικό χαρακτήρα, να επιστρέψει στο κοινωνικό πεδίο και μέσω των παραπάνω να εξασφαλίσει μια δεύτερη κυβερνητική τετραετία, ώστε με μεγαλύτερη πολιτική και χρονική άνεση να προβεί στις τομές που χρειάζεται η ελληνική κοινωνία.

Στις 20 Αυγούστου, ημέρα που η χώρα βγήκε από τα μνημόνια, έγραψα άρθρο για τον πολλαπλασιασμό των θετικών εξελίξεων στην οικονομία. Επανέρχομαι, γιατί θεωρώ ότι τα νέα στοιχεία που δημοσίευσε η ΕΛΣΤΑΤ μάς δικαιώνουν. Πολύ καλύτερα αναμένεται να γίνουν τα πράγματα το 2019, καθώς οι αυξήσεις μισθών για χιλιάδες εργαζόμενους χάρη στην επέκταση των κλαδικών ΣΣΕ που ξεκίνησε, σε συνδυασμό με τις μειώσεις εισφορών για επιστήμονες, επαγγελματίες και αγρότες και τα φορολογικά μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ, θα έχουν άμεσα θετικές επιπτώσεις, όχι μόνο στο εισόδημα των εργαζομένων, αλλά και στην ανάπτυξη.

Εγείρεται, λοιπόν, το ερώτημα: τι καλούνται να κάνουν οι δυνάμεις της Αριστεράς βρισκόμενες σε ένα από τα χειρότερα επικοινωνιακά σταυροδρόμια της πρόσφατης (και λιγότερο πρόσφατης) ιστορίας; Πρέπει να οχυρωθούν στα παραδοσιακά τους σχήματα, διατηρώντας μια συγκεκριμένη αντικουλτούρα με σκοπό να συντηρηθούν τα κεκτημένα, ελπίζοντας να ξεφουσκώσει η κατάσταση; Πρέπει να κάνουν εκπτώσεις στις ιδεολογικές τους περιχαρακώσεις και να προσπαθήσουν με κάποιο τρόπο να ανταγωνιστούν αυτήν την ιδιότυπη μορφή προπαγάνδας στο ίδιο της το γήπεδο; Ή πρέπει να ανατρέξουν στην ψυχανάλυση για να ανιχνεύσουν τα εργαλεία της αντίστασης - ή ακόμα και σε αντισυμβατικές μεθόδους όπως είναι η ζιζεκική υπερταύτιση με το τέρας για να οδηγηθεί αυτό όσο πιο γρήγορα γίνεται στην καταστροφή μέσα από την επιτάχυνση των εσωτερικών του συγκρούσεων;

Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη όπου η συνεργασία με τον εχθρό θεωρήθηκε ευδόκιμος υπηρεσία και ανταμείφθηκε με προαγωγές και τιμητικές συντάξεις. Σε άλλες χώρες, όπως η Γαλλία ή η Ιταλία, τέτοιου είδους αναλύσεις δεν θα υπήρχαν πουθενά, εκτός από τις ναζιστικές πατσαβούρες.