Αναδημοσιεύσεις

Το ζην ως βασίλειο της ανάγκης: η γνωστότερη διατύπωση ανήκει στον Κάρολο Μάρξ. Για να ελευθερωθεί ο άνθρωπος απ’ αυτό, “ο βασικός όρος είναι η συντόμευση της εργάσιμης ημέρας”, λέει. Αλλά η πεμπτουσία του καπιταλισμού εδώ ακριβώς βρίσκεται. Στο σημείο, δηλαδή, όπου η δεξιά του Κυριάκου Μητσοτάκη, όπως και κάθε δεξιά διακυβέρνηση όπου γης, επενδύει: στην επιμήκυνση του ωραρίου, δωράκι στους εργοδότες. Κι αν ο Μαρξ λογίζεται επαναστάτης, μαζί του συμφωνεί και ο Επίκουρος που δεν επιθύμησε ν’ αλλάξει τον κόσμο. H επικούρειος λογική ομοιοτρόπως στοχάζεται: “κακὸν ανάγκη, αλλ’ ουδεμιά ανάγκῃ ζην μετὰ ανάγκης”. Κακό πράγμα η ανάγκη, λέει ο Επίκουρος, και δεν έχουμε καμιάν ανάγκη να ζούμε κάτω από την εξουσία της. Η υλιστική εσχατολογία του απορρίπτει τη μεταθανάτια ζωή και βάζει τα πράγματα στη θέση τους: μια φορά γεννιόμαστε, δεν έχει δεύτερη. Γι’ αυτό, μην αναβάλλεις τη χαρά, δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Η ζωή περνά και χάνεται, μην την καταστρέφεις με πολλά και μην καταστρέφεσαι κι εσύ δουλεύοντας. Από την “καταστηματική ηδονή” του Επίκουρου, αυτή που απαλλάσσει το σώμα από τον πόνο και τον κάματο, οδηγώντας στο “ηδέως και μακαρίως ζην”, ως την μαρξική απαλλαγή του εργάτη από τις αλυσίδες του και την κατάργηση της αλλοτρίωσης, η φιλοσοφική απόσταση είναι μικρή. Αν ο ανθρωπισμός του Κήπου δεν παρέπεμπε σε στάσεις, πολιτικές αλλαγές ή μεταρρυθμίσεις, προτεραιότητα του αριστερού ανθρωπισμού είναι ν’ αλλάξει τον κόσμο. Και να προτάσσει τα αυτονόητα: 6ωρο αντί 8ώρου, επιμήκυνση των ημερών για διακοπές, αύξηση του μεροκάματου. Αλλά στον δυτικό υπερανεπτυγμένο κόσμο ο μεν Επίκουρος έχει μάλλον ξεχαστεί, ο δε Μαρξ κατασυκοφαντηθεί. Η υλιστική, αλλά βαθιά ανθρωπιστική, οπτική για τη μία και μοναδική ζωή, επικαλύφθηκε από τη θεολογία των μεταφυσικών επουράνιων παραδείσων, τόσο βολικών για την καπιταλιστικού τύπου ανάπτυξη, τόσο εχθρικών για τον κόσμο της εργασίας. Δυστυχέστατα, εκτός απροόπτου, μια ακόμα γενιά εργατριών/των αποθνήσκει δουλεύοντας, αφού, ανάμεσα στα άλλα, αυξάνονται και τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης.

Ποια είναι τα άμεσα και επείγοντα καθήκοντά μας σήμερα: 1. Μαζικός εμβολιασμός κατά προτεραιότητα των λαϊκών τάξεων των βιομηχανικών περιοχών των πόλεων και κατοίκων των απομακρυσμένων αγροτικών και νησιώτικων περιοχών, των μεταναστών και των προσφύγων. Γιατί? Γιατί αν νοσήσουν θα νοσήσουν βαριά 2. Οργάνωση γρήγορα δικτύου παροχής περίθαλψης στους ασθενείς με COVID-19 στην κοινότητα. Με εύκολες, απλές και αποτελεσματικές παρεμβάσεις χρηματοδοτούμενες από το κράτος και χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της τηλεϊατρικής και της artificial intelligence. Γιατί γρήγορα? Γιατί το φθινόπωρο και ο χειμώνας θα είναι σκληροί και οι άνθρωποι θα αρρωσταίνουν, ενώ οι ιδιώτες γιατροί δεν θα θέλουν να τους δουν (όπως έγινε και στα προηγούμενα κύματα) γιατί θα φοβούνται μην αρρωστήσουν. 3. Στοχευμένη επιδημιολογική επιτήρηση εκεί που ζει και εργάζεται η εργατική τάξη, εκεί που το περιβάλλον είναι μολυσμένο, εκεί που ο περιβαλλοντικός ιστός είναι κατακερματισμένος και η πυκνότητα κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο ή ο αριθμός ατόμων ανά κατοικία είναι μεγάλος, εκεί όπου ζουν μετανάστες και πρόσφυγες. 4. Στοχευμένη προπαγάνδα στους ανθρώπους που έχουν τα παραπάνω χαρακτηριστικά για να ενημερωθούν για τη νόσο και τη μετάδοσή της, να εφαρμόζουν τα μέτρα ατομικής προστασίας, να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους για περίθαλψη και υγεία 5. Διεκδίκηση της βελτίωσης των όρων εργασίας, ζωής και αμοιβής των εργαζομένων, γιατί η πανδημία είναι εδώ και θα συνεχίσει να είναι εδώ για πολύ καιρό ακόμη. Αυτά είναι τα καθήκοντα των ταξικών δυνάμεων για την υπεράσπιση της υγείας του λαού, όπως προκύπτουν από τα επιστημονικά δεδομένα. Δεν έχουμε χρόνο για συζητήσεις, αντιπαραθέσεις και «διαμόρφωση θέσεων για μια άλλη…». Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.

Αλλά ποιος νοιάζεται για τον κόσμο; Πίσω από το κοινά αποδεκτό ορθό πρόταγμα της προστασίας της ανθρώπινης ζωής βλέπουμε ότι μπορεί πολύ καλά να στρογγυλοκαθίσει μια επίκληση του ανθρώπινου πόνου κυρίως, αν όχι αποκλειστικά, για ιδιοτελείς λόγους. Όπως έγινε κατά κόρον με την τυμβωρυχία του 2018 και όπως δεν παρέλειψε να κάνει και χθες ο κ. Μητσοτάκης. Μπόρεσε, άραγε, να διακρίνει κανείς πίσω από την εμφανή προσπάθεια του κ. Μητσοτάκη για μια δήθεν ψύχραιμη αποτίμηση της καταστροφής δασών, περιουσιών και ανθρώπων, που άγγιζε τα όρια της παγερής και αλαζονικής ανευθυνότητας, ίχνη συναίσθησης του πόνου που νιώθει ένας ηλικιωμένος με καμένο το βιος του, πόνου δεν απαλύνεται με την καταβολή της πιο απλόχερης αποζημίωσης, γιατί κυριαρχείται από την επίγνωση ότι δεν προλαβαίνει βιολογικά να ξαναχτίσει τη ζωή του; Μπόρεσε μήπως να διακρίνει πίσω από την υπόσχεση ότι οι ρητινοσυλλέκτες της Βόρειας Εύβοιας θα προσληφθούν για εφτά χρόνια στα προγράμματα αποκατάστασης των δασών τους, ίχνη συναίσθησης της αγωνίας που διακατέχει τους νέους στην πλειονότητά τους ανθρώπους, αν θα μπορέσουν ποτέ να ξαναζήσουν από το δάσος, καθώς τα εφτά χρόνια στη χρονική κλίμακα της φυσικής ανάπλασής του μοιάζουν ανεπαρκή μπροστά στις τρέχουσες ανάγκες τους και τις προσδοκίες τους για το αύριο; Αν υπήρχαν τέτοια ίχνη συναίσθησης, θα συνοδεύονταν από την αποδοχή προτάσεων της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που θα μπορούσαν να απαλύνουν αυτό τον πόνο και να μειώσουν την ένταση αυτής της αγωνίας. Όπως είναι, για παράδειγμα, η εξασφάλιση του ελάχιστου εισοδήματος για όσους έχουν πληγεί, μέχρι να μπορέσουν να εξασφαλίσουν εισόδημα από την απασχόλησή τους στις αρχικές εργασίες τους, καθώς και η οργάνωση της ανασυγκρότησης των περιοχών που έχουν πληγεί στη βάση θεσμών της τοπικής αυτοδιοίκησης και θεσμών άμεσης συμμετοχής των ενδιαφερομένων και πληττόμενων στο σχεδιασμό, τη λήψη των αποφάσεων και την υλοποίησή τους. Γιατί η υλική υπόσταση της συμπόνοιας δεν είναι η λεκτική έκφρασή της, αλλά η εξασφάλιση των όρων για την άρση της αιτίας του πόνου και της πιθανότητας να επαναληφθεί στο μέλλον. Αντί γι’ αυτά, διαπιστώσαμε άλλη μια φορά τον έρωτα της κυβέρνησης της ΝΔ για την παράδοση πεδίων δημόσιας ευθύνης στην ιδιωτική «πρωτοβουλία», δηλαδή στο ιδιωτικό κεφάλαιο ως πιο ευέλικτο τάχα και πιο αποτελεσματικό. (...) Ποιο θα μπορούσε να είναι για τις μη κυβερνητικές πολιτικές δυνάμεις το συμπέρασμα από την εμφάνιση του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης στη χθεσινή συζήτηση; Ότι μόνο όσοι εξακολουθούν να έχουν αυταπάτες μπορούν να υποθέσουν πως στο Μαξίμου και στην Πειραιώς έχουν κάτι διδαχτεί από το μέγεθος της καταστροφής οι υπεύθυνοι για την έκτασή της. Τα γεγονότα περνούν φρικαλέα από μπροστά τους και τους αφήνουν ατάραχους. Για πάντα πεισμένους ως προς την ορθότητα και τη μοναδικότητα των επιλογών τους. Και ότι μόνο στην τύχη μπορεί κάποιος να ελπίζει, για να μας προφυλάξει από ενδεχόμενες νέες καταστροφές, από τη στιγμή που η ανευθυνότητα επιλέγεται σαν επίσημο δόγμα για τη σωτηρία των ανευθυνοϋπεύθυνων. Το ζήτημα είναι να βγάλει και ο υπεύθυνος λαός τα συμπεράσματά του. Και μαζί του η μη νεοφιλελεύθερη αντιπολίτευση.

Ο Σεπτέμβριος, έφτασε. Σχολεία και πανεπιστήμια πρέπει να ανοίξουν και να λειτουργήσουν κανονικά. Ήδη, οι δυο χρονιές με κλειστές αίθουσες και τάξεις έχουν δραματικές επιπτώσεις στους νέους, τα παιδιά, την εκπαίδευση, την κοινωνική συνοχή. Η ευθύνη βαρύνει ακέραια την κυβέρνηση και την ηγεσία του υπουργείου Παιδείας. Κανένα απολύτως ουσιαστικό μέτρο σ’ αυτή την κατεύθυνση δεν έλαβαν. Για αυτό και η Ελλάδα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στα κλειστά σχολεία, σε όλη την Ευρώπη. Δεν θα τους επιτρέψουμε να παρατείνουν για τρίτη χρονιά την καταστροφική τους πολιτική. Όμως στον ίδιο βαθμό έχουν αποτύχει στον εμβολιασμό του πληθυσμού. Η χώρα μας βρίσκεται κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και πολύ κάτω από χώρες του νότου όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Μάλτα, η Ιταλία. Τώρα, πανικόβλητοι, συνεχίζουν με το ίδιο τροπάρι: ποινές, τιμωρίες, απαγορεύσεις και καλλιέργεια ενός πρωτόγονου «εμφυλίου». Αυτή είναι η γλώσσα τους: η απομόνωση και η δήθεν ατομική ευθύνη, έχοντας διαρρήξει πρώτα κάθε έννοια συλλογικότητας. Σήμερα καλούμε ξανά όλους τους Έλληνες πολίτες, να εμβολιαστούν. Το εμβόλιο, είναι όπλο! Κι αν αρχικώς κάποιες επιφυλάξεις ήταν κατά περίπτωση εύλογες, σήμερα, πολλούς μήνες μετά την έναρξη του εμβολιασμού και με πλήθος δεδομένων να έχουν συλλεχθεί διεθνώς, μπορούν και εκείνοι που αμφέβαλλαν να είναι πλέον βέβαιοι: ο εμβολιασμός είναι ασφαλής, αποτελεσματικός και αποδεικνύεται καθημερινά σωτήριος! Παραμένει λοιπόν απαραίτητος, ειδικά με την απειλή της νέας επιθετικής μετάλλαξης. Εμπρός λοιπόν. Ας βαδίσουμε συλλογικά στο δρόμο της έγνοιας για την Κοινότητα. Ας «δωρίσουμε» τον εμβολιασμό μας σε εκείνους που 18 μήνες τώρα έχουν αποκλειστεί από την κοινωνική ζωή. Ας δώσουμε πίσω στους μαθητές και στους φοιτητές το θησαυρό της εκπαίδευσης, που τόσο βίαια στερήθηκαν. Στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, δεν υπάρχει καμία εμπιστοσύνη. Ακόμα μια φορά, πολλοστή, ζητώ την άμεση σύγκληση της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής με αποκλειστικό θέμα το ασφαλές άνοιγμα σχολείων και Πανεπιστημίων. Σε άλλες συνθήκες, με διαφορετική, υπεύθυνη πλειοψηφία στη Βουλή, η Επιτροπή θα έπρεπε να συνεδριάζει διαρκώς, με τη συμμετοχή απαραίτητα μελών των Επιτροπών Λοιμωξιολόγων και Εμβολιασμού. Χρειάζεται πλήρης γνώση της κατάστασης από τους βουλευτές και ουσιαστική συζήτηση των μέτρων. Θα επαναλάβω τα σημαντικότερα: αραίωση στα πολυπληθή τμήματα, κάλυψη των εκπαιδευτικών κενών, αντιμετώπιση των ανισοτήτων και των αποκλεισμών, αναδιάρθρωση-μείωση της ύλης, έμφαση στο μάθημα κι όχι η επιμονή στο σχολείο-εξεταστικό κέντρο και στις άλλες αντιεκπαιδευτικές πολιτικές της κυβέρνησης. Τέλος, κάτι το οποίο θα έπρεπε να είναι σε όλους σαφές: τα διαγνωστικά τεστ σε εμβολιασμένους και μη πολίτες είναι αναγκαία μέσα για την προστασία της δημόσιας υγείας, κι όχι έμμεσος τρόπος να επιβληθούν ποινές και πρόστιμα στους πολίτες ή ευκαιρία για ένα ακόμη δώρο της κυβέρνησης στα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ απέχει παρασάγγας από το να κατορθώσει να πείσει τον κόσμο πως ξαναέγινε αυτό που κάποτε υπήρξε: ένα κόμμα της γνήσια ριζοσπαστικής Αριστεράς. Τούτη η εξήγηση όμως, προκειμένου να μην παραμείνει απλό ευχολόγιο, θα έπρεπε να ιδωθεί σε μια πραγματική, ήτοι ιστορική προοπτική. Πότε -και γιατί- σταμάτησε ο ΣΥΡΙΖΑ να αποτελεί ένα γνήσια ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα; Πιο συγκεκριμένα, διότι αυτό είναι το θέμα μας: Πότε -και γιατί- ο κόσμος σταμάτησε να τον βλέπει ως τέτοιο; Η προφανής απάντηση είναι: Οταν –και επειδή- δέχτηκε και άρχισε να εφαρμόζει το 3ο Μνημόνιο. Το ενδιαφέρον όμως είναι πως το «προφανές» τούτης της απάντησης έχει σε τεράστιο βαθμό αναιρεθεί από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ – τουλάχιστον από την ηγεσία του, αλλά και από πολλά στελέχη και μέλη (εμού συμπεριλαμβανομένου, ασκώ εδώ την αυτοκριτική μου). Ποια ήταν –και είναι- η απάντηση που δίνει ο ΣΥΡΙΖΑ στην –όντως εξόχως προπαγανδιστική- κατηγορία των αντιπάλων ότι με το 3ο Μνημόνιο πρόδωσε το τεράστιο ποσοστό που είχε ψηφίσει «όχι» στο δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015; Οτι όσοι εξαπολύουν την εν λόγω κατηγορία παριστάνουν ότι ξεχνάνε τη «λεπτομέρεια» των εκλογών του Σεπτεμβρίου 2015. Κατά τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας ήδη υπερψηφίσει το 3ο Μνημόνιο, κατέβηκε στον λαό «με ανοιχτά χαρτιά», ούτως ειπείν, ζητώντας εκ νέου την ψήφο εμπιστοσύνης του, την οποία και έλαβε. Κατά την –τωρινή- άποψή μου, τούτη η ερμηνεία της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 αποτελεί μια ερμηνευτική πλάνη από την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να απαλλαγεί. Ο κόσμος σε εκείνες τις εκλογές δεν επέλεξε ένα μνημονιακό κόμμα πιστεύοντας απλώς ότι θα μετριάσει όσο μπορεί τις συνέπειες του μνημονίου. Συνηθισμένοι στον παραδοσιακό ελληνικό πολιτικό πολιτισμό, κατά τον οποίο η ψήφιση των νόμων δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκην την εφαρμογή τους, οι πολίτες που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ τον Σεπτέμβριο του 2015 το έκαναν με την προσδοκία πως η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, παρ’ ότι το υπερψήφισε επειδή αναγκάστηκε, δεν θα εφαρμόσει το μνημόνιο. Η προδοσία επομένως του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος όντως βιώθηκε ως τέτοια, από τη στιγμή που οι ίδιοι πολίτες άρχισαν να βιώνουν στο πετσί τους τη σκληρή πραγματικότητα όχι μιας απλής νομοθέτησης αλλά της συστηματικής εφαρμογής μιας επαχθέστατης νεοφιλελεύθερης πολιτικής.

Το ποτάμι διαμορφώθηκε το 2002-2003 με μειωμένη διατομή κατά την εκτίμηση αρκετών και σοβαρών επιστημόνων των υδραυλικών έργων. Εκείνοι από τότε επισήμαιναν τον κίνδυνο της «πλημμύρας της 50ετίας». Οι καιροί άλλαξαν και τις σπάνιες αυτές πλημμύρες τις βιώνουμε χρόνο παρά χρόνο. Το έργο του αντιπλημμυρικού καναλιού στο πάρκο του Φαληρικού Όρμου κατασκευάζεται για να εκτονώσει την πίεση των νερών αλλά αυτό δεν έχει ολοκληρωθεί αδικαιολόγητα από την Περιφέρεια Αττικής και όταν ολοκληρωθεί θα θωρακίσει μεν το Μοσχάτο και την Καλλιθέα αλλά όχι το Νέο Φάληρο, την Πειραιώς, τα Καμίνια και τον Ρέντη. Αυτά συμβαίνουν στα κατάντη, κοντά στην εκβολή. Στα ανάντη, στις πηγές και στις καμένες πλαγιές της λεκάνης απορροής δεν έχουν υπάρξει σημάδια για επείγοντα μέτρα ανάσχεσης της πλημμύρας από τις δασικές υπηρεσίες. Η καταστροφή μπορεί να προληφθεί αν τα νερά συγκρατηθούν εκεί. Γιατί αν αρχίσει η ελεύθερη ροή τους μέσα από τον τσιμεντένιο κλειστό αγωγό προς τη θάλασσα, τότε ο Κηφισός θα βγει στους δρόμους από τα φρεάτια, τα παραπέτα του και τις γέφυρες. Επομένως στο Φάληρο θα έπρεπε να εκβαθύνουν τον βυθό της θάλασσας στην εκβολή γερανοί και να σκάβουν το αντιπλημμυρικό κανάλι τώρα. Στις πλαγιές της Πάρνηθας θα έπρεπε να στήνονται φράγματα ανάσχεσης και διαμορφώσεις πλαγιών με κορμοδέματα τώρα. Και καλού-κακού να ετοιμάζεται ένα αξιόπιστο σχέδιο αντιμετώπισης της υπερχείλισης στις γέφυρες και στις όχθες. Αν θέλουμε να μην πνιγούν πάλι οι γειτονιές του ευρύτερου Πειραιά. Όλα αυτά τώρα, όχι αύριο. Είτε πιστεύετε στην κλιματική κρίση (εγώ πιστεύω) είτε όχι αυτή δεν αποτελεί άλλοθι για να πνιγούμε ή να καούμε, αλλά το αντίθετο. Γνωρίζουμε τα δεδομένα και μπορούμε να προστατευθούμε. Αρκεί να το κάνουμε με σοβαρότητα.

Είναι γύρω στις τρεις το βράδυ. Περασμένη πανσέληνος. Ακόμα μιά περασμένη πανσέληνος. Κάτω στον γιαλό του Καρά Ορμάν ή Περιγιάλι όπως το λένε τώρα βλακωδώς, λες και θα αλλάξει γεύση η αρμύρα της εφηβείας σου και θα γίνουν πιο ελληνικά εκείνα τα κορίτσια, κάτω στο Καρά Ορμάν, λοιπόν, η θάλασσα έχει ρίξει για τα καλά τις πρυμάτσες της στην αμμουδιά. Σχεδόν βλέπω την αγκυρά της ξαπλωμένη απαλά στον βυθό σαν κοιμισμένη γοργόνα που ονειρεύεται και οι φυσαλίδες από το όνειρό της ανεβαίνουν μέχρι την επιφάνεια του νερού κι όλο ανεβαίνουν και χάνονται στο ολόγιομο σκοτάδι. Αυτή η νύχτα λέω, δεν θα φύγει ποτέ. Θα κοιμηθεί χίλια χρόνια μέχρι να γεννηθεί ο αγαθός του παραμυθιού που θα φυτέψει πάνω στο ακύμαντο νερό το θαλλασινό τριφύλι. Τότε μονάχα αυτή η θάλασσα που βλέπω στις τρείς το βράδυ από το μπαλκόνι του πατρικού μου σπιτιού, θα ξυπνήσει και χωρίς να το καταλάβει κανένας θα σαλπάρει για κάποιο «αλλού» που κανένα στόμα δεν το 'βρε και δεν το 'πε ακόμα. Και θα φύγει γιατί θα έχει ερωτευτεί ένα μεγάλο κύμα που το ονειρεύτηκε χίλια χρόνια και μονάχα αυτή ξέρει πού μένει μαζί με όλα του τα δελφίνια, μαζί με όλα του τα κοχύλια, μαζί με όλες του τις μικρές γοργόνες που έχουν για παιχνίδι τους τα δάκρυα των παιδιών: παίρνουν τα δάκρυα, ιδίως τα αναίτια, τους βάζουν μια ουρά από πολύχρωμα κοράλια και τα κάνουν χαρταετούς που ανεβαίνουν ψηλά μέχρι την πανσέληνο αφήνοντας πίσω τους μια εξαίσια μουσική από γαλήνια σιωπή και κοράλια. Τα παιδιά την ακούνε μέσα στον ύπνο τους, καθώς κοιμούνται μέσα στον ύπνο της θάλασσας και τότε χαμογελούν χωρίς να το ξέρουν. Το ξέρουν όμως οι μικρές γοργόνες γιατί αυτό είναι το παιχνίδι τους: να κάνουν τα παιδιά να χαμογελούν χωρίς να το ξέρουν και να στάζει αστέρια ο χαρταετός των δακρύων τους μια τέτοια νύχτα όπου νομίζεις ότι τίποτα δέν γίνεται κι ότι αυτό που ακούγεται είναι μονάχα η νοσταλγία. Δεν είναι έτσι. Αλλιώς η θάλασσα δεν θα ήταν τόσο ήσυχη και η ώρα τόσο περασμένη και τόσο παλιά σαν το παληό εκκρεμές στο μέσα μέρος του πατρικού και του μητρικού χρόνου που νομίζεις ότι πέρασε για πάντα, επειδή απλώς χάλασε και δεν χτυπάει πια τις ώρες και ο πατέρας δεν ανεβαίνει στην καρέκλα κάθε βράδυ στις δέκα για να το κουρντίσει και η μητέρα που τώρα πια κοιμάται κι αυτή μέσα στον ύπνο της, εκεί στον τόπο του μεγάλου κύματος, δεν σου διηγείται την αχνή ιστορία μιας πατρίδας χτισμένης από σύννεφα και πιασμένης από τον σπάγγο όλων των χαρταετών που κόπηκαν, μιας πατρίδας που μετρούσε τα χίλια χρόνια της κοιμισμένης θάλασας με το χαλασμένο εκρεμμές του σπιτιού σου κι όλοι νόμιζαν ότι τα χίλια χρόνια δεν θα περνούσαν ποτέ. Φαίνεται ότι δεν ήταν αλήθεια. Το μεγάλο εκκρεμές ποτέ δεν σταμάτησε να πηγαίνει πέρα δώθε έτσι που μια τέτοια νύχτα να βλέπεις την θάλασσα κάτω στον γιαλό του Καρά Ορμάν και να μην ξέρεις αν την βλέπεις ή αν την ονειρεύεσαι. Μια στον κόσμο τον εδώ, μια στον κόσμο του μεγάλου κύματος. Πού είναι; Πού είσαι; Κι αν πέρασαν χίλια χρόνια μέσα σε μια στιγμή; Άκου! Το μεγάλο εκρεμμές δουλεύει ξανά, σημαίνοντας ώρες καινούργιες. Εδώ ή εκεί; Κανένα στόμα δεν το ’βρε και δεν το ’πε ακόμα. Θα χρειαστούν λοιπόν πολλά χρόνια ακόμα ώσπου να φύγει μια νύχτα σαν κι αυτή από τους δείκτες του σταματημένου ρολογιού. Καληνύχτα. Θα χρειαστούν πολλά χρόνια ώσπου οι μικρές γοργόνες να παρηγορήσουν όλα τα δακρυσμένα παιδιά.

Ο κ. Ξανθός ανέφερε ότι είναι ηθική υποχρέωση των υγειονομικών ο καθολικός τους εμβολισμός και ο περιορισμός του κινδύνου μετάδοσης του ιού σε ευπαθείς ομάδες ασθενών. Αντί για την ηθική της ευθύνης και της αλληλεγγύης, η κυβέρνηση, χωρίς να εξαντλήσει τα περιθώρια πειθούς, επέλεξε τη λογική της επιβολής, του εκβιασμού και της πόλωσης. Ακόμα δεν έχει καταλάβει ότι  μια υγειονομική κρίση σαν αυτή δεν μπορεί να ξεπεραστεί χωρίς κοινωνικές συναινέσεις και συνειδητή συμμόρφωση των πολιτών στα μέτρα Δημόσιας Υγείας. Καλούμε για άλλη μια φορά την κυβέρνηση, τόνισε ο κ. Ξανθός, να αφήσει κατά μέρος την «πολιτική πυγμής» απέναντι στους εργαζόμενους του ΕΣΥ και να αναστείλει σήμερα την εφαρμογή του ν.4820/2021 για υποχρεωτική αργία του μη εμβολιασμένου προσωπικού. Δίνοντας «χώρο» και χρόνο σε μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης και άρσης επιφυλάξεων, αλλά και μεριμνώντας για την ασφαλή φροντίδα ευάλωτων ανθρώπων. Αλλιώς το ΕΣΥ θα καταρρεύσει στην πιο κρίσιμη φάση της πανδημίας, και η Δημόσια Υγεία θα υποστεί ένα εγκληματικά ανεύθυνο «σαμποτάζ» από την ίδια την κυβέρνηση. Εκτός και αν αυτός είναι ο πραγματικός στόχος, για να «σπεύσει» στη συνέχεια ο επιχειρηματικός ιδιωτικός τομέας να καλύψει το κενό.