Αναδημοσιεύσεις

22
10

«Προσωπικές στρατηγικές» και πολιτικό διακύβευμα

Δεν πρέπει να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι τόσο όσα είπε και έπραξε ο Π. Καμμένος στις ΗΠΑ, όσο και η παραίτηση του Ν. Κοτζιά δίνουν την ευκαιρία στην αξιωματική αντιπολίτευση να δρέψει επικοινωνιακούς και πολιτικούς καρπούς. Θα έχουν έτσι κι αλλιώς κόστος για την κυβέρνηση. Αν αυτό θα είναι μικρότερο από το γενικότερο όφελος, που μπορεί να αποκομίσει από το συνολικό απολογισμό που θα παρουσιάσει στο τέλος της θητείας της, θα εξαρτηθεί από πολύ περισσότερα και αξιολογότερα πράγματα.
Περισσότερα »
22
10

Νάσος Ηλιόπουλος: Δίκαιη ανάπτυξη σημαίνει περισσότερες θέσεις εργασίας και καλά αμειβόμενες

Το ζήτημα της εργασίας αποτελεί μία από τις βασικές διαχωριστικές γραμμές σήμερα συνολικά στο ευρωπαϊκό επίπεδο. Η κρίση έδωσε τη δυνατότητα υλοποίησης ενός ακραίου νεοφιλελεύθερου μοντέλου. Ενός μοντέλου που οι κυβερνήσεις της περιόδου 2010-2014 πίστευαν και υπερασπίστηκαν. Δεν είναι τυχαία η σημερινή δομική ταύτιση της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τις πιο ακραίες θέσεις του ΔΝΤ και των εργοδοτών. Εμείς επιλέξαμε μια διαφορετική πορεία, ήδη από την πρώτη μέρα, ακόμα και εν μέσω ενός καθεστώτος περιορισμών και δεσμεύσεων. Δώσαμε τη μάχη για την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, την αύξηση του κατώτατου μισθού και την κατάργηση του υποκατώτατου. Ψηφίσαμε νόμους για την προστασία των εργαζομένων από την εργοδοτική αυθαιρεσία. Αναβαθμίσαμε ουσιαστικά τους ελεγκτικούς μηχανισμούς μειώνοντας αισθητά την αδήλωτη εργασία και θέτοντας για πρώτη φορά στον πυρήνα του σχεδιασμού μας την καταπολέμηση της υποδηλωμένης εργασίας. Τέλος υλοποιούμε μια νέα γενιά προγραμμάτων για την αντιμετώπιση της ανεργίας που παρεμβαίνουν με θετικό τρόπο συνολικά στην αγορά εργασίας. Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο τονίζουμε διαρκώς ότι δίκαιη ανάπτυξη σημαίνει προστασία της εργασίας.
Περισσότερα »
21
10

Προπαγάνδα με προβιά επιστήμης

Η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, σωματείο που ιδρύθηκε επί δικτατορίας Μεταξά με πρώτο πρόεδρο τον (διορισμένο) δήμαρχο Θεσσαλονίκης, έχει μια μακρά παράδοση επίδοσης στην εθνικιστική κρατική προπαγάνδα. Ο σκληρός πυρήνας της είναι έτσι απόλυτα λογικό ν’ αντιδρά ακόμη και στη σκέψη πως οι νέοι προσανατολισμοί της κρατικής πολιτικής στα Βαλκάνια δεν έχουν πλέον ανάγκη την παλιομοδίτικη εθνικοφροσύνη του ως οργανωτή της λαϊκής συναίνεσης. Για έναν φορέα που αναγόρευσε σε «μεγάλους ευεργέτες» ακόμη και μεγαλοδωσίλογους χρηματοδότες όπως ο Τσολάκογλου, ο Λογοθετόπουλος ή ο Σωτήριος Γκοτζαμάνης, η όποια κρατική πατρωνία συνιστά άλλωστε αναγκαίο όρο ύπαρξης.
Περισσότερα »
21
10

Επισημάνσεις

Περικοπές στις συντάξεις ζητάει ξανά ο ΣΕΒ για να μην επιβαρύνει ο προϋπολογισμός τους επιχειρηματίες που φοροδιαφεύγουν. Έχει μια λογική. Τουλάχιστον ξέρουμε τι θα γίνει έτσι και το φέρει η ώρα και μας κυβερνήσει ο Κυριάκος.
Περισσότερα »
21
10

Αλέξης Χαρίτσης: Τέλος στο δημαρχοκεντρικό μοντέλο και το μονοπαραταξιακό έλεγχο των επιτροπών

Η τοπική αυτοδιοίκηση είναι το κατεξοχήν πεδίο για την ανάπτυξη ευρύτερων συναινέσεων και συνεργασιών με βάση τα συγκεκριμένα ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι τοπικές κοινωνίες. Ο Κλεισθένης ενισχύει αυτή την προοπτική.
Περισσότερα »
20
10

Χριστόφορος Παπαδόπουλος: Με ποιους πρέπει να συμμαχεί ο ΣΥΡΙΖΑ;

Στην συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής συναρθρώθηκε η πολιτική μεθοδολογία των συμμαχιών: να αποφύγεις το «κατά περίπτωση» και να μη σε τραβάει από τη μύτη (αποκλειστικά) το εκλογικό σκορ. Την ίδια στιγμή, τα κριτήρια που θα επικρατήσουν για συμπράξεις χρειάζεται να χαράξουν τη διαιρετική τομή που σε διαφοροποιεί από το νεοφιλελευθερισμό και τον παλιό πολιτικό κόσμο. Συνοπτικά τέθηκαν τρεις άξονες που καθορίζουν σήμερα το πλαίσιο των πολιτικών συμμαχιών: ο ταξικός, δηλαδή η κοινωνική προστασία της μισθωτής εργασίας και των λαϊκών στρωμάτων. Ο δικαιωματικός φιλελευθερισμός και ο αντιεθνικισμός και αντιρατσισμός, με εμβληματικές προϋποθέσεις εδώ τη στάση στο προσφυγικό και το μακεδονικό. Είναι σαφές ότι με αυτά τα κριτήρια «κόβονται» οι ΑΝΕΛ ως προς την επίτευξη μιας μετεκλογικής συνεργασίας, αφού μένουν μετεξεταστέοι σε πολλά. Ωστόσο, προς τιμή τους, περνούν μετά το ταξικό και ένα ακόμη δύσκολο κριτήριο. Τη στάση τους στο προσφυγικό, με το οποίο διαχωρίζονται από το σύνολο της ρατσιστικής δεξιάς.
Περισσότερα »
20
10

Ο αληθινός Παύλος Μελάς

«Δυστυχώς από το πρόγραμμά μου το εκατοστόν μόνον έκαμα», ομολογεί έτσι ο Μελάς στο ίδιο γράμμα του. «Ερχονται και μου προτείνουν μ’ ενθουσιασμόν πλήθος ωραίων και μεγάλων σχεδίων. Εγώ ο δυστυχής κάμνω το σχέδιόν μου, ξεκινώ με βροχήν, με κρύο, με πείναν και, όταν έλθη η στιγμή της εκτελέσεώς του, ή δεν έρχονται ή με γελούν παντοιοτρόπως ή και ειδοποιούν τους Βουλγάρους να κρυφθούν»
Περισσότερα »
20
10

Το (διεστραμμένο) μυαλό του ρατσιστή

Ο ρατσισμός είναι μια βολική δικαιολόγηση της εκμετάλλευσης εκείνου που είναι διαφορετικός στην εθνική ταυτότητα, στο χρώμα του δέρματος, στο φύλο ή στο θρήσκευμα. Ο ρατσισμός είναι μια βολική δικαιολογία γι’ αυτόν που θέλει να πλουτίσει, να γίνει κοινωνικά ανώτερος, όχι μόνο ανήθικα αλλά και παράνομα. Ο ρατσισμός είναι τελικά μια πρωτόγονη ταξική ιδεολογία του μικρομεσαίου, όταν έχει απέναντί του διαφορετικούς να εκμεταλλευτεί ή όταν λείπουν τους κατασκευάζει, που την αντιστρέφει όταν κοιτάει προς τα "πάνω".
Περισσότερα »
19
10

Ευκλείδης Τσακαλώτος: Ένα μήνα σπεκουλάρετε για τις τράπεζες, πρέπει να ντρέπεστε (βίντεο)

Αυτή είναι η παράταξη της Δεξιάς. Δεν σας νοιάζει τίποτα. Μόνο να φύγει ο Τσίπρας (...) φύγατε από τον παλαιοκομματισμό και το πελατειακό σύστημα και πήγατε στον ακραίο δεξιό λαϊκισμό χωρίς να περάσετε από το ενδιάμεσο στάδιο του σοβαρού συντηρητικού κόμματος.
Περισσότερα »
18
10

Καπιταλιστικός ρεαλισμός: το τέλος μιας ιστορίας χωρίς τέλος

Το 2009, ο Βρετανός θεωρητικός Μαξ Φίσερ δημοσιεύει το σημαντικότερο ίσως βιβλίο του με τον τίτλο «Καπιταλιστικός ρεαλισμός: Υπάρχει άραγε εναλλακτική;». Η έννοια του καπιταλιστικού ρεαλισμού συνιστά κατά τον Φίσερ το ιδεολογικό αλλά και το πολιτισμικό πλαίσιο εντός του οποίου ο όψιμος καπιταλισμός αρθρώνεται ως η μοναδική ρεαλιστική κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα. Η θεωρητική προσέγγιση του Φίσερ παραπέμπει στην περίοδο που ακολούθησε την πτώση των κομουνιστικών καθεστώτων το 1989, αυτήν την οποία σε ένα άλλο διάσημο (ή ίσως διαβόητο) κείμενό του ο Φράνσις Φουκουγιάμα αποκαλούσε «το τέλος της ιστορίας».
Περισσότερα »