Αναδημοσιεύσεις

H παγκόσμια αύξηση των οικονομικών ανισοτήτων, εξαιτίας της επικράτησης του νεοφιλελευθερισμού, και η μνημονιακή κρίση στη χώρα μας, έπληξαν πρώτα και κύρια τις γυναίκες, επιβεβαιώνοντας ακριβώς ότι σε μια ταξικά άνιση Ελλάδα, οι γυναίκες εξακολουθούν να είναι οι πρώτες των οποίων οι κατακτήσεις και τα δικαιώματα θίγονται και συμπιέζονται, όταν γενικότερα τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα δέχονται επίθεση. Οι πάσης φύσεως προκαταλήψεις, οι εξουσιαστικές σχέσεις ανάμεσα στα φύλα, και, τελικά, οι πολυποίκιλες έμφυλες διακρίσεις καθιστούν τις γυναίκες τις πλέον ευάλωτες στη φτώχεια, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τη βία. Αναγνωρίζοντας αυτήν την καθόλου ευχάριστη πραγματικότητα, η κυβέρνηση πήρε πολύ σημαντικές πρωτοβουλίες, όπως για παράδειγμα τη κύρωση της σύμβασης της Κωνσταντινούπολης για την ενδοοικογενειακή βία. Στην ίδια κατεύθυνση, της υπεράσπισης της γυναικείας χειραφέτησης, κινείται ο ΣΥΡΙΖΑ και με το σημερινό νομοσχέδιο.

Το Ιράν δεν είναι τυχαία χώρα. Ο πλούτος του δεν είναι μόνο τα πετρέλαια. Έχει μια βαθιά αστική παράδοση, μοναδική για την περιοχή, έχει ένα συγκλονιστικό δυναμικό νέων ανθρώπων πολύ μορφωμένων και ανήσυχων και τέλος, σε αντίθεση με τα γειτονικά κράτη, το Ιράν είναι μια εύτακτη πολιτεία, ένα κράτος που δουλεύει κανονικά σε όλα τα επίπεδα των δημοσίων πολιτικών. Τα τελευταία χρόνια, δια της επιρροής του, αποτελεί το περιφερειακό αντίπαλό δέος του καθεστώτος της Σαουδικής Αραβίας, μπροστά στο οποίο το Ιράν είναι παράδεισος θρησκευτικής ανεκτικότητας. Η Σαουδική Αραβία, σε αρμονική συνεργασία με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ επιθυμεί την απομόνωση του Ιράν, ενώ οι πιο ακραίες φωνές στα παραπάνω κράτη που δυστυχώς σήμερα εκφράζονται στις κυβερνήσεις τους, θέλουν την καταστροφή του, για να μην αυξήσει την επιρροή του στον ισλαμικό κόσμο. Στο Ιράν διεξάγεται εδώ και πολλά χρόνια ένας αδυσώπητος αγώνας μεταξύ των μετριοπαθών και σκληροπυρηνικών του κατεστημένου για την πορεία που θα ακολουθήσει η χώρα. Τα επίδικα είναι πολύ δύσκολα και περίπλοκα, ενώ η αμερικάνικη πολιτική επί Τραμπ ζορίζει ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Πιστεύω πως αν το Ιραν άφηνε ελεύθερους ανθρώπους σαν την Σοτουντέχ να εκφράζουν ανεμπόδιστα τις απόψεις τους, το κέρδος θα ήταν ανυπολόγιστο για όλους σε μια δύσκολη περιοχή, σε μια ακόμη πιο δύσκολη στιγμή για την ανθρωπότητα.

Η Ευρώπη δεν θα καταφέρει να αποτελεί αξία για το μέλλον στα μάτια των ευρωπαίων πολιτών, αν δεν αντιλαμβάνονται την Ευρώπη ως ηθική δύναμη, ως φορέα σημαντικών ιδανικών στο πλαίσιο του παγκόσμιου συστήματος. Συνεπώς, ως παράδειγμα, το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στη διαχείριση των συνόρων των κρατών – μελών, αλλά στην ανικανότητα των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και πολιτών να διαχειριστούν και να αναπτύξουν πολιτικές φιλοξενίας των προσφύγων. Διότι αυτή η ανικανότητα καταστρέφει την ηθική υπόσταση και δυναμική του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Η καγκελάριος ίσως έκανε λάθος όταν θεώρησε ότι έπρεπε να πάρει μια μονομερή απόφαση, το 2015, και αποφάνθηκε ότι πρέπει να ανοίξει τα σύνορα σε ορισμένους πρόσφυγες. Διότι αυτή η κίνηση επέτρεψε σε άλλους ευρωπαίους ηγέτες να αποφανθούν ότι η Γερμανία αποφάσισε άρα και εμείς αποφασίζουμε και δεν δεσμευόμαστε για μια κοινή απόφαση. Αφήνοντας κατά μέρος αυτήν πτυχή, ωστόσο, πιστεύω ότι η Μέρκελ έπραξε το σωστό, όχι μόνο για τη Γερμανία αλλά για την Ευρώπη εν γένει.

Θέλω ο Δήμος να έχει σαφή και θεσμική θέση στο θέμα των διακρίσεων, για όλους τους πολίτες χωρίς κανέναν αποκλεισμό. Δε θα ανεχτούμε αόρατους ανθρώπους γιατί στα ζητήματα δημοκρατίας ο δήμαρχος θα πρέπει να μπαίνει πρώτος μπροστά ακόμα και κόντρα σε μηχανισμούς μέσα στο Δήμο. Ο πολιτικός γάμος και η τεκνοθεσία είναι αδιαπραγμάτευτα για εμάς. Πλέον ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να λύνουμε θέματα. Ο δήμος της Αθήνας είναι ένας πλούσιος δήμος με φτωχή διαχείριση. Μπορούμε σε συνεργασία με την ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα να δούμε ακόμα και τη δημιουργία ενός Rainbow house μέσω της αξιοποίηση του κτηριακού αποθέματος του δήμου, να βοηθήσουμε ακόμα πιο ουσιαστικά τη γραμμή υποστήριξης (11528) και να βελτιώσουμε τη σχέση των υπηρεσιών του δήμου με τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα. Η δημιουργία κέντρου στέγασης για παιδιά που έχουν εκδιωχθεί από τα σπίτια τους λόγω του σεξουαλικού τους προσανατολισμού, είναι πολύ σημαντική.

Ο λαός επιμένει να μην είναι απλός στον πυρήνα της υπόστασής του. Επιμένει να μην υποβιβάζεται στο ζερό όπου τον περιορίζουν ή προσπαθούν να τον περιορίσουν οι δυνατοί, οι «επάνω», ποντάροντας πάντοτε τα ρέστα του σ’ αυτό το εξ αρχής χαμένο παιχνίδι της υποτίμησης.

Μία είναι η Δεξιά, η παράταξη της συντήρησης, της ολιγαρχίας του πλούτου, του νεοφιλελευθερισμού και της λιτότητας, της θεοποίησης της αγοράς που διεισδύει ώς τις παρυφές της προοδευτικής παράταξης. Μια είναι η Δεξιά, με πολλά πρόσωπα και διαφορετικές ιδεολογίες. Η Κεντροδεξιά του Μητσοτάκη, η «ακραιφνής Δεξιά» του Βορίδη και του Γεωργιάδη και η Χρυσή Αυγή. Διαφέρουν ιδεολογικά, έχουν όμως το ίδιο στοιχείο, την κοινή στρατηγική πρόσβασης στην εξουσία. Τον δεξιό λαϊκισμό. Γιατί περί αυτού πρόκειται: ο πολυσυζητημένος λαϊκισμός δεν είναι ιδεολογία (ούτε σχολή σκέψης, ούτε ύφος πολιτικής -ακούστηκαν και αυτά). Είναι ο λαϊκισμός της Δεξιάς, ο ξενόφοβος, αντιπροσφυγικός, αντικομμουνιστικός λαϊκισμός.

Καθαρές κουβέντες λοιπόν, ειδικά όταν το μέλλον και η αξιοπρέπεια της ανθρωπότητας δοκιμάζονται σε παγκόσμιο επίπεδο πλέον, από την άνοδο του φασισμού και από τα τραγικά αποτελέσματα της ακροδεξιάς τρομοκρατίας που επιτίθεται και δολοφονεί ανθρώπους επειδή έχουν άλλη θρησκεία, φύλο, καταγωγή ή σεξουαλικό προσανατολισμό. Ούτε υπεκφυγές και μισόλογα, ούτε κενά περιεχομένου εύπεπτα θεωρητικά σχήματα. Ο επόμενος Δήμαρχος της Αθήνας πρέπει να αγωνιστεί για μια πόλη ανοιχτή σε όλους. Για μια πόλη που θα αγκαλιάζει την διαφορετικότητα του κάθε ανθρώπου της και θα του παρέχει ασφάλεια.