Συνεντεύξεις

Η Κούβα είναι σίγουρα προϊόν της επανάστασης, αλλά σήμερα η κατάσταση είναι διαφορετική. Το 1961 έμαθε γραφή και ανάγνωση όλη η χώρα- μια μεγάλη επαναστατική επιτυχία. Το 2010 δεν επιτρεπόταν σε έναν κουβανό να αγοράσει ένα κομπιούτερ. Και σήμερα το να έχεις κανείς πρόσβαση στο ιντερνέτ είναι πολύ πιο ακριβό από σχεδόν οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου. Από εκείνη την Κούβα που έμαθε γραφή και ανάγνωση σε όλους του κουβανούς μέχρι αυτή που δυσκολεύει την πρόσβαση στο ιντερνέτ υπάρχει μεγάλη απόσταση.

Συμβολικά το να είναι γραμματέας του κόμματος ο μέχρι σήμερα πρώτος τη τάξει υπουργός θέλει να δώσει ένα στίγμα για το πώς θέλουμε να δουλέψουμε, ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος του κόμματος το επόμενο διάστημα. (...) Ένα αριστερό κόμμα με διακριτό ρόλο, που δεν είναι παρακολούθημα της κυβέρνησης, με ρόλο διαμεσολάβησης μεταξύ κοινωνίας και κυβέρνησης, ώστε να προστατεύσουμε τα τμήματα της κοινωνίας που το προηγούμενο διάστημα μας ανέδειξαν και επιδιώκουμε να εκπροσωπήσουμε.

Για εμάς, είναι σημαντικό να ξεπεράσουμε τη λιτότητα και τα θεσμικά κατασκευάσματα του Ραχόι.

Μεγάλα τμήματα των ελίτ συμφωνούν μέχρι σήμερα ότι ήταν σωστή η πολιτική που ακολουθήθηκε τα τελευταία είκοσι χρόνια - είτε αυτό είναι ατζεντα Hartz IV είτε οι φορολογικές περικοπές. Όλα αυτά που συνέβαλαν στην κοινωνική ανισορροπία παρουσιάζονται δήθεν ως μια εναλλακτική λύση στην παγκοσμιοποίηση...Η εξέταση των αποτελεσμάτων των εκλογών δείχνει ότι οι ψηφοφόροι της AfD τείνουν να επικεντρώνονται κυρίως στις περιοχές εκείνες όπου η οικονομική κατάσταση είναι δύσκολη. Και το κόμμα βρίσκει δυσανάλογη έγκριση στο φτωχότερο τμήμα του πληθυσμού.

Πιστεύω σε μια χώρα Εβραίων και Παλαιστινίων. Επίσης πιστεύω ότι πρέπει να επικεντρωθούμε στην ανθρωπιά μέσα μας. Η πρώτη αξία είναι η ανθρωπιά μας, όχι η γη. Αν επικεντρωθούμε σε αυτό, θα φτάσουμε σε ένα σημείο να μπορούμε να ζούμε ο ένας δίπλα στον άλλο.

Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι ακριβώς η επιστροφή μας σε μια ριζοσπαστική Αριστερά. Δηλαδή, μια Αριστερά που θα λέει ότι αυτό το σύστημα είναι γερασμένο. Αυτό σημαίνει ότι ο μονοπωλιακός καπιταλισμός σ’ αυτό το σημερινό στάδιο είναι ένα σύστημα του οποίου η καταστροφική πλευρά της συσσώρευσης έχει αναπτυχθεί πολύ περισσότερο από τις θετικές και προοδευτικές πλευρές. Η ιδέα του Σουμπέτερ για τη δημιουργική καταστροφή ήταν σωστή στην εποχή του, τον 19ο αιώνα, αλλά σήμερα είναι μια ανοησία. Σήμερα, η καταστροφική πλευρά είναι πολύ μεγαλύτερη από τη δημιουργική. Η δημιουργική του πλευρά έχει περιοριστεί στη μόδα και στην ανανέωση των προϊόντων ανά δύο ημέρες, όπως η αντικατάσταση του ενός κινητού από άλλο κ.λπ. Όλο αυτό αποτελεί σπατάλη φυσικών πόρων. Η κλιματική αλλαγή ως αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής είναι δραματική, αλλά επίσης και οι κοινωνικές καταστροφές, με τη μορφή της μόνιμης ανεργίας, της συνεχόμενης επισφάλειας στη διαχείριση της εργασίας, αλλά και των καταστροφών για τη μεγάλη πλειονότητα του παγκόσμιου Νότου: Ασία, Αφρική, Λ. Αμερική και Καραϊβική.

«Δεν πρέπει να ξεχάσουμε» ότι ο φασισμός στην Ιταλία δεν έπεσε και δεν πέθανε ποτέ οριστικά. Η καταστολή του 2001 στη Γένοβα είχε φασιστικά χαρακτηριστικά. Πριν από το 2001 η Ακροδεξιά είχε μια σχετική ντροπή να εκφράζεται μέσα από τους θεσμούς, ενώ μετά το 2001 άρχισαν να εκφράζονται ξεκάθαρα προς τα έξω. Ομάδες αστυνομικών και καραμπινιέρων τραγουδούσαν φασιστικούς ύμνους πριν επιτεθούν στους διαδηλωτές. Η ηγεσία τους ήξερε πολύ καλά τις είδους ομάδες έστελνε για να καταστείλουν ένα τεράστιο κίνημα. Από το 2001 έχει πολλαπλασιαστεί η κρατική καταστολή με τη μέθοδο που χρησιμοποιήθηκε στη Γένοβα. Στην ίδια τη Γένοβα τα τελευταία χρόνια οι φασίστες έχουν ανοίξει τρία γραφεία και κάνουν διαρκείς επιθέσεις σε ακτιβιστές της Αριστεράς, μαχαιρώνοντας μάλιστα έναν, και κυρίως Αφρικανούς μετανάστες. Οι αδελφές - μάνες που είδαμε τα παιδιά μας δολοφονημένα από τους ακροδεξιούς και την αστυνομία είπαμε ότι «δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε». Με τον Τζουλιάνο έχουμε τον Κάρλο για να μιλήσουμε, ξέροντας ότι κανείς δεν θα μας τον φέρει πίσω και ότι τίποτα δεν θα απαλύνει τον πόνο μας. «Δεν θέλουμε να ξεχάσουμε» για να προειδοποιήσουμε και τις άλλες μάνες και τον κόσμο για τον κίνδυνο που υπάρχει από τον φασισμό και τη φασιστικοποίηση της αστυνομίας και των καραμπινιέρων.