Micro

Ερωτάται ο αρμόδιος Υπουργός: Έχει διερευνηθεί κατά πόσο το εν λόγω έργο διέρχεται πράγματι από κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη και εξυπηρετεί παράνομους ισραηλινούς εποικισμούς, όπως δημοσιεύματα υποστηρίζουν; Έχει διερευνηθεί κατά πόσο οι Παλαιστίνιοι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ υποδέχονται και αποδέχονται θετικά – υπό τις παρούσες συνθήκες - αυτά τα συγκοινωνιακά έργα; Σε ποιες ενέργειες προτίθεται να προβεί, σε περίπτωση που η συμμετοχή της ΣΤΑ.ΣΥ στο έργο της «Green Line» Light Rail Track της Ιερουσαλήμ, έρχεται σε αντίθεση με τις συστάσεις του Ο.Η.Ε. περί παραβίασης των ανθρώπινων δικαιωμάτων των Παλαιστίνιων που ζουν στα κατεχόμενα εδάφη;

Θα ήθελα πολύ να είμαι αυτός ο πατέρας, νομίζω ότι κάθε παιδί θα ήθελε να έχει έναν τέτοιο πατέρα. (...) Αυτή η εικόνα αποδεικνύει ότι τελικά υπάρχουν υπερήρωες, δεν φορούσε μια κόκκινη μπέρτα, αλλά μια αυτοσχέδια μαύρη μπέρτα από μαύρες σακούλες σκουπιδιών. Για μένα αυτό αντιπροσωπεύει τον παγκόσμιο πατέρα και την άνευ όρων αγάπη του πατέρα για την κόρη.

Η Ευνοούμενη του Λάνθιμου είναι ένας ακόμη σύγχρονος επαναπροσδιορισμός της θλιβερής θέσης του καθενός στην ιεραρχική κοινωνία. Μιας θλιβερής ανθρώπινης κατάστασης και συμπεριφοράς που την έχουμε αποδεχτεί για τον λόγο πως αναπαράγεται και πληθαίνει σαν τα κουνέλια εδώ και αιώνες.

Κώστας Κατσάπης (επιμ.), «Οι απείθαρχοι. Κείμενα για την ιστορία της νεανικής αναίδειας τη μεταπολεμική περίοδο» Το βιβλίο αυτό δίνει μπόλικη τροφή για σκέψη. Θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί σε μεγαλύτερο βάθος και χωρίς προκαταλήψεις -ψάχνοντας και τη μεγάλη, παρατιθέμενη βιβλιογραφία- για το αμερικανικό μοντέλο και το τι σημαίνει αυτή η γενικευμένη ελευθεριότητά του που συνδέεται όμως με το Λούνα Παρκ της κατανάλωσης, ή πάλι για τη θέση και την αποδοχή ή μη της λογοτεχνίας ενός Βασιλικού και ενός Κουμανταρέα από την ελληνική κριτική, άλλοτε και τώρα, και ποια σχέση έχει η αποδοχή ή η επιφύλαξη αυτή με το γεγονός ότι οι συγκεκριμένοι συγγραφείς ενσωμάτωσαν τη νεανική κουλτούρα στο έργο τους. Σε κάθε περίπτωση το ενδιαφέρον για τα ζητήματα που θέτει το βιβλίο θα βαίνει αυξανόμενο. Η εποχή του διαδικτύου και της οριστικής κατίσχυσης της εικόνας με διάφορους τρόπους, είτε μιλάμε για την -παρωχημένη, ήδη- τηλεόραση, είτε για το ΥouTube και το Instagram, είτε για άλλες μορφές που θα εμφανιστούν στο μέλλον, ανοίγει πεδίο δόξης λαμπρόν στους νεότερους αυτούς επιστημονικούς κλάδους, πολύ περισσότερο που η ίδια η επιστήμη της Ιστορίας θα αλλάξει και αυτή τροφοδοτικό υλικό, περνώντας από τις γραπτές πηγές στην αναζήτηση βιντεοεικόνων. Είμαστε σε άλλη εποχή και θα πρέπει λοιπόν να βρει, ο καθένας, τα νέα του πατήματα, χωρίς να προδίδει τις αρχές του. Θέλει ψυχραιμία, καθαρό μυαλό και… αρκετό διάβασμα. | Μανώλης Πιμπλής

Από χτες στελέχη της ΝΔ κολλάνε αυτές τις αφίσες στην πόλη μου. Οι Γκοτζαμάνηδες της Δράμας βγήκανε από τα λαγούμια. Πιστεύουν ότι θα με τρομάξουν και μένα και τους συντρόφους και τις συντρόφισσες μου βουλευτές και βουλεύτριες. Είναι βαθιά νυχτωμένοι οι φασίστες νεοδημοκράτες. Έχω μονο δύο παρατηρήσεις, α) περίμενω κάποιο σχολιασμό από τα υπόλοιπα κόμματα του δημοκρατικού τόξου γι' αυτήν την πρακτική β) έχω και καλύτερες φωτογραφίες για την επόμενη αφίσα. Και η απάντηση στην ερώτηση των Γκοτζαμάνηδων είναι ΝΑΙ θα την ψηφίσω τη συμφωνία.

Άστοχες, ευτυχώς, αποδείχθηκαν οι πρόσφατες προβλέψεις του Μάκη Βορίδη, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι σε περίπτωση που εφαρμοστούν τα περί θρησκευτικής ουδετερότητας «δεν θα μπορούμε να γιορτάζουμε σε δημόσιους χώρους τα Χριστούγεννα, δεν θα μπορούμε να βάζουμε καν φάτνες».

Ο Δεκέμβρης του 1944 στη Μυτιλήνη έληξε με τη νίκη των δυνάμεων της αριστεράς που με διαπραγματεύσεις αλλά και έντονη την παρουσία των στρατιωτικών δυνατοτήτων της απέκρουσε την απόβαση σημαντικών δυνάμεων αποικιακών στρατευμάτων που έφθασαν στην προβλήτα της πόλης τα χαράματα της 24ης Δεκεμβρίου 1944.

Υπάρχει, που λέτε, ο άντρας ο βαρύς, ο σέρτικος. Αυτός που θα υψώσει τη φωνή, θα πάρει το ύφος το βαρύ κι ασήκωτο και επιδεικνύοντας το ήθος του, θα πετάξει ένα «σκάσε ρε τσόκαρο» σε γυναίκα συνάδελφό του. Να, όπως έκανε ο Λεωνίδας Γρηγοράκος – ο βουλευτής της ΔΗΣΥ - σε εμένα, μέσα στην αίθουσα της Ολομέλειας του Κοινοβουλίου. Και αφού, εντελώς υποκριτικά, δήλωσε πως ανακαλεί, συνέχισε την ίδια αγοραία συμπεριφορά δίνοντας μάλιστα ανύπαρκτους διαλόγους ως διαρροές σε δημοσιογράφους. Βλέπετε, ο σεξιστικός λόγος, η λεκτική βία εναντίον γυναικών δεν κάνει διακρίσεις. Συναντάται παντού. Το μοντέλο του άντρα-μάτσο, του άντρα που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του, του άντρα που τραμπουκίζει γιατί απλώς έτσι «γουστάρει», συνεχίζει δυστυχώς να ευδοκιμεί. Είναι στο χέρι μας να το σταματήσουμε. Αντιδρούμε, δεν σιωπούμε! ΥΓ. Όσο για εκείνους τους δημοσιογράφους που δεν μπήκαν, καν, στον κόπο να διασταυρώσουν το τι συνέβη, που δεν θέλησαν να ακούσουν και τη δική μου εκδοχή παρά έβγαλαν «πιασάρικους» τίτλους βασιζόμενοι σε συγκεκριμένη διαρροή, δεν εκπλήσσομαι. Έχουν εδώ και χρόνια δώσει δείγματα γραφής, αποδεικνύοντας το πώς εννοούν τη σχέση τους με τη δημοσιογραφία…