Macro

Ο φασισμός έχει έμμονη προκατάληψη με την παρακμή της κοινωνίας, τον εξευτελισμό και τη θυματοποίηση (Paxton). Αυτό μάς θύμισε ο Μπογδάνος. Και μη νομίσει κανείς πως ο Μπογδάνος είναι ακίνδυνος επειδή είναι γραφικός. Ακόμα και μια γκροτέσκα φιγούρα, ένας μπουφόνος μπορεί να είναι επικίνδυνος. Ένας αυτάρεσκος κορδωμένος παλιάτσος που ξεστομίζει πομπώδεις βλακείες. Ένας σαλτιμπάγκος που φωτογραφίζεται κάνοντας μούτες, ένας καμαρωτός κλόουν που αποφάσισε να αναρριχηθεί τη σκάλα του δημόσιου γελωτοποιού. Μπορεί λοιπόν ο Μπογδάνος να προκαλεί γέλιο, οργή ή αηδία. Όμως είναι επικίνδυνος κι ας είναι γραφικός ή γκροτέσκος. Εξάλλου, ο φασισμός φορούσε συχνά δυο πρόσωπα, σαν άλλος Ιανός. Δίπλα στον φανφαρόνο Μουσολίνι στέκονταν οι δολοφόνοι μελανοχίτωνες. Ο φασισμός είναι ένας Janus bifrons, ένας διπρόσωπος Ιανός. Το τέρας δεν βγάζει πάντα από το στόμα φωτιές σαν τους νεοναζί των ταγμάτων εφόδου, μπορεί να βγάζει και γλίτσα σαν τον βουλευτή που ζήλεψε τον Ηρώδη. Πάλι τέρας είναι. Ο φασισμός δεν έρχεται πάντα με το τρομακτικό πρόσωπο του θηρίου. Μπορεί να έρχεται και με το πρόσωπο του γελοίου. Η γελοιότητα μπορεί να κρύβει τον μεταφασίστα όπως έκρυβε η κουκούλα τον μπόγια. Κάποιοι είπαν «Έλα μωρέ, ποιος τον παίρνει σοβαρά;». Να το ξαναπούμε: η δημοσιοποίηση ονομάτων των μαθητών και της νηπιαγωγού τους δεν είναι λιγότερο τρομακτική επειδή την έκανε ο Μπογδάνος. Όπως και καμιά δημόσια συγγνώμη προς το Ισραήλ και την εδώ εβραϊκή κοινότητα δεν μπορεί να αλλάξει το απίστευτο: πρώτη φορά στα χρονικά έχουμε τρεις πατεντάτους αντισημίτες πρωτοκλασάτους υπουργούς. Και κρατάμε και κάτι ακόμα. Καμιά συγγνώμη δεν αρκεί, ούτε του Μπογδάνου ούτε των τριών υπουργών του ΛΑΟΣ, για έναν λόγο: προσχηματικά ελίσσονται, πετάνε το έρμα που τους εμποδίζει αλλά κρατάνε το σκάφος. Σε καμιά περίπτωση δεν αρνούνται το ιδεολογικό και αξιακό πλαίσιο, τμήμα του οποίου είναι ο ρατσισμός, ο αντισημιτισμός, η ομοφοβία που κάποτε αποκηρύσσουν. Αμετανόητοι ακροδεξιοί, «μεταμελημένοι» αντισημίτες ή κυνηγοί νηπίων. Και πάνω από όλους, μοιραία φιγούρα, ο πρωθυπουργός. Στην καλύτερη περίπτωση, ανεπίγνωστος κι ανίκανος να καταλάβει. Στην χειρότερη, κυνικός εισαγωγέας του Βίζνεγκραντ στην Ελλάδα.

Μια διακήρυξη αλήθειας πρέπει να μιλήσει πρώτα, αλλά όχι μόνο, για το εμπράγματο, το υλικό, τις ανάγκες. Κι ανάγκη σήμερα, μετά από δύο δεκαετίες τουλάχιστον, είναι να μπορούμε να ζήσουμε μόνοι μας, με παρέα ή το ζευγάρι μας στα δικά μας σπίτια. Υλικότητα είναι να έχουμε δουλειές και οι μισθοί μας να φτάνουν ως τις 30 του μήνα κι όχι τις τελευταίες δέκα ή δεκαπέντε μέρες να ντρέπεσαι να πεις πως δεν έχεις. Εμπράγματο είναι να μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τα πολλά μας προσόντα, χωρίς αυτά να προσκρούουν στα προνόμια που προκύπτουν από την ηλικία, το φύλο, την εμφάνιση, τις γνωριμίες, τα χρήματα, το «καλό» πανεπιστήμιο, το όνομα. Χονδροειδές είναι μόνο για τους γεννημένους λουδοβίκους να θέλουμε να ζήσουμε και να προκόψουμε στον τόπο μας με τις δικές μας δυνάμεις, αντί να μεταναστεύουμε. Καθυστερούμε όταν ο φεμινισμός, οι φιλοπροσφυγικές/ φιλομεταναστευτικές πολιτικές, ο κοινωνικός μισθός, ο αειφόρος τρόπος ζωής, το βασικό εισόδημα δεν γράφονται στις σημαίες της διακήρυξης αλήθειας. Τα παιδιά από το Περιστέρι δεν είναι της μοίρας τους γραφτό να είναι το πολύ ψυκτικοί, να τι πρέπει να κατοχυρωθεί με πράξεις, όχι απλώς ως αντίρρηση στον κοινωνικό τους δαρβινισμό. Πρέπει, αν το θέλουμε, να μπορούμε να μεγαλώσουμε παιδιά με ασφάλεια, μόνες μας ή ζευγάρια όλων των φύλων κι όχι να τρομάζουμε ακόμα και στην ιδέα μιας μη συνεννοουμένης εγκυμοσύνης. Κι ύστερα, αυτή η φοβερή συγκέντρωση πληροφορίας, εξουσίας, πλούτου και ελέγχου σε τόσους λίγους φαντάζει φοβερά ανισοβαρής σε σχέση με τη δική μας διάχυτη, συλλογική, γενική διάνοια. Αυτή την ίδια διάνοια που παράγει τούτες τις απίστευτες αξίες στον ύστερο καπιταλισμό της πληροφορίας. Προκύπτουν αυτές οι αξίες από όλους και όλες μας, από τις γνώσεις, τις διαβουλεύσεις και τις συγκροτήσεις μας, για ποιο λόγο να μη τις μοιράσουμε περίπου στα ίσια; Αλίμονο, δεν θέλουμε να ζήσουμε σαν μοναχοφάηδες, γιατί ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει και το ξέρουμε. Πολιτισμός ανώτερος από την υστερική, εμπορική αισθητικοποίηση, αθλητισμός πιο περιέχων από τον ανταγωνισμό, κοινωνικές σχέσεις χωρίς τη διαμεσολάβηση προνομίων ή εμπορευμάτων, αποφασισμένη από εμάς, και από εμάς ιστορική προοπτική της χώρας μας, καλή γειτονία, αλληλεγγύη και ειρήνη με τους άλλους λαούς, δυνατότητα αυτοπραγμάτωσης, αυτά είναι που πρέπει να διασφαλιστούν. Έχουμε όλα τα υλικά να αντικαταστήσουμε, σπάζοντάς τον, τον ζυγό της ανάγκης με το μπάκπακ της ελευθερίας. Αυτά κι άλλα από αυτά θα συνέγειραν τις νέες και τους νέους κι είναι πιο ώριμα από ποτέ και να ειπωθούν και να πραγματωθούν.

Η Αθήνα είναι ήδη η πιο θερμή πρωτεύουσα της Ευρώπης, θα αυξάνει διαρκώς τη θερμοκρασία της και τα κύματά καύσωνα θα είναι ολοένα και μεγαλύτερα, σε βαθμό ασφυξίας. Μέσα σε αυτό το κλίμα εμείς… ΘΑ ΚΟΨΟΥΜΕ ΔΕΝΤΡΑ! Το 2022 ξεκινάει η κατασκευή της γραμμής 4 του Μετρό, οι σταθμοί της οποίας είναι όλοι χωροθετημένοι σε χώρους πρασίνου και πλατείες. Προβλέπουν αναπλάσεις - τσιμεντοποιήσεις και κοπές περίπου 2500 κυρίως ώριμων δέντρων. Αλλιώς. 130 χιλιάδες δέντρα έχει η Αθήνα, εμείς λέμε να κόψουμε περίπου το 2% από μονάχοι μας. Κι αυτό με την υπόμνηση πως αυτό το καλοκαίρι κάηκαν περίπου 250 χιλιάδες στρέμματα δάσους γύρω από την Αθήνα. Πάρκο Γουδή, Δικαστήρια, Ριζάρη, Κυψέλη είναι μόνο μερικοί από τους χώρους που θα χάσουν το λιγοστό πράσινό τους. Η αττικό μετρό υποχρεούται σε αντικατάσταση των δέντρων που θα κόψει σε αναλογία 1 προς 1. Αυτό βέβαια θα γίνει μετά από 8 με 10 χρόνια που θα ολοκληρωθούν τα έργα, ενώ τα περισσότερα δέντρα που θα κόψουν θα είναι ώριμα και θα τα αντικαταστήσουν με νεαρά. Ο λόγος είναι τα φράγκα, προφανώς. Ήδη κόπηκαν δέντρα για να φτιαχτεί η Πινακοθήκη, για να μπουν κοντέινερ ως αίθουσες σχολείων και θα κοπούν στην Ακαδημία Πλάτωνος καμιά 500 ακόμα. Η πόλη και οι κάτοικοί της μόνο να χάνουν έχουν από την περιβαλλοντική αδιαφορία: - Τουριστικά οι άνθρωποι που έρχονται ήδη είναι στο «όπου φύγει – φύγει» τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Με τους καύσωνες μειώνεται η σεζόν και η πόλη αποκτά τη φήμη του φούρνου. - Χαλάμε απίστευτα χρήματα για να μη ζεσταινόμαστε για πολλούς μήνες. - Οι καύσωνες είναι υγειονομικές βόμβες για πολύ μεγάλα τμήματα του πληθυσμού κι όχι μόνο τους καρδιοπαθείς. Πρέπει να διεκδικήσουμε να ΜΗΝ κοπούν δέντρα πουθενά, αντιθέτως είναι επιτακτικοί ανάγκη να φυτευτούν πολλές χιλιάδες. Διαβάζω πως για να αναπληρωθούν τα περιβαλλοντικά οφέλη των δέντρων που τυχόν θα κοπούν θα πρέπει να φυτευτούν περίπου 70 χιλιάδες δενδρύλλια μοιρασμένα αναλογικά. Είναι θέμα της αντιπολίτευσης το παραπάνω, είτε δημοτικής, είτε κοινοβουλευτικής. Ωστόσο είναι πιο σημαντικό ως ζήτημα που εμείς οι ίδιοι πρέπει να διεκδικήσουμε και από την αττικό μετρό και από το δήμο: είτε να μην κοπούν δέντρα, είτε να αντικατασταθούν με πολλά άλλα αν δεν γίνεται αλλιώς.

Δύο υποσχέσεις έδωσε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ. Ότι ο πληθωρισμός θα είναι παροδικός και ότι η οικονομία εισέρχεται σε νέο μακροχρόνιο ανοδικό κύκλο. Και οι δύο υποσχέσεις βασίζονται στην ισχυρή φετινή ανάκαμψη της οικονομίας και στην απαλλαγή από την πανδημία και τα εμπόδια που θέτει μέσω των εμβολιασμών. (...) Δυστυχώς και οι δύο υποσχέσεις είναι επισφαλείς και μάλλον εξωπραγματικές. Γιατί η ισχυρή ανάκαμψη οφείλεται κυρίως στη χαμηλή βάση εκκίνησης του 2020 και στα προσωρινά δημοσιονομικά και νομισματικά μέτρα στήριξης. Επίσης, γιατί οι μεν εμβολιασμοί προχωρούν αργά, οι δε νέες μεταλλάξεις του ιού υποχρεώνουν σε νέους εμβολιασμούς (ενδεχομένως με νέα εμβόλια), την ίδια ώρα που στις αναπτυσσόμενες χώρες η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού μένει ανεμβολίαστη, πολλαπλασιάζοντας τον κίνδυνο μετάδοσης και τα λοκντάουν στις οικονομίες. Με την υγειονομική κρίση, λοιπόν, σε πλήρη εξέλιξη και με τις κεντρικές τράπεζες και τις κυβερνήσεις να αποσύρουν βαθμιαία από το 2022 και μετά τα μέτρα στήριξης σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά αφήνοντάς τα εκτεθειμένα στα χρέη τής πανδημίας, οι αναπτυξιακές προσδοκίες θα τείνουν να επιστρέψουν στην κανονικότητα της κρίσης. Πολύ περισσότερο επειδή ζούμε σε μια οικονομία η οποία κυριαρχείται από υπερτιμημένες χρηματιστηριακές αγορές (λόγω των αρνητικών επιτοκίων και της τεράστιας ρευστότητας που άντλησαν), οι οποίες τρέμουν στην ιδέα και μόνο μιας αύξησης των επιτοκίων ή διακοπής τής αγοράς τίτλων περιουσιακών στοιχείων από τις κεντρικές τράπεζες. Αυτό δε που μπορεί να προκαλέσει την άνοδο των επιτοκίων είναι ένας εκτός ελέγχου πληθωρισμός. Τον οποίο πληθωρισμό προκαλεί τόσο η αύξηση της καταναλωτικής ζήτησης μετά το ξεκλείδωμα των οικονομιών και την αύξηση των αποταμιεύσεων, όσο και η αδυναμία αντίστοιχης αύξησης της προσφοράς εξαιτίας της (προσωρινής λόγω πανδημίας) έλλειψης εργατικών χεριών, της προκληθείσας δυσλειτουργίας στις διεθνείς αλυσίδες προμηθειών και της αύξησης του κόστους των πρώτων υλών.

Η νομιμότητα. Μια έννοια που θα ‘πρεπε να κρύβει ένα πρόσημο θετικό. Ο συμβιβασμός των μελών μιας κοινωνίας με τις συλλογικές της ανάγκες, που γίνονται λέξεις, παράγραφοι και άρθρα και ψηφίζονται από τους εκπροσώπους της. Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να συνυπάρξουν όλοι αρμονικά αν δεν ρυθμίζονται οι σχέσεις, αν δεν ζυγίζονται τα θέλω κι αν δε γινούν παραχωρήσεις; Κι η αστυνόμευση. Η δύναμη που φροντίζει για την τήρηση της νομιμότητας. Προφανώς, αν κάποιος αγνοεί την κοινή βούληση, θα πρέπει να συμμορφώνεται. Είτε με το καλό, είτε με το στανιό. Σωστά βαλμένες οι έννοιες στο μυαλό των Τηνιακών για τόσα χρόνια. Ώσπου φανήκαν οι πρώτοι «επενδυτές». Εκεί άρχισε το ψάξιμο. Μια κοινωνία σύσσωμη είπε όχι, μα φάνηκε πως οι εκπρόσωποι κωφεύουν και τα άρθρα, οι λέξεις κι οι παράγραφοι καμία σχέση δεν έχουν με τις συλλογικές ανάγκες. Οι νόμοι κόπηκαν και ράφτηκαν στα μέτρα τους. Τα δικαστήρια αποφάσιζαν υπέρ τους. Οι αστυνόμοι κι οι λιμενικοί γίναν σεκιουρητάδες τους. Κι ο κόσμος; Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους, πιάστηκε απ’ τα χέρια, έκανε αλυσίδες, βγήκε στο βουνό. Δυο χρόνια τώρα. Κι ήρθαν μηνύσεις κι αγωγές βροχή. Ήρθανε λίστες κατ’ εισαγγελική παραγγελία. Ήρθαν συλλήψεις. Ήρθε ο φόβος. Κι οι άρχοντες; Κάποιοι ριχτήκαν στην αρχή μες στον αγώνα, πλάι στον κόσμο. Κάποιοι όχι. Σιγά σιγά όμως, κι οι πρώτοι γίναν δεύτεροι. Κι όλο υμνούσανε την ξένη νομιμότητα. Την νομιμότητα των ξένων. Γιατί όταν έφτανε η ώρα της δικής μας νομιμότητας, ξάφνου χανόταν οι φρουροί της. Δεν είχαν μέσα, δεν είχαν τρόπο. Κι ας ήταν το άλλο βράδυ 50 από δαύτους να αποκλείουν το λιμάνι. Κι ας ήταν δυο αμάξια όλη νύχτα στο βουνό να φυλάνε μην περάσουμε εμείς. Όταν για λίγο έφτανε η ώρα να ανασάνουμε, τότε εξαφανιζόταν. Έτσι χρειάστηκε να γίνουμε εμείς φρουροί. Όχι της κάποιας νομιμότητας, μα του βουνού. Κι όλο το βράδυ, κι όλη μέρα, ήμαστε εκεί. Πότε πολλοί, πότε λίγοι, πότε μία μόνο ή ένας. Μα πάντα εκεί, για ώρες και για μέρες. Μέχρι το τέλος του αγώνα.

Όταν γυρίσαμε την Ελλάδα για τα Περιφερειακά Αναπτυξιακά Συνέδρια της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, συναντήσαμε επιτυχημένους επιχειρηματίες με πολυεθνικές, ή εκπληκτικές μικρές επιχειρήσεις που αναζητούσαν ένα δημόσιο τομέα πρόθυμο να ασχοληθεί όχι μόνο με την «εξωστρέφεια», αλλά και με τις τοπικές κοινωνίες, όπου έβλεπαν ότι υπήρχαν (και υπάρχουν) δυνατότητες, που για να αξιοποιηθούν όμως χρειάζεται κάποιος σοβαρός σχεδιασμός. Σήμερα με την επέκταση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής και την παρουσία και απειλή των υγειονομικών κρίσεων, τα τοπικά σχέδια και επομένως το εθνικό σχέδιο σε όλους τους τομείς, αποτελούν έναν πολύ απαιτητικό μονόδρομο, μια αποφασιστική ρήξη με τον νεοφιλελευθερισμό και τις καθιερωμένες πρακτικές του πελατειακού κράτους, τη συνολικότητα της οποίας δυσκολεύεται παραδόξως να κατανοήσει η εν δυνάμει κυβερνητική αριστερά. Δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις που έχουν οξυνθεί την τελευταία εικοσαετία, περιμένοντας να «ανακάμψει» μια οικονομία που είναι απελπιστικά υπερχρεωμένη και συγχρόνως έχει χάσει κάθε παράγοντα δυναμισμού, ενώ διοικείται από μια ελίτ που μόνη της φιλοδοξία είναι πώς τα μέλη της θα αντλήσουν προσωπικά οφέλη από την πτωτική πορεία. Καταστροφικές καθεστωτικές λειτουργίες που ενισχύονται από το ευρωπαϊκό περιβάλλον και από τον εγχώριο πολιτικό κόσμο της δεξιάς, πρέπει να αμφισβητηθούν με ορατό και αποτελεσματικό τρόπο σε ό,τι αφορά την υπεράσπιση της εργασίας, τη μεταβολή του συσχετισμού δυνάμεων σε ό,τι αφορά την ιδιοκτησία και τον έλεγχο της παραγωγής και αξιοποίησης του χρήματος. Οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, όπως και όλες οι τάξεις που πλήττονται, έναν τέτοιο προσανατολισμό χρειάζονται και αναζητούν.

Η ζώσα πραγματικότητα, η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα έτσι όπως αυτή βρίσκει πλήρη εφαρμογή στις βάρβαρες πολιτικές της ΝΔ, δεν αφήνει περιθώρια εφησυχασμού ή απόσυρσης. Και η επιλογή μεταξύ των δύο κόσμων, καθίσταται πλέον αναπόφευκτη. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα –με τη συνένοχη σιωπή της κυβέρνησης απέναντι στη, φασιστικής κοπής, συμπεριφορά του Κ. Μπογδάνου και τη δημόσια στοχοποίηση νηπίων μεταναστευτικής καταγωγής εκ μέρους του– είναι ένα μόνο από τα πολλά παραδείγματα που δείχνουν τον δρόμο. Και καθιστούν την επιλογή, εύκολη τελικά υπόθεση. Γιατί όπως γράφει ο Μπόμπιο, όσο θα υπάρχουν άνθρωποι «που η πολιτική τους δράση θα υποκινείται από μια μύχια αίσθηση ανικανοποίητου και που θα υποφέρουν μπροστά στις αδικίες των σύγχρονων κοινωνιών… θα διατηρούν ζωντανά τα ιδεώδη που έχουν συνυπογράψει εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα όλα τα αριστερά κινήματα της Ιστορίας». Ναι, το πολιτικό, πολιτιστικό, αξιακό χάσμα που χωρίζει την Αριστερά από τη Δεξιά είναι τεράστιο. Αβίαστα βγαλμένη από το στόμα του Κυριάκου Μητσοτάκη η αλήθεια αυτή, συνηγορεί στο ότι οι μάχες που έχουμε μπροστά μας έχουν ήδη προκαθορισμένη αφετηρία, προκαθορισμένο περιεχόμενο, προκαθορισμένο στόχο. Το πώς θα δοθούν οι μάχες αυτές, με ποια χαρακτηριστικά και ποια θα είναι η έκβασή τους, έχει σε πολύ μεγάλο βαθμό να κάνει και με τη σαφήνεια του στίγματος που θα εκπέμψουν οι δυνάμεις της Αριστεράς και του ευρύτερου δημοκρατικού χώρου. Η εκ νέου κινητοποίηση των ευάλωτων, λαϊκών στρωμάτων, η επανάκτηση της σχέσης εμπιστοσύνης με τις πληττόμενες κοινωνικές ομάδες, η επαναδημιουργία σχέσεων εμπιστοσύνης με τη νεολαία, δεν είναι καθόλου εύκολος στόχος. Επιτυγχάνεται μόνο με την αλήθεια, τον ξεκάθαρο λόγο, τη δημιουργία προοπτικής. Και υπονομεύεται από το θολό αφήγημα, τις παλινωδίες, την ενσωμάτωση.

Ο κ. Οικονόμου κάνει πως δεν καταλαβαίνει. Κάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι η κυβέρνηση της ΝΔ άφησε την χώρα με άδεια ταμεία, αρρύθμιστο χρέος, 25% χαμηλότερο ΑΕΠ, παράλογες δεσμεύσεις και ανθρωπιστική κρίση. Κάνει πως δεν καταλαβαίνει πως όταν παραλάβαμε την χώρα σε αυτή τη κατάσταση επειδή το κόμμα του αδιαφορούσε για την χώρα και νοιαζόταν μόνο για την «αριστερή παρένθεση» είχαμε μια τεράστια ευθύνη απέναντι στον κόσμο να αλλάξουμε αυτή τη κατάσταση και το καταφέραμε. Και ως εκ τούτου δεν μπορέσαμε να κάνουμε όσα θα θέλαμε για την μεσαία τάξη και για αυτό είχα χρησιμοποιήσει την φράση "την ζορίσαμε" και όχι "την τσακίσαμε συνειδητά" όπως ψευδώς ισχυρίζονται ο κ. Οικονόμου και τόσοι άλλοι. Κάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι εκπροσωπεί μια κυβέρνηση που υποσχέθηκε τα πάντα στη μεσαία τάξη και κάνει τεράστια δώρα σε όσους έχουν περιουσίες 600-700-800.000 ευρώ και όσους βγάζουν 5.000 ευρώ τον μήνα. Κάνει πως δεν καταλαβαίνει πως όσα προτείνει και θα εφαρμόσει ο ΣΥΡΙΖΑ, ενισχύουν την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, τον κόσμο της εργασίας, την πραγματική μεσαία τάξη. Ο κ. Οικονόμου και η κυβέρνηση που εκπροσωπεί μέχρι να τα καταλάβουν όλα αυτά καλό θα ήταν να μην κουνάνε το δάχτυλο και να μιλάνε για την μεσαία τάξη. Ας μιλήσουν για την τάξη που πραγματικά εκπροσωπούν. Εκείνους με τις περιουσίες των 800.000 ευρώ, εκείνους που έχουν 15 διαμερίσματα και ζητάνε απλησίαστα νοίκια από τα νέα παιδιά, εκεινους που απειλούν τους εργαζόμενους τους με απολύσεις και τους βάζουν να δουλεύουν 10ωρα. Εκείνους που προσπαθούν να κάνουν τους εργαζόμενους "freelancers" για να μην έχουν εργασιακά δικαιώματα. Αυτή τη τάξη εκπροσωπεί η ΝΔ. Αλλά μετά τις εκλογές αυτή η τάξη δεν θα βρίσκεται στην κυβέρνηση. Μετά τις εκλογές θα κάνουμε μια Νέα Αρχή.

Η κινητοποίηση ενάντια στις αθλιότητες της efood είναι πολύ χρήσιμη για συμπεράσματα σε πολλά επίπεδα. 1. Οι πελάτες των εταιρειών μπορούν να είναι συνδιεκδικητές των αιτημάτων των εργαζομένων αποτελεσματικά. Οι συνδικαλιστές ας καταλάβουν αυτή τη μεγάλη δυνατότητα και να πάψουν να σκέφτονται μόνο παραδοσιακά. 2. Οι κοινωνικές διεκδικήσεις έχουν έναν εν πολλοίς αυτόνομο χαρακτήρα. Αυτό συμβαίνει εδώ και καιρό αλλά επιβεβαιώνεται διαρκώς. Κανείς δεν περιμένει κόμματα, οργανώσεις, συνδικάτα, opinion makers. Κι ευτυχώς. 3. Οι εταιρείες είναι οργανωτικά σχήματα παραγωγής κέρδους για μετόχους και ιδιοκτήτες. Δηλαδή είναι καπιταλιστικές, εκμεταλλευτικές και ξεζουμίζουν ακόμα κι όταν έχουν υπερκέρδη. Την τόσο απλή αυτή αλήθεια ας μην την ξεχνάμε παρόλο που για να την ξεχάσουμε δημιουργούνται τα τμήματα εταιρικής κοινωνικής ευθύνης και ο γελοίος νεομανατζεριακος λόγος. 4. Η καταναλωτική συνείδηση δεν είναι θέμα σε έκθεση ιδεών αλλά πραγματικότητα που επηρεάζει προς τον οικολογικό μετασχηματισμό, την καλυτέρευση των συνθηκών για τους εργαζόμενους, τις κυβερνητικές κατευθύνεις. Η ελληνική παλιακή αριστερά τη θεωρούσε πάντα παρεμπίτουσα αλλά δεν είναι έτσι. 5. Βεβαίως υπάρχει αποτελεσματικός ακτιβισμός του διαδικτύου και του κλικ, σε πείσμα όσων αξιοδοτούν αρνητικά αυτές τις κινητοποιήσεις. Ο ψηφιακός εαυτός των ανθρώπων διαρκώς αυξάνει και συμφύεται με τον ενσώματο. 6. Πραγματική ασφάλιση, καλοί μισθοί, καλές συνθήκες εργασίας, αλληλεγγύη, κινητοποίηση. Έννοιες και διαδικασίες που έρχονται στο κέντρο της κοινωνικής και πολιτικής συζήτησης. Οι λόγοι είναι πολλοί αλλά ένας είναι πως ότι έγινε από το 2006 έως το 2014 δεν ξεχάστηκε. Οι ούλτρα φιλελεύθερες ιδέες (πχ η εργασιακή διακινδύνευση ως κίνητρο για την απόδοση και την παραγωγικότητα!) καταποντίζονται στις συνειδήσεις.

«Βρισκόμαστε σε ένα σημείο στην ιστορία όπου έχουμε την πανδημία, την κλιματική κρίση, τη μετακίνηση ανθρώπων εξαιτίας πολέμων ή λόγω του κλίματος. Αν κάποιος θέλει να μιλήσει με αξιόπιστο τρόπο για το κομμάτι της πράσινης μετάβασης, θα πρέπει να μιλήσει για την συμπερίληψη. Προφανώς πρέπει να γίνει η πράσινη μετάβαση στο 100% στις ΑΠΕ, αλλά αυτό δεν πρέπει να γίνει ερήμην της κοινωνίας, ερήμην των πολιτών. Αντίθετα, αν δεν γίνει μαζί με τους πολίτες, θα είναι μια αποτυχημένη από όλες τις απόψεις μετάβαση, γιατί σταδιακά θα πετάει κόσμο εκτός», υπογραμμίζει ο Δημήτρης, δίνοντας ένα παράδειγμα βγαλμένο από την καθημερινότητα: «Αν πούμε ότι αύριο το πρωί σταματάνε όλα τα αυτοκίνητα που δεν είναι ηλεκτρικά να κινούνται, πρέπει να αναρωτηθούμε: ποιός μπορεί να πάρει ηλεκτρικά αυτοκίνητα; Μπορούν 20 χιλιάδες άνθρωποι, ας πούμε. Άρα, αν μπει ένα τέτοιο μέτρο που είναι μεν οικολογικό, ταυτόχρονα είναι μέτρο αποκλεισμού. Άρα ο τρόπος, ο χρόνος, η διαδικασία, η πρακτική και το πως υπολογίζεις τους άλλους, πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν. Η κοινότητα φέρνει τους ανθρώπους κοντά, ώστε να μπορούν να ζητήσουν την συμπερίληψή τους».