Macro

14
02

Για την ισότητα στην Ευρώπη: τρεις άξονες παρέμβασης

Η έγνοια για τις ανισότητες έχει σοβαρό και βάσιμο λόγο ύπαρξης: η ενίσχυση των φυγόκεντρων πολιτικών δυνάμεων στο εσωτερικό της Ευρώπης, η διαρκώς αναπτυσσόμενη εθνικιστική αναδίπλωση και η απαξίωση των ευρωπαϊκών θεσμών, αναδεικνύουν με σαφή τρόπο ότι αυτή η Ευρώπη δεν είναι μια Ευρώπη των ίσων.
13
02

Πώς κατέγραψε η Ασφάλεια τη διάσπαση του ΚΚΕ

Η διάσπαση του ΚΚΕ το 1968 -πράγμα αναμενόμενο- προκάλεσε βαθύτατο ρήγμα μέσα στους κομμουνιστές, στους προοδευτικούς και δημοκρατικούς πολίτες, στους εργαζόμενους, δυσκόλεψε την αντιδικτατορική πάλη και διαίρεσε τις οργανώσεις στις οποίες συμμετείχε το κόμμα. Τη διχαστική αυτή κατάσταση στην εξέλιξή της παρακολουθούσε άγρυπνα η Ασφάλεια, στο πλαίσιο της αντιμετώπισης της κομμουνιστικής και προοδευτικής δράσης στην Ελλάδα.
11
02

«Ο αλυτρωτισμός των Σκοπίων» και τα μυστικά των Αθηνών

Αλυτρωτισμός δεν είναι εν γένει η μέριμνα της διασποράς. Εγκυροι Ελληνες συνταγματολόγοι, όχι ακριβώς φιλικά διακείμενοι στην κυβέρνηση, ούτε φυσικά «μειωμένης εθνικής συνείδησης» ή με ελλιπή επίγνωση των λεγομένων τους (Βενιζέλος, Σωτηρέλης π.χ.) έχουν αποφανθεί πως αλυτρωτισμός στο Σύνταγμα της γείτονος δεν υπάρχει.
11
02

MAKEΔONΙΚΟ: Απ’ την εθνικιστική έξαρση στο περιθώριο

Αρεσκόμαστε να πιστεύουμε και να λέμε ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει εθνικισμός. Εθνικιστές είναι πάντα οι άλλοι. Για μας, για την πολιτική τάξη όσο και την κοινή γνώμη, υπάρχουν μόνο τα εθνικά μας δίκαια, τα εθνικά μας προβλήματα.
11
02

Ο μεγάλος μύθος της ισότητας

Τα φεμινιστικά κινήματα κατάφεραν να κατακτήσουν πρωτόγνωρα δικαιώματα σχετικά με τις γυναίκες. Πρέπει, όμως, να απαντήσουν και σε άλλες προκλήσεις: να εφαρμόσουν τους νόμους, να αντισταθούν στις προσπάθειες οπισθοδρόμησης και να κινητοποιήσουν επικουρικές δυνάμεις.
10
02

Γιάννης Γιαννουλόπουλος: Η σθεναρή αντιμετώπιση της «εθνικής» γραμμής, υπόθεση όλου του δημοκρατικού τόξου

Όσοι χρησιμοποιούν την ελληνική σημαία ως σημαία ευκαιρίας, δεν είναι μόνο αχρείοι, αλλά και υπεύθυνοι για τις μεγαλύτερες καταστροφές.
09
02

Οι εταιρείες έρχονται και φεύγουν, η δυσαρέσκεια φουντώνει

Ποιος πληρώνει τον κατακερματισμό των βρετανικών σιδηροδρόμων; * Από τότε που έγινε η ιδιωτικοποίηση, τον λογαριασμό πληρώνουν κυρίως οι φορολογούμενοι και οι επιβάτες. Οι τιμές των εισιτηρίων έχουν αυξηθεί και είναι τώρα 25% υψηλότερες σε πραγματικές τιμές σε σχέση με το 1995 και 30% ακριβότερες από ό,τι στη Γαλλία, την Ολλανδία, τη Σουηδία και την Ελβετία. Υποτίθεται πως η ιδιωτικοποίηση θα έφερνε και αποτελεσματικότητα και τα έσοδα που απαιτούσαν οι εταιρείες για τις υπηρεσίες τους. Παρά την ευρύτατη χρήση, τα κόστη του δικτύου δεν μειώθηκαν σε σχέση με τα έσοδα που αποφέρει. Σύμφωνα με έρευνα του 2011, το κόστος ανά επιβάτη ήταν περίπου 20 πένες στο χιλιόμετρο το 2010, όσο ήταν και το 1996.
09
02

Αννέτα Καββαδία: Περισσότερη διαφάνεια και μεγαλύτερη κοινωνική λογοδοσία (βίντεο)

Την ανάγκη ενίσχυσης και ενδυνάμωσης εκείνων των θεσμών της δημοκρατίας που οδηγούν στη λογοδοσία όλοι όσοι «με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους, ενίσχυσαν αθέμιτες πρακτικές, δημιούργησαν οικονομικά σκάνδαλα και έβλαψαν την οικονομία της χώρας, το κοινωνικό σύνολο και τελικά την ίδια την ευρωπαϊκή μας πορεία», επεσήμανε – ενώπιον του Ευρωπαίου Επιτρόπου, αρμόδιου για της Οικονομικές και Νομισματικές Υποθέσεις Πιερ Μοσχοβισί – η βουλευτής Β΄Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ Αννέτα Καββαδία κατά την κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Εθνικής Άμυνας-Εξωτερικών & Οικονομικών.
09
02

Το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού και η λύση της σύνθετης ονομασίας

Αν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού κάθε λαού το δει κανείς με καθαρό μυαλό κι όχι μέσα από την τρύπα του κουσουριού του, όπως έλεγε ο Τσαρούχης για τους στενόμυαλους ή τους συμφεροντολόγους, ιδίως όταν πρόκειται για λαούς που περνούν μακρά ή βραχύτερη περίοδο εθνογένεσης, τότε θα πρέπει να το αναγάγει σε βασική αρχή πρώτα απ’ όλα για το λαό που κι εκείνος ανήκει.
08
02

Τι ωραίο πλιάτσικο!

Στο μυθιστόρημα "Τι ωραίο πλιάτσικο" του Τζόναθαν Κόου ξετυλίγονται σαράντα χρόνια της βρετανικής ιστορίας της αλαζονική και άπληστης άρχουσας τάξης. Συντίθεται η προσωπογραφία της, εξιστορούνται τα εγκλήματά της. Την ειρωνεύεται και αρνείται να δει σ αυτή την παραμικρή γοητεία. Η μυθοπλασία του έχει κάνει εκδοτικό πάταγο εδώ και πολλά χρόνια. Στην περίπτωση της ελληνικής άρχουσας τάξης τέτοιο μυθιστόρημα δεν έχει γραφτεί ακόμα. Αν ο Κόου ήξερε τις απάτες της δε θα έγραφε πρόζα. Θα το γύριζε στη δημοσιογραφία.