Η Αυγή

Η πανευρωπαϊκή κλίμακα θα μπορούσε να αποτελέσει την πλέον ενδεδειγμένη λύση.  Όμως η σημερινή κρίση αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι η Ευρωπαϊκή  Ένωση είναι ανύπαρκτη στο γεωπολιτικό και το βιομηχανικό πεδίο. Το βρετανικό παράδειγμα θα μπορούσε μάλιστα να καταδείξει ότι η ιδιότητα του μέλους της Ε.Ε. αποτελεί μειονέκτημα. Μια χώρα όπως η Γαλλία θα μπορούσε να εξετάσει το ενδεχόμενο να ενεργοποιήσει την αναγκαστική αδειοδότηση. Υπό έναν όρο: να αποκτήσει ξανά την ανεξαρτησία της δρομολογώντας μια ρήξη με το δόγμα του ελεύθερου εμπορίου και οικοδομώντας έναν αποτελεσματικό βιομηχανικό και υγειονομικό παραγωγικό ιστό μέσω της δημιουργίας ενός δημόσιου πόλου στο φάρμακο και των μαζικών επενδύσεων στην έρευνα και την ανάπτυξη, αλλά και στο σύστημα Υγείας (τόσο στη στελέχωση όσο και στον εξοπλισμό του). Με σκοπό να καταστεί δυνατόν να αντιμετωπιστούν οι μελλοντικές πανδημίες. Όλα αυτά αφορούν το μέλλον. Για την ώρα θα ήταν καλύτερα να στηριχθούμε στις πολυάριθμες πρωτοβουλίες της κοινωνίας των πολιτών προκειμένου τα εμβόλια να αντιμετωπιστούν ως παγκόσμιο κοινό αγαθό και, κυρίως, να συνεννοηθούμε με άλλες ισχυρές χώρες, όπως η Κίνα, η Ρωσία και η Ινδία, ώστε να εμποδιστεί η κυριαρχία των αμερικανικών φαρμακευτικών εταιρειών, των οποίων τα συμφέροντα υπηρετεί η αμερικανική κυβέρνηση. Η γαλλική διπλωματία θα έπρεπε επίσης να ασκήσει πιέσεις για να επιτύχει την προσωρινή εκούσια άρση των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας για το ρωσικό και το κινεζικό εμβόλιο με τη σύμφωνη γνώμη των εφευρετών τους. Εξάλλου, δεν θα ήταν παράλογο να εξαρτηθεί η δημόσια χρηματοδότηση και η στρατηγική της μείωσης των κινδύνων των επενδυτών (de-risking) από την πώληση των εμβολίων σε χαμηλή τιμή, ακόμα και σε τιμή κόστους (με αιτιολόγηση του κοστολογίου).  Όλα τα δεδομένα (διπλώματα ευρεσιτεχνίας, τεχνογνωσία) θα πρέπει να δοθούν σε επιχειρήσεις φτωχών ή αναδυόμενων χωρών που είναι σε θέση να δημιουργήσουν αλυσίδες παραγωγής και να πωληθούν σε αναπτυσσόμενες χώρες ή σε παγκόσμιους αγοραστές, οι οποίοι στη συνέχεια θα δωρίσουν εμβόλια σε πολύ φτωχές χώρες. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να μπει τέλος στο θλιβερό θέαμα που παρακολουθούμε σήμερα, κατάληξη εκείνου που ορισμένοι αποκάλεσαν «οικονομία του οργανωμένου ελεύθερου εμπορίου», όπου η μοναδική ελευθερία συνίσταται στις υπερβολικές εξουσίες που έχουν παραχωρήσει τα κράτη στη φαρμακευτική βιομηχανία.

Η δράση και η ζωή των γυναικών συναντάται στο περιθώριο των μεγάλων γεγονότων και αφηγήσεων. Αυτός ήταν ο κανόνας. Πολύ λίγες ήταν εκείνες που τον διέψευσαν. Που ξεπέρασαν τον αποκλεισμό από τα μεγάλα και σοβαρά, που πήραν μέρος στο ενεργό γράψιμο της Ιστορίας. Που υπερέβησαν τον ρόλο της μητέρας, της συζύγου και της νοικοκυράς. Που βγήκαν έξω από τα σπίτια όπου ήταν κλεισμένες. Έγιναν αυτές που πήγαιναν στα τείχη τα πολεμοφόδια. Αυτές που μετέφεραν υλικά και επισκεύαζαν τις οχυρώσεις. Αυτές που τύλιγαν τους τραυματίες με επιδέσμους φτιαγμένους από τα σεντόνια τους. Αυτός ήταν ο ηρωισμός των απλών και καθημερινών γυναικών. Από την άλλη, όπως συμβαίνει διαχρονικά σε όλους τους πολέμους, οι γυναίκες ήταν αυτό που η εποχή τους όριζε να είναι: κυρίως θύματα. Θύματα των βομβαρδισμών και των συγκρούσεων, της πείνας, της φυγής και της προσφυγιάς.

Δεν πήγε πολύ καλά το επίπεδο της εκπροσώπησης πάντως. Από τη Ρωσία, για παράδειγμα, ήρθε ο πρωθυπουργός του Πούτιν, ο οποίος είναι παγκοσμίως γνωστός ως «ο πρωθυπουργός του Πούτιν». Κάποιοι είπαν ότι μπορεί να είναι και ηθοποιός, αλλά δεν χρειάζεται να ακούμε τον κάθε ψεκασμένο. Από τη Γαλλία ήρθε η υπουργός Άμυνας, για να βγάλει την υποχρέωση που πήραμε τα Ραφάλ. Αντιθέτως, ο Λάτσης που του δώσαμε ολόκληρο Ελληνικό ούτε που πέρασε να πει ένα γεια ο γάιδαρος. Ωραία πέρασαν οι προσκεκλημένοι μας. Κρίμα που δεν υπήρχε χρόνος να τους πάμε και σε ένα νοσοκομείο σε εφημερία να δουν τι ωραία που είναι. Στην παρέλαση έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση τα υπερσύγχρονα οικιακά τεστ Covid της Siemens που η χώρα μας κατάφερε να προμηθευτεί με φωτογραφικό διαγωνισμό. Επίσης οι αυτοκινούμενες πλατφόρμες τηλεκπαίδευσης, τύπου Κεραμέως - Κεραμέως, εξοπλισμένες με τα καλύτερα προσωπικά δεδομένα των παιδιών της Ελλάδας. Ενώ καταχειροκροτήθηκαν και οι τιμημένες κολυμπήθρες του Άδωνι, εκπαιδευμένες να παραβιάσουν ακόμα και το αυστηρότερο lockdown. Ενώ οι απιστίες εις βάρος του Δημοσίου έσκιζαν πάνω από τα κεφάλια μας τον γαλάζιο αττικό ουρανό. Ευτυχώς που τελείωσε αυτό. Τους Αγγλογάλλους να τους ξανακαλέσουμε και του χρόνου που είναι τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Να δούμε και τι θα ντυθεί η Αγγελοπούλου.

Πολύ καλά πάει και η εγκατάσταση της αστυνομίας στα πανεπιστήμια. Έγιναν ήδη τα πρώτα τεστ ιβέντς με την εκκένωση της Πρυτανείας στη Θεσσαλονίκη. Εκεί φάνηκε το υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης των αστυνομικών δυνάμεων. Ειδικά το να σέρνουν είκοσι αστυνομικοί έναν εικοσιτριάχρονο στην άσφαλτο, που είναι πολύ απαιτητικό επιχειρησιακά. Γιατί σε τόσο αμφίρροπη μάχη, αν δεν υπάρχει κατάλληλη εκπαίδευση, μπορεί να έχουμε τραυματισμούς. Θέλει επίσης τεράστια αυτοπειθαρχία για τη σειρά που θα κλωτσήσουν τον άνθρωπο στη μούρη. Αν πέσουν όλοι μαζί, μπορεί να στραμπουλήξουν κανένα πόδι. Μην το υποτιμάτε, έτσι χάθηκε η μάχη στο Δραγατσάνι. Οι ειδικοί φρουροί που συμμετείχαν στην επιχείρηση είχαν στη στολή ραμμένα σήματα, όπως «Αίμα, Τιμή, άλλαξα δουλειά», «Να ξεβρομίσουν τα πανεπιστήμια» και «Ακονίζουμε τα κλομπς στις κόγχες των πεζοδρομίων». Έτσι, για να συνηθίζουμε τον δροσερό άνεμο της δημοκρατίας που υποσχέθηκε ο πρωθυπουργός στα πανεπιστήμια. Κατά τα άλλα, το ανησυχητικό είναι ο τραμπισμός που προέρχεται από την Αριστερά. Ωραία.