Αναδημοσιεύσεις

Οι πολεμοκάπηλοι είναι αόρατοι, ενώ οι πρόσφυγες είναι ορατοί, με διαφορετικό χρώμα, γλώσσα, θρησκεία και πολιτισμό και άρα πρόσφοροι και βολικοί για να ανακηρυχθούν σε εχθρούς. Όταν το 1990, με την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, κυκλοφόρησε η θεωρία περί τέλους της ιστορίας και τέλους των μεγάλων αφηγήσεων, κανένας δεν κατάλαβε ότι αυτό που ήθελαν να τελειώσουν πρώτα απ' όλα, ήταν η Γαλλική επανάσταση, ο διαφωτισμός, η μεταπολεμική θεσμική κατοχύρωση των δικαιωμάτων και το κράτος δικαίου. Όσο όμως δεν τολμάει κανείς ανοιχτά να ζητήσει την κατάργηση της Συνθήκης της Γενεύης και να συνδέσει το όνομά του με αυτή την ιστορική οπισθοδρόμηση, θα πρέπει το Συμβούλιο της Ευρώπης να φωνάξει δυνατά: Κάτω τα χέρια από τη Συνθήκη της Γενεύης! Κάτω τα χέρια από το άσυλο! Καμία συναλλαγή στην κατάργησή τους!

Με άλλα λόγια, η μάχη όχι απλώς δεν έληξε, αλλά βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ με την ίδια αποφασιστικότητα και μεθοδικότητα που έδειξαν για την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων και την υπογραφή της συμφωνίας, χωρίς ολιγωρία, χρειάζεται να δώσουν και στο πεδίο της κοινωνίας τον αγώνα. Η απάντηση στο εθνικιστικό παραλήρημα της ηγεσίας της ΝΔ πρέπει να είναι άμεση και αποτελεσματική. Χωρίς δισταγμούς και καθυστερήσεις. Σ’ αυτή την προσπάθεια είναι εφικτό να συσπειρωθούν όλες εκείνες οι δυνάμεις και προσωπικότητες, που, παρά την τρομοκρατία, τοποθετήθηκαν υπέρ της συμφωνίας. Τόσο για να αντιμετωπιστεί άμεσα η προπαγάνδα της ΝΔ και των συστημικών μέσων στην κοινωνία, όσο και για να αποσπαστούν από την επιρροή της όσο γίνεται περισσότερα τμήματα του κέντρου. Αυτή την ώρα, είναι δυνατόν να σφυρηλατηθούν συνεργασίες που μπορούν να εξελιχθούν σε συμμαχίες με μεγαλύτερο βάθος και με διάρκεια. Γιατί δεν είναι μόνο η ηγεσία της ΝΔ που δίνει τεχνητά τόσο μεγάλο βάρος στο συγκεκριμένο ζήτημα. Η τοποθέτηση σ’ αυτό, σε μια Ευρώπη όπου ο εθνικισμός φουντώνει, αποτελεί από μόνη της ζήτημα γενικότερου προσανατολισμού και προοπτικής για κάθε δύναμη και κάθε πρόσωπο, που θέλει να εντάσσεται σε ένα ευρύ μέτωπο κατά της στρατηγικής τής οπισθοδρόμησης. Από την άποψη αυτή, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο επανασυνδέοντας σ’ αυτή τη βάση σχέσεις και συνεργασίες που είχαν διακοπεί ή παγώσει στα χρόνια του τρίτου μνημονίου. Τα διακυβεύματα, όπως αναδεικνύονται από τις επιλογές της ΝΔ, είναι πολύ σοβαρά για να πει κάποιος ότι τον αφήνουν αδιάφορο.

Μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι η Πέμπτη 21 του Ιουνίου είναι μια ιστορική ημέρα, ή σωστότερα μια τομή στη διαδρομή των οχτώ μνημονιακών χρόνων. Η χώρα κατάφερε να συνάψει μια συμφωνία με τους δανειστές της καλύτερη απ΄ αυτή που προβλεπόταν πριν λίγους μήνες και η οποία διαμορφώνει ένα πλαίσιο, με σοβαρούς περιορισμούς βέβαια, αλλά πάντως που της επιτρέπει να ασκήσει, πλέον, μια πολιτική που θα μειώνει βαθμιαία τη λιτότητα και θα θεμελιώνει, παρά το εμπόδιο των υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων, τη σταθερή ανάπτυξη. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα που προκύπτει αν αναλυθούν τα μέτρα — «μέτρα εξαιρετικά σημαντικά» μάς είπε με τη γνώριμη μετρημένη γλώσσα του ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος— που συμφωνήθηκαν, όπως και το καθεστώς εποπτείας που ορίστηκε για το μεταμνημονιακό διάστημα.