Αναδημοσιεύσεις

Εμείς ξαφνικά την είδαμε ότι υπερασπιζόμαστε Θερμοπύλες. Με τα κανάλια να μας εξηγούν ότι οι τύποι στα σύνορά μας, με τα γυναικόπαιδα και τα μπαγκάζια, είναι εξαιρετικά επικίνδυνοι και αξιόμαχοι. Με τους αναλυτές να μας τους παρουσιάζουν περίπου σαν τις ειδικές δυνάμεις του Ερντογάν. Με την ΝΔ να είναι τρισευτυχισμένη που συσπειρώνει επιτέλους την ακροδεξιά της βάση, η οποία μέχρι προχθές την μούτζωνε. Με τον στρατό να διοργανώνει ιβέντ πραγματικών πυρών μπας και πετύχει κανέναν και φύγουν. Με σιχαμένους πατριώτες να προπηλακίζουν γυναίκες πρόσφυγες με μωρά παιδιά. Με πολιτικούς καραγκιόζηδες να κάνουν αναρτήσεις στο τουίτερ για την χώρα που αμύνεται όρθια και ενωμένη απέναντι στις ορδές των λαθροεισβολέων. Με κασιδιάρηδες να οργανώνουν εθελοντικούς λόχους από την Κρήτη, για να πάνε στον Έβρο να πολεμήσουν εναντίον αμάχων. Με όλο αυτό το ρίγος εθνικής υπερηφάνειας που διαπερνά το φέισμπουκ και που θα έκανε να δακρύσει ακόμα και το τάγμα εφόδου της Νίκαιας. Με την αυτοπεποίθηση και την παλληκαριά που σου δημιουργεί ο πόλεμος εναντίον άοπλων, τους οποίους μπορείς να ισοπεδώσεις με πολυβόλα, να κάψεις με ναπάλμ, να αποκεφαλίσεις με σπάθες και να λες ότι υπερασπίζεσαι την Ευρώπη από τους αλλόθρησκους.

Αν πάντως υπάρχει ένας τομέας του Δημοσίου που κάνει τη δουλειά του με μεράκι, αυτός είναι τα ΜΑΤ. Στα νησιά για παράδειγμα, η δουλειά του ήταν ο διάλογος με τις τοπικές κοινωνίες. Δούλεψαν και εκτός ωραρίου, με δική τους πρωτοβουλία. Επιτέλους, να νιώσουν οι πολίτες ότι το κράτος είναι δίπλα τους. Και κόσμο στα νοσοκομεία έστειλαν και αυτοκίνητα έσπασαν και φωτιές έβαλαν. Καμία εκκρεμότητα δεν άφησαν. Ειδικά η Χίος, από τον Απρίλιο του 1822 είχε να ζήσει τέτοιες δόξες. Θα πήγαιναν και από τα Ψαρρά μια βόλτα, αλλά δυστυχώς δεν τους έφτανε ο χρόνος.

Τις μπουλντόζες στο Ελληνικό τις περιμέναμε, αλλά στη Λέσβο έκαναν απόβαση. Τάχει αυτά η ευελιξία. Το παν είναι το σχέδιο. Και η ικανότητα να το προσαρμόζεις αναλόγως. Στα κεφάλια των νησιωτών, των φοιτητών, των συνταξιούχων και άλλων εμποδίων στον οδοστρωτήρα της κυβέρνησης. Θα έλεγα, σχέδιο διά πάσαν νόσον, αλλά άσε μην το πάρει στραβά ο κύριος Πέτσας κι έχουμε νέες κορώνες ρατσισμού.

Η κυβέρνηση με την ανεύθυνη στάση της διακινδυνεύει να δημιουργήσει μια κατάσταση που δεν θα μπορεί μετά να ελέγξει και η οποία ναρκοθετεί την διακηρυγμένη - και λανθασμένη πολιτική της για τα νησιά. Την στιγμή αυτή, η κυβέρνηση οφείλει να στραφεί στους παίκτες του δράματος: Τον Ερντογάν και τους Ευρωπαίους. Το να κηρύσσει τον πόλεμο στα πιόνια και τους απελπισμένους, σε τίποτα καλό δεν πρόκειται να οδηγήσει.

Για να υπάρξει κυβερνητική αλλαγή υπέρ της πλειοψηφίας των πολιτών, τότε αυτή αναγκαστικά περνά από τη ριζοσπαστικοποίηση του λόγου και της πρακτικής της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Στα αφηγήματα και τα πεπραγμένα της alt-right, που «γέρνουν το μπαστούνι» προς την ακροδεξία και το νεοφιλελευθερισμό, η αποτελεσματική, νικηφόρα απάντηση αντλεί έμπνευση από την εντελώς αντίθετη στρατηγικά αφήγηση. Τα «κοινά», ως οικονομικό επέκεινα του καπιταλισμού, η προάσπιση και ενδυνάμωση της δημοκρατίας και η διεύρυνσή της με θεσμούς άμεσης δημοκρατίας, η ανάπτυξη του κοινωνικού κράτους, η επανανοηματοδότηση του δημοσίου χώρου ως χώρου των πολιτών, καθώς και πολλές άλλες σύγχρονες επεξεργασίες της συγκαιρινής Αριστεράς, είναι ένα επαρκέστατο οπλοστάσιο για το πρώτο στάδιο της άμυνας και το δεύτερο στάδιο της επίθεσης. Κινηματική ανάπτυξη και έπειτα προοδευτική διακυβέρνηση χωρίς αριστερή ηγεμονία «στους αρμούς της κοινωνίας» δεν μπορεί να υπάρξει. Το έργο αυτό πρέπει να έχει, φυσικά, μέριμνες για θεωρητικές επεξεργασίες, επικοινωνιακή και τεχνοκρατική επάρκεια. Είναι, δηλαδή, ιδιαίτερα κοπιώδες και απαιτεί τη διαρκή εγρήγορση του φορέα που θα το επιχειρήσει.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι πραγματικά συνεπής στις κατασταλτικές της εξαγγελίες και το έχει αποδείξει ήδη αποχαλινώνοντας τους αστυνομικούς και αποδεσμεύοντάς τους από κάθε αναστολή, προκειμένου να μπαίνουν και να οπλοφορούν σε πανεπιστημιακούς χώρους, να εισβάλουν σε κατοικίες και ταράτσες, να ξεγυμνώνουν διαδηλωτές, να εισβάλουν σε κινηματογράφους, νυχτερινά μπαρ και κέντρα διασκέδασης, να χαστουκίζουν 6χρονα παιδιά, να ρίχνουν χημικά και δακρυγόνα με το παραμικρό, ακόμα και μέσα στον χώρο των δικαστηρίων, να απαγορεύουν εκδηλώσεις συμπαράστασης σε αυτά και τελευταία να σπάνε επιδεικτικά αυτοκίνητα και παρ μπρίζ στα νησιά. Λένε ότι το τέρμα της κατρακύλας είναι ο πάτος, αλλά κάθε φορά διαπιστώνουμε ότι υπάρχει πάντα περιθώριο μέχρι να τον φτάσουμε. Η «κάτω» βουλή έχει δρόμο ακόμα. Το υπό ψήφιση νομοσχέδιο απέχει μία βαθμίδα μόνο από την πλήρη και τυπική κατάργηση του άρθρου 11 του Συντάγματος, που προβλέπει τις συναθροίσεις, γιατί πολύ απλά δεν αφήνει κανένα απολύτως πεδίο διεξαγωγής και ελευθερίας τους. Μόνο που στην ιστορία δεν έλειψαν ούτε η καταστολή, ούτε οι απαγορεύσεις. Αλλά ούτε αυτές, ούτε οι δίκες λύγισαν τους αγωνιστές. Και αυτό το ν/σ αν και όπως ψηφιστεί θα καταργηθεί στην πράξη. Γιατί οι εμπνευστές του λογαριάζουν και πάλι χωρίς τον ξενοδόχο. Γιατί μπορεί η εξουσία να γράφει την «κάτω βουλή», αλλά την «άνω βουλή» την γράφει πάντα ο λαός !