Αναδημοσιεύσεις

Όχι, κύριε, δεν είναι απλά τα πράγματα. Προτιμώ να είναι χρήσιμος ηλίθιος και ταυτόχρονα ανθρωπιστής πάρα άχρηστος απάνθρωπος όπως τόσοι και τόσοι στρατόκαυλοι κρυφοφασίστες, που πλημμύρισαν τα social media για να πολεμήσουν στο μιλητό. Το άλλο που πήγα να γράψω προτιμώ τελικά να το καταθέσω εδώ, παρά να το αφήσω βορά στους βάρβαρους που υπερασπίζονται κάποιον ψευδεπίγραφο πατριωτισμό. Εάν θεωρείτε πόλεμο και εισβολή αυτό που συμβαίνει με πρωταγωνιστές στο μέτωπο κακόμοιρους μετανάστες και πρόσφυγες, εγώ δεν είμαι μαζί σας. Είμαι με τους άλλους. Όποιοι και αν είναι η άλλοι. Με αυτούς που κλωτσάνε μωρά, καθυβρίζουν εγκύους, μοιράζουν κωλοδάχτυλα βουτηγμένα στη χριστιανική αγάπη και απαιτούν τη βύθιση των φουσκωτών για να πνιγεί ο κοσμάκης, δεν θα συνταχθώ ποτέ. Ούτε θα αντιληφθώ ποτέ την …κοινή λογική που υπαγορεύει αυτή την άθλια στάση.

Εμείς ξαφνικά την είδαμε ότι υπερασπιζόμαστε Θερμοπύλες. Με τα κανάλια να μας εξηγούν ότι οι τύποι στα σύνορά μας, με τα γυναικόπαιδα και τα μπαγκάζια, είναι εξαιρετικά επικίνδυνοι και αξιόμαχοι. Με τους αναλυτές να μας τους παρουσιάζουν περίπου σαν τις ειδικές δυνάμεις του Ερντογάν. Με την ΝΔ να είναι τρισευτυχισμένη που συσπειρώνει επιτέλους την ακροδεξιά της βάση, η οποία μέχρι προχθές την μούτζωνε. Με τον στρατό να διοργανώνει ιβέντ πραγματικών πυρών μπας και πετύχει κανέναν και φύγουν. Με σιχαμένους πατριώτες να προπηλακίζουν γυναίκες πρόσφυγες με μωρά παιδιά. Με πολιτικούς καραγκιόζηδες να κάνουν αναρτήσεις στο τουίτερ για την χώρα που αμύνεται όρθια και ενωμένη απέναντι στις ορδές των λαθροεισβολέων. Με κασιδιάρηδες να οργανώνουν εθελοντικούς λόχους από την Κρήτη, για να πάνε στον Έβρο να πολεμήσουν εναντίον αμάχων. Με όλο αυτό το ρίγος εθνικής υπερηφάνειας που διαπερνά το φέισμπουκ και που θα έκανε να δακρύσει ακόμα και το τάγμα εφόδου της Νίκαιας. Με την αυτοπεποίθηση και την παλληκαριά που σου δημιουργεί ο πόλεμος εναντίον άοπλων, τους οποίους μπορείς να ισοπεδώσεις με πολυβόλα, να κάψεις με ναπάλμ, να αποκεφαλίσεις με σπάθες και να λες ότι υπερασπίζεσαι την Ευρώπη από τους αλλόθρησκους.

Αν πάντως υπάρχει ένας τομέας του Δημοσίου που κάνει τη δουλειά του με μεράκι, αυτός είναι τα ΜΑΤ. Στα νησιά για παράδειγμα, η δουλειά του ήταν ο διάλογος με τις τοπικές κοινωνίες. Δούλεψαν και εκτός ωραρίου, με δική τους πρωτοβουλία. Επιτέλους, να νιώσουν οι πολίτες ότι το κράτος είναι δίπλα τους. Και κόσμο στα νοσοκομεία έστειλαν και αυτοκίνητα έσπασαν και φωτιές έβαλαν. Καμία εκκρεμότητα δεν άφησαν. Ειδικά η Χίος, από τον Απρίλιο του 1822 είχε να ζήσει τέτοιες δόξες. Θα πήγαιναν και από τα Ψαρρά μια βόλτα, αλλά δυστυχώς δεν τους έφτανε ο χρόνος.

Τις μπουλντόζες στο Ελληνικό τις περιμέναμε, αλλά στη Λέσβο έκαναν απόβαση. Τάχει αυτά η ευελιξία. Το παν είναι το σχέδιο. Και η ικανότητα να το προσαρμόζεις αναλόγως. Στα κεφάλια των νησιωτών, των φοιτητών, των συνταξιούχων και άλλων εμποδίων στον οδοστρωτήρα της κυβέρνησης. Θα έλεγα, σχέδιο διά πάσαν νόσον, αλλά άσε μην το πάρει στραβά ο κύριος Πέτσας κι έχουμε νέες κορώνες ρατσισμού.

Η κυβέρνηση με την ανεύθυνη στάση της διακινδυνεύει να δημιουργήσει μια κατάσταση που δεν θα μπορεί μετά να ελέγξει και η οποία ναρκοθετεί την διακηρυγμένη - και λανθασμένη πολιτική της για τα νησιά. Την στιγμή αυτή, η κυβέρνηση οφείλει να στραφεί στους παίκτες του δράματος: Τον Ερντογάν και τους Ευρωπαίους. Το να κηρύσσει τον πόλεμο στα πιόνια και τους απελπισμένους, σε τίποτα καλό δεν πρόκειται να οδηγήσει.

Για να υπάρξει κυβερνητική αλλαγή υπέρ της πλειοψηφίας των πολιτών, τότε αυτή αναγκαστικά περνά από τη ριζοσπαστικοποίηση του λόγου και της πρακτικής της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Στα αφηγήματα και τα πεπραγμένα της alt-right, που «γέρνουν το μπαστούνι» προς την ακροδεξία και το νεοφιλελευθερισμό, η αποτελεσματική, νικηφόρα απάντηση αντλεί έμπνευση από την εντελώς αντίθετη στρατηγικά αφήγηση. Τα «κοινά», ως οικονομικό επέκεινα του καπιταλισμού, η προάσπιση και ενδυνάμωση της δημοκρατίας και η διεύρυνσή της με θεσμούς άμεσης δημοκρατίας, η ανάπτυξη του κοινωνικού κράτους, η επανανοηματοδότηση του δημοσίου χώρου ως χώρου των πολιτών, καθώς και πολλές άλλες σύγχρονες επεξεργασίες της συγκαιρινής Αριστεράς, είναι ένα επαρκέστατο οπλοστάσιο για το πρώτο στάδιο της άμυνας και το δεύτερο στάδιο της επίθεσης. Κινηματική ανάπτυξη και έπειτα προοδευτική διακυβέρνηση χωρίς αριστερή ηγεμονία «στους αρμούς της κοινωνίας» δεν μπορεί να υπάρξει. Το έργο αυτό πρέπει να έχει, φυσικά, μέριμνες για θεωρητικές επεξεργασίες, επικοινωνιακή και τεχνοκρατική επάρκεια. Είναι, δηλαδή, ιδιαίτερα κοπιώδες και απαιτεί τη διαρκή εγρήγορση του φορέα που θα το επιχειρήσει.