Αναδημοσιεύσεις

Είναι άραγε οι αζήτητοι νεκροί στην ίδια κατηγορία των χιλιάδων πνιγμένων μεταναστών στα νερά της Μεσογείου; Των παιδιών που χάνονται στους δρόμους της προσφυγιάς; Αλλά και αυτών που η φτώχεια, η ανέχεια, η ανεργία τους έστειλε να πεθάνουν στα πεζοδρόμια των μεγαλουπόλεων ή στους διαδρόμους και στα ράντζα των νοσοκομείων; Του φυλακισμένου που πέθανε από ένα χαλασμένο δόντι; Μπορεί ναι μπορεί και όχι. Όμως όλοι αυτοί έχουν ένα κοινό. Είναι τα θύματα μιας εποχής που η απαρχή της στηρίχτηκε στις πανανθρώπινες άξιες όλων των προηγούμενων επαναστάσεων για την απελευθέρωση του ανθρώπου όπου κινητήρια δύναμη της ήταν η κραυγή των φτωχών και καταφρονεμένων ότι «δεν έχουμε να χάσουμε τίποτε πέρα από τις αλυσίδες μας». Αυτή η εποχή φτάνει στο τέλος της. Ένα τέλος με δισεκατομμύρια κατακερματισμένες, «πειθαρχημένες» ατομικότητες σε βαθμό αστρικής σκόνης, όπου τα «Παράσιτα» και οι «Τζόκερ» πρέπει να βρουν την σύγχρονη κραυγή που θα τους ενώσει ξανά.

Ας μην γινόμαστε τσίπηδες για 85 εκατομμύρια. Αυτά τα λένε οι μακροχρόνια άνεργοι από την κακία τους που πήραν μόνο 60. Και από την απέχθειά τους για την αριστεία. Αυτοί, όμως, κοροϊδεύουν το κράτος και δουλεύουν μαύρα. Ενώ οι κολλητοί, που πήραν τα 85 για την κατάρτιση, δεν έχουν ενοχλήσει ποτέ κανέναν. Ευτυχώς, πάντως, να λέμε που υπάρχουν τα κανάλια και μαθαίνει ο κόσμος τι γίνεται. Η αλήθεια είναι πως το θέμα των 85 εκατομμυρίων δεν έχει συζητηθεί πολύ διεξοδικά για να μην πέσει το επίπεδο της συζήτησης. Και διότι, κάθε φορά που το αναφέρει κάποιος μπροστά στους παρουσιαστές του ΣΚΑΪ, αρχίζει να περιστρέφεται το κεφάλι τους και να εκτοξεύουν πράσινα υγρά.

Η μεγαλύτερη μελλοντική πρόκληση για την ανθρωπότητα είναι η κλιματική αλλαγή. Η κλιματική αλλαγή έχει συγγενή γνωρίσματα με τη κρίση του Covid-19. Για την αντιμετώπιση και των δύο φαινομένων απαιτείται συλλογικό ήθος και αντίστοιχη δράση, βιώσιμη παραγωγή και συλλογικοί μηχανισμοί  προστασίας και ασφάλειας, κοινωνική εγρήγορση και αλληλεγγύη. Αν ένα πράγμα μας έμαθε ή καλύτερα, μας μαθαίνει ακόμη, η κρίση του Covid-19 είναι ότι οι γοργές συντονισμένες και αλληλέγγυες αντιδράσεις σε παγκόσμιο επίπεδο είναι δύσκολο να επέλθουν στην περίπτωση έκτακτης ανάγκης υπό αυτές τις συνθήκες εξέλιξης της παγκοσμιοποίησης. Στη σύγχρονη εποχή υπάρχει η τάση να μην στεκόμαστε αναστοχαστικά και κριτικά ως προς το καπιταλιστικό μοντέλο παραγωγής, ακόμα και αν απειλείται η βιωσιμότητα του πλανήτη. Η κρίση του Covid-19 αναδεικνύει με απτό τρόπο την ανάγκη να αναθεωρήσουμε άμεσα αυτή την αδιαπραγμάτευτη δέσμευση στον καπιταλισμό.

Ο δημοκρατικός πολιτισμός, τον οποίο συχνά με ενοχλητική υπερηφάνεια διατυμπανίζουμε και με τον οποίο για διάφορους λόγους, θρησκευτικούς ή λαϊκούς, ταυτιζόμαστε, βασίζεται σε μια οικουμενική αντίληψη του πρωταρχικού δικαίου. Η αντίληψη αυτή ανάγει την ισότητα σε μια απλή νομική και πολιτική σχέση. Τα δημοκρατικά μας πολιτεύματα, εποικοδομημένα πάνω στην εθνική κυριαρχία και τα σύνορα, επιπλέουν στη θάλασσα της παγκοσμιοποίησης, που τα τροφοδοτεί και τα περιορίζει ταυτόχρονα. Δεν είναι δοσμένος ένας νόμιμος ορισμός του ανθρώπινου δικαιώματος ωσάν δικαίωμα που αφορά ένα σύνολο ισότιμων για λόγους πολιτισμού και εθνότητας. Αυτό είναι το προοίμιο του δικαιϊκού πολιτισμού μας, που στο πέρασμα των αιώνων επεξήγησε εκ νέου την πολιτική, τον δημόσιο και ιδιωτικό βίο και την ηθική. Αυτός ο πολιτισμός του δικαίου διακυβεύεται οσάκις η κοινωνία ζει και δέχεται να ζήσει χάρη στις υπηρεσίες των αοράτων. Είναι έκδηλο στην Ιταλία εν μέσω Covid-19. Οι πολίτες (ειδικά εκείνοι που μπορούν) παραμένουν σώοι στο σπίτι τους: #iorestoacasa (#μένουμε_σπίτι). Αλλά, για να το κάνουν, έχουν ανάγκη από πολλές εξυπηρετήσεις. Σήμερα, επομένως, έχουν την ευκαιρία να καταλάβουν πόσο ολέθρια είναι η πολιτική παράνομης μετανάστευσης, για την οποία οι κυβερνήσεις, ειδικά η προηγούμενη, απομύζησαν συναίνεση. Ο Τίτο Μποέρι το εξήγησε σε αυτήν την εφημερίδα: χωρίς τη νομιμοποίηση των παράνομων και των λαθρομεταναστών, αν δεν τους δοθεί ένα καθεστώς νομιμότητας που θα τους επιτρέπει να εργάζονται με ασφάλεια στη γεωργία, αυτοί που μένουν στα σπίτια τους δεν μπορεί να αισθάνονται ασφαλείς.

Η ΝΔ παρέδωσε μια χώρα το 2015 που δεν είχε πάρει χρήματα από το Αύγουστο του 2014, είχε σχεδόν μηδενικό πρωτογενές πλεόνασμα, δεν είχε πρόσβαση στις αγορές, και δεν είχε υπολογίσιμα αξιοποιήσιμα ταμειακά διαθέσιμα. Μια χώρα με μη βιώσιμο χρέος, τεράστιες ανάγκες για την αποπληρωμή του χρέους της το επόμενο 6μηνο, ανάγκες που για το σύνολο του 2015 έφταναν τα 21.9 δις. Μια χώρα δηλαδή έτοιμη να χρεοκοπήσει. Και ο κ. Σταικούρας το γνωρίζει αυτό γιατί αυτό ήταν συνειδητή επιλογή της ΝΔ. Αντίθετα εμείς αφήσαμε στα ταμεία του κράτους 31 δις (43 με τον ευρύ ορισμό), ρυθμισμένο χρέος, πρωτογενές πλεόνασμα, πρόσβαση στις αγορές, καμία ανάγκη για νέο πρόγραμμα. Η διαφορά είναι κολοσσιαία. Καλό είναι όταν μιλάμε για τα χρήματα των Ελλήνων πολιτών να δείχνουμε τον ανάλογο σεβασμό στις θυσίες τους. Ειδικά όσοι πήγανε να στήσουν παγίδες ονειρεμένοι αριστερές παρενθέσεις. Τώρα είναι η ώρα να αξιοποιηθεί σωστά η παρακαταθήκη που άφησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί ο κ. Σταικούρας να το αγνοεί αλλά η έξοδος της χώρας από τα μνημόνια ήταν μια δύσκολη δουλειά. Ας μην χρειαστεί να την επαναλάβουμε.

Μια οικογένεια σπεύδει πρώτα να φροντίζει τα πιο ευάλωτα μέλη της. Ανάλογα η ευρύτερη κοινωνία θα έπρεπε κατά προτεραιότητα να ασχολείται με όσους βρίσκονται στην πιο δύσκολη θέση. Να προωθήσει μέτρα διασποράς των μεταναστών που βρίσκονται σε κέντρα των νησιών, καθώς και θεσμούς σταθμισμένης αποσυμφόρησης των υπερκορεσμένων φυλακών. Κι αν ο ανθρωπισμός για τους κρατούντες σήμερα δεν αποτελεί υπολογίσιμο επιχείρημα, ας σκεφτούν το συμφέρον των «δικών τους»: Ο ανέλεγκτος συνωστισμός των στοιβαγμένων μεταναστών αργά ή γρήγορα θα μεταδίδεται στον περίγυρο. Και, παραδίπλα, οι κρατούμενοι, όταν φτάσει η κανονική ώρα της απόλυσής τους, θα αισθάνονται ότι τίποτε πια δεν τους συνδέει με την κοινωνία που τους στέρησε την στοιχειώδη ανθρώπινη μεταχείριση. Η αύξηση της εγκληματικής υποτροπής και αντίστοιχα η υπόσκαψη της ασφάλειας θα είναι η ευνόητη, προγραμματισμένη θαρρείς, συνέπεια.