Βασίλης Ρόγγας

Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έστρεψαν τα μάτια τους ψηλά εκείνο το βράδυ για να θαυμάσουν το φαινόμενο. Άλλοι ήταν σε μια παραλία και χαϊδεύονταν, έκαναν έρωτα. Άλλοι χόρευαν δυνατά, γελούσαν και ποθούσαν. Άλλοι μόνοι κοιτούσαν και σκέφτονταν αγαπημένα πρόσωπα, περασμένες στιγμές. Σίγουρα ορισμένοι θα έκλαψαν κιόλας. Κάποιοι με τηλεσκόπια, ορισμένοι συλλογικά και με χειροκροτήματα. Πολλοί απλώς στράφηκαν χωρίς να θελήσουν να νιώσουν κάτι και συνέχισαν ότι έκαναν πριν. Πάντως για το κόκκινο φεγγάρι χιλιάδες χιλιάδων έστρεφαν το βλέμμα τους στο ίδιο σημείο σε πολύ μεγάλο μέρος της γης, σημείο που δεν ήταν ο τοπος μιας φυσικής καταστροφής ή ενός πολέμου. Οι πρωτογονοι άνθρωποι θα θεωρούσαν πως ο ουρανός εκείνο το βραδυ έκανε όσα έκανε για να στείλει ένα σημάδι. Καλό ή κακο. Θα προσκυνούσαν ίσως ή θα έτρεμαν. Πολλοί από εμάς δεν είδαν το φεγγάρι. Κάηκαν στη φωτιά λίγες μέρες πριν. Αν ζούσαν, εκείνη την ώρα θα αγκάλιαζαν πρόσωπα αγαπημενα, θα έτρωγαν παγωτο ξυλακι ή θα τραγουδούσαν. Θα έκαναν μπάνιο στη θάλασσα. Θα έπαιζαν επιτραπέζια στη βεράντα ή απλώς νωχελικοι θα σιωπούσαν. Θα κοιμόντουσαν μέσα στη νυχτερινή δροσιά.