Δημήτρης Παπανικολόπουλος

25
09

«Ο χαμένος τα παίρνει όλα»

Εάν κάποιος ισχυρίζεται ότι “το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς χάθηκε”, παραδέχεται ταυτόχρονα ότι το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς όντως υπήρχε. Και μάλιστα έναντι της Δεξιάς. Προσυπογράφει δηλαδή όλα αυτά που πιστεύει η πλειονότητα του ελληνικού λαού: “Τουλάχιστον αυτοί είναι τίμιοι, όχι σαν τους άλλους, τους κλέφτες, τους διεφθαρμένους”. Στη δεξιοκρατούμενη μεταπολεμική Ελλάδα και μέχρι την πτώση της χούντας, πολλοί δεξιότατοι στρατιωτικοί τοποθετούσαν αριστερούς φαντάρους στη φύλαξη των προμηθειών, γιατί ήξεραν ότι, αν τοποθετήσουν δεξιούς, θα τις πλιατσικολογήσουν. Ομοίως δεξιοί επιχειρηματίες έπαιρναν αριστερούς λογιστές, γιατί ήταν τίμιοι, για να έχουν δηλαδή το κεφάλι τους ήσυχο. Δεν είναι πολύ έξυπνο, επομένως, να υπενθυμίζεται -και μάλιστα από τον πρόεδρο της Ν.Δ.- η βασική διαφορά του αριστερού από τον δεξιό, όπως έχει καταγραφεί ιστορικά στις συνειδήσεις του πολλών.
22
05

Πανελλαδικές και παραπαιδεία: Ένα Μνημόνιο διαρκείας

Εδώ και δεκαετίες, πολύ πριν από τα Μνημόνια, εγκαθιδρύσαμε μόνοι μας ένα καθεστώς λιτότητας, διαγκωνιζόμασταν για την πιστότερη εφαρμογή της, απαξιώναμε μόνοι μας το δημόσιο αγαθό της Παιδείας και ισχυριζόμασταν ότι η λιτότητα αυτή ήταν για το καλό των παιδιών μας.
08
05

Η κάνναβη σώζει ζωές και δίνει ώθηση στην παραγωγή

Τα τελευταία χρόνια, ιατρικές και φαρμακευτικές μελέτες επιβεβαιώνουν όλο και περισσότερο τη θετική συμβολή της κάνναβης και των παραγώγων της στην αντιμετώπιση σοβαρών ασθενειών. Παράλληλα, όλο και περισσότερες χώρες στην Ευρώπη και αλλού αναμορφώνουν τη νομοθεσία τους και νομιμοποιούν τη χρήση της κάνναβης για ιατρικούς και θεραπευτικούς λόγους, δίνοντας έτσι και μια σημαντική ώθηση στην οικονομία τους. Αντιαπαγορευτικά κινήματα αλλά και διεκδικήσεις ασθενών συναντιούνται διεκδικώντας την αλλαγή και στην Ελλάδα της σχετικής νομοθεσίας. Και ίσως να μην είμαστε πολύ μακριά απ’ αυτό.
15
04

Μικροαστισμός και σοσιαλισμός. Η μεγάλη γκάφα της κομμουνιστικής αριστεράς

Η κομμουνιστική αριστερά δυσκολεύεται να δει την απόσταση που χωρίζει το μικροαστισμό από το σοσιαλισμό, και σήμερα έχει καταλήξει να προστατεύει τη μικροαστική νοοτροπία του αγροτικού χώρου και των ελεύθερων επαγγελματιών. Ποια είναι τα γνωστικά ελλείμματα που τροφοδοτούν αυτήν τη στάση; Γιατί πρέπει να θρηνούμε για τη μείωση των μικροαστικών στρωμάτων την εποχή της κρίσης; Ποια θα μπορούσε να είναι η προοπτική του μικροαστισμού στην Ελλάδα;