Αναδημοσιεύσεις

Καλώ για ακόμα μία φορά τον Γιάννη Μώραλη να ανεξαρτητοποιηθεί από την επιρροή του Βαγγέλη Μαρινάκη. Αλλά και τον Νίκο Βλαχάκο να μην είναι τόσο ευκολόπιστος απέναντι σε εκείνους που φέρνουν δώρα. Δεν είναι πάντα αθώοι. Και ο Βαγγέλης Μαρινάκης μόνο αθώος δεν είναι. Οι προθέσεις του δεν είναι αθώες. Χρησιμοποιεί τον Πειραιά για να επιβάλει τη δική του πολιτική ατζέντα, για να αλλοιώσει τη δημοκρατία, να εξυπηρετήσει αλλότριους σκοπούς. Και ο Βαγγέλης Μαρινάκης αυτά δεν τα κρύβει. Σήμερα τρέμει στο ενδεχόμενο να μην είναι ο πρώτος σε ψήφους. Εστησε ολόκληρο «εργαστήριο» σταυροδοσίας στο «Καραϊσκάκη»! Σε όλα τα ψηφοδέλτια που διακινούνται είναι σταυρωμένο το όνομά του. Γι’ αυτό λοιπόν είπα από την πρώτη στιγμή πως αντίπαλός μου είναι ο Μαρινάκης. Και, στην απίθανη περίπτωση που χάσω, δεν θα χάσω από τον Μώραλη αλλά από τα εκατομμύρια ευρώ του Μαρινάκη. Νίκη μας όμως θα είναι να μη βρίσκεται στο επόμενο δημοτικό συμβούλιο. Αυτή θα είναι η νίκη της δημοκρατίας στον Πειραιά.

Η κρίση της σοσιαλδημοκρατίας είναι ένα φαινόμενο που εκκινεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Μέσω της επικράτησης του λεγόμενου Τρίτου Δρόμου, η σοσιαλδημοκρατία υιοθέτησε μια νεοφιλελεύθερη ατζέντα που την οδήγησε μακριά από την παραδοσιακή της εργατική βάση. Η δε κρίση των συνδικάτων, απομάκρυνε τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα από αυτά, τα οποία και έδωσαν έμφαση στο να σφυρηλατήσουν δεσμούς με τις ΜΚΟ και τη λεγόμενη «κοινωνία των πολιτών». Αυτές οι κινήσεις της σοσιαλδημοκρατίας έδωσαν χώρο και στη νέα ριζοσπαστική αριστερά. Υπ’ αυτήν την έννοια, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να γίνει σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και ούτε μπορεί να γίνει φυσικά. Διέξοδος για την Αριστερά είναι η επιστροφή στην κοινωνία, η αταλάντευτη μάχη κόντρα στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, η προώθηση ριζοσπαστικών αριστερών πολιτικών σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, η αμφισβήτηση της ορθοδοξίας του καπιταλισμού.

Στις ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου συγκρούονται δύο πλήρως ανταγωνιστικά πολιτικά σχέδια. Και έχει μεγάλο ενδιαφέρον το γεγονός ότι όσο πλησιάζουμε προς την κάλπη τόσο πιο ανοιχτά ξεδιπλώνει ο κ. Μητσοτάκης το δικό του σχέδιο. Το σχέδιο της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ έχει αναφορά στον κόσμο της εργασίας και τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, θέτει ως κορυφαίες προτεραιότητες την ενίσχυση της θέσης και του εισοδήματος των εργαζομένων και των συνταξιούχων, την δημιουργία αξιοπρεπών νέων θέσεων εργασίας, την περαιτέρω στήριξη του κοινωνικού κράτους. Το σχέδιο της ΝΔ έχει αναφορά στην οικονομική ελίτ, απορρίπτει ως μη αναπτυξιακά τα μέτρα αύξησης των μισθών και των συντάξεων, μιλά για περικοπές επιδομάτων και συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους προκειμένου να παράσχει φοροασυλίες σε μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα. Δεν συγκρούονται όμως μόνο τα σχέδια, αλλά και τα πεπραγμένα της σημερινής κυβέρνησης και τα μέτρα στήριξης και ενίσχυσης των πολλών που υλοποιεί, με τα πεπραγμένα των κυβερνήσεων της περιόδου 2010-2014 και τα μέτρα που εφάρμοσαν προκαλώντας τον κοινωνικό όλεθρο. Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που αναδεικνύεται ξεκάθαρα όλο αυτό το διάστημα. Ένα βαθύτατος συντηρητισμός αναδύεται διαρκώς από τον σκληρό αξιακό πυρήνα της σημερινής ΝΔ. Δεν είναι μόνο η θέση ότι οι δουλειές του σπιτιού γίνονται από τις γυναίκες, αλλά και η άποψη για τον «ψυκτικό από το Περιστέρι», και η θέση ότι η ανισότητα είναι στη φύση της ανθρώπινης κοινωνίας. Αναδεικνύεται λοιπόν διαρκώς μια βαθιά συντηρητική αναπαράσταση για την κοινωνία που διακατέχει την αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από ένα δήθεν μοντέρνο επικοινωνιακό ύφος. Ένα συντηρητισμός που οφείλει να λάβει μια ηχηρή απάντηση την ερχόμενη Κυριακή. Εκτιμώ ότι οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα, η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία θα κάνουν την επιλογή που δικαιώνει πάνω απ’ όλα τους ίδιους, και θα δώσουν στον ΣΥΡΙΖΑ τη νίκη.

Στις εκλογές της Κυριακής τα διλήμματα είναι ξεκάθαρα και δείχνουν ΣΥΡΙΖΑ Ποιους & ποιες θα εμπιστευτεί ο ελληνικός λαός: Να εφαρμόσουν μια κοινωνικά ευαίσθητη πολιτική; Αυτούς/ες που είχαν σαν πρώτη μέριμνα τους ανασφάλιστους και τις ασθενείς κοινωνικές ομάδες, λαμβάνοντας μέτρα αντιμετώπισης των δυσμενών συνεπειών της κρίσης; Ή αυτούς/ες που είχαν πλήρη ιδεολογική ιδιοκτησία του μνημονίου εφαρμόζοντας αλλά και υιοθετώντας όλες τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Δε γίνεται ένας άνθρωπος να είναι φοβισμένος στο σπίτι του. Το πρώτο που θα πρέπει να κάνει ο δήμος είναι να σπάσει το αίσθημα εγκατάλειψης. Όταν υπάρχουν περιοχές που είναι εγκαταλελειμμένες και σκοτεινές, το αίσθημα ανασφάλειας διευρύνεται. Ασφαλείς γειτονιές, είναι οι ζωντανές γειτονιές. Ένας ζωντανός εμπορικός δρόμος, δημιουργεί αυτομάτως ένα πλαίσιο ασφάλειας. Ο Δήμος είχε από την Περιφέρεια 16,5 εκατομμύρια για να στηρίξει μικρές επιχειρήσεις και να αναβαθμίσει εμπορικά πιεσμένες περιοχές. Πόσα από αυτά τα λεφτά χρησιμοποίησε ο Δήμος; Μηδέν.

Ασφαλώς και δεν είμαστε όλοι και όλες ίδιοι. Υπάρχουν διαφορές, διαφορετικές διαδρομές και πορείες. Διάβασα κάπου ότι είμαι το «αριστερό άλλοθι». Δεν είμαι «άλλοθι», είμαι αριστερός. Μήπως, άλλωστε, είναι αριστερό άλλοθι και η Λουτσιάνα Καστελίνα; Μήπως είναι αριστερό άλλοθι και η Γιώτα από τους ενοικιαζόμενους εργαζόμενους, η Στέλλα από τις Οικογένειες Ουράνιο Τόξο, ο Γιονούς, η Ουφούκ, ο Μιχάλης, ο Γιώργος, η Μαρία, ο Μάριος, η Ελευθερία, η Κυριακή, ο Αλέξανδρος, ο Αντώνης, ο Δημήτρης, ο Νίκος, η Αννα, η Κωνσταντίνα, ο Στέλιος; Ανθρωποι των κοινωνικών κινημάτων, αγωνιστές και αγωνίστριες της Αριστεράς... Εμείς έχουμε μάθει να ζούμε μέσα στην κοινωνία γιατί είμαστε μέρος της, σάρκα από τη σάρκα της. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο είμαι βέβαιος πως οι πολίτες θα στοιχηθούν με το μεγάλο ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ διότι στην πραγματικότητα είμαστε αντανάκλαση αυτής της κοινωνίας: της κοινωνίας της προκοπής, της δουλειάς, των εναλλακτικών κινημάτων, του αγώνα. Αν δείτε το ψηφοδέλτιο της Ν.Δ., θα καταλάβετε κι εσείς και όλοι τις τεράστιες πολιτικές διαφορές μας.