Η Αυγή

Ασφαλώς η έξοδος από το πρόγραμμα διευρύνει τις πολιτικές μας δυνατότητες και μας επιτρέπει να ενδυναμώσουμε τις ενέργειές μας στην ίδια κατεύθυνση. Η έξοδος αυτή έχει ήδη σημάνει την επιστροφή των βασικών αρχών των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Παράλληλα δρομολογούμε την αύξηση του κατώτατου μισθού, ο οποίος θα ισχύσει χωρίς ηλικιακές διακρίσεις, ενώ με στοχευμένες δράσεις συνεχίζουμε την προσπάθεια για διαρκή αποκλιμάκωση της ανεργίας, η οποία έχει μειωθεί κατά επτά ποσοστιαίες μονάδες από τη στιγμή που ξεκινήσαμε το έργο μας. Για την κυβέρνηση είναι σαφές ότι η επόμενη μέρα πρέπει να έχει τον κόσμο της εργασίας στο επίκεντρο, τόσο στην παραγωγή του πλούτου όσο και στην κατανομή του. Αυτός είναι βασικός όρος για μία δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη. Αυτή είναι η ξεκάθαρη διαιρετική τομή ανάμεσα στην κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση. Η αύξηση του κατώτατου μισθού θα επηρεάσει θετικά όλους τους εργαζόμενους που αμείβονται σήμερα με τον κατώτατο μισθό και τους νέους εργαζόμενους έως 25 ετών που αμείβονται με τον υποκατώτατο. Επίσης θα επηρεαστούν θετικά και εργαζόμενοι που αμείβονται με ποσά πάνω από τον σημερινό κατώτατο μισθό, τα οποία θα ξεπεράσει το νέο επίπεδο του κατώτατου μισθού. Ο ηλικιακός ρατσισμός στην αμοιβή των νέων εργαζομένων θα σταματήσει. Ο υποκατώτατος μισθός των 511 ευρώ μεικτά συνιστά μία δυσμενή ηλικιακή διάκριση εις βάρος των νέων έως 25 ετών, η οποία θεσπίστηκε το 2012 με πρόσχημα τη δήθεν ευκολότερη πρόσβασή τους στην αγορά εργασίας.

Για εμάς, είναι σημαντικό να ξεπεράσουμε τη λιτότητα και τα θεσμικά κατασκευάσματα του Ραχόι.

«Δεν πρέπει να ξεχάσουμε» ότι ο φασισμός στην Ιταλία δεν έπεσε και δεν πέθανε ποτέ οριστικά. Η καταστολή του 2001 στη Γένοβα είχε φασιστικά χαρακτηριστικά. Πριν από το 2001 η Ακροδεξιά είχε μια σχετική ντροπή να εκφράζεται μέσα από τους θεσμούς, ενώ μετά το 2001 άρχισαν να εκφράζονται ξεκάθαρα προς τα έξω. Ομάδες αστυνομικών και καραμπινιέρων τραγουδούσαν φασιστικούς ύμνους πριν επιτεθούν στους διαδηλωτές. Η ηγεσία τους ήξερε πολύ καλά τις είδους ομάδες έστελνε για να καταστείλουν ένα τεράστιο κίνημα. Από το 2001 έχει πολλαπλασιαστεί η κρατική καταστολή με τη μέθοδο που χρησιμοποιήθηκε στη Γένοβα. Στην ίδια τη Γένοβα τα τελευταία χρόνια οι φασίστες έχουν ανοίξει τρία γραφεία και κάνουν διαρκείς επιθέσεις σε ακτιβιστές της Αριστεράς, μαχαιρώνοντας μάλιστα έναν, και κυρίως Αφρικανούς μετανάστες. Οι αδελφές - μάνες που είδαμε τα παιδιά μας δολοφονημένα από τους ακροδεξιούς και την αστυνομία είπαμε ότι «δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε». Με τον Τζουλιάνο έχουμε τον Κάρλο για να μιλήσουμε, ξέροντας ότι κανείς δεν θα μας τον φέρει πίσω και ότι τίποτα δεν θα απαλύνει τον πόνο μας. «Δεν θέλουμε να ξεχάσουμε» για να προειδοποιήσουμε και τις άλλες μάνες και τον κόσμο για τον κίνδυνο που υπάρχει από τον φασισμό και τη φασιστικοποίηση της αστυνομίας και των καραμπινιέρων.

Νομίζω πως οι άνθρωποι στην ΠΓΔΜ έχουν μπουχτίσει με όλη την αστάθεια που επικρατεί και θα έδιναν τη ζωή τους για να έχουν απλές, όχι ιδιαίτερα εντυπωσιακές, ευρωπαϊκές ζωές: χρήματα για να στηρίξουν τον εαυτό τους και την οικογένειά τους, να μπορούν να πάνε κάπου διακοπές, να αγοράσουν ένα αυτοκίνητο, να παντρευτούν, να πάνε σε γιατρό όταν χρειάζεται και να πεθαίνουν με αξιοπρέπεια. Αλλά ως κοινωνία αποτύχαμε. Ποτέ δεν καταφέραμε να αντισταθούμε στις διεφθαρμένες ελίτ που κατέστρεψαν τη χώρα στη διαδικασία να πλουτίσουν ακόρεστα τους εαυτούς τους. Τώρα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με κάποιες παράλογες επιλογές και δυστυχώς δεν βλέπω το τέλος του τούνελ. Αλλά, στο σύνολό τους, δεν έχετε τίποτα να φοβηθείτε: ζεστοί και φιλόξενοι άνθρωποι που θα έδιναν το χέρι σε έναν ξένο οποιαδήποτε στιγμή. Αλλά, φυσικά, όταν αντιμετωπίζουν μια απειλή, είτε πραγματική είτε κατασκευασμένη από τους πολιτικούς, μπορούν να στραφούν στον εθνικισμό και στο μίσος. Αλλά ποιος δεν θα το έκανε;

Είναι σαφές ότι έχουμε μπροστά μας έναν πολύχρονο αγώνα. Το ξενοφοβικό τσουνάμι δεν θα σταματήσει από τη μια μέρα στην άλλη. Έχουμε πλήρη συνείδηση και προσπαθούμε να οργανωθούμε και να αυτοοργανωθούμε. Στην Ιταλία είμαστε περίπου 130 χιλιάδες Ρομά, εκ των οποίων 80 χιλιάδες είναι Ιταλοί πολίτες. Στους καταυλισμούς ζουν περίπου 25 με 26 χιλιάδες. Όλοι μας ξέρουμε ότι πρέπει να αντισταθούμε παντού και πάντα σε αυτό το κλίμα. Δεν θα πληρώσουμε μόνο εμείς ή οι μετανάστες, αλλά ολόκληρη η ιταλική κοινωνία. Όποιος επιβίωσε από τον Χίτλερ θα επιβιώσει και από τον Σαλβίνι. Το πρόβλημα είναι πού οδηγείται η κοινωνία μας 70 - 80 χρόνια από τότε. Στην Ευρώπη είμαστε μια οικογένεια 18 εκατομμυρίων.