Αναδημοσιεύσεις

Στους έντονα αντικοινοβουλευτικούς καιρούς μας, ένα δόλιο φάντασμα πλανιέται στον αέρα: ο ισχυρισμός περί «τιμιότητας» των δικτατόρων που κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία το 1967 για να την επιστρέψουν πριν από 36 χρόνια, σαν βρεγμένες γάτες, «στους πολιτικούς». Πρόκειται βέβαια για μύθο, θεμελιωμένο στη μίζερη εικόνα των επιζώντων «πρωταιτίων» – αφού πρώτα έχασαν την εξουσία, στερήθηκαν όσα είχαν παράνομα καρπωθεί και υπέστησαν τις οικονομικές συνέπειες της κοινωνικής απομόνωσής τους. Ακόμη κι αυτή η εικόνα δεν αφορά, ωστόσο, παρά ελάχιστους πρωτεργάτες της δικτατορίας. Αγνοεί την οικονομική ευμάρεια πάμπολλων μεσαίων ή «πολιτικών» στελεχών της, που η νομική κατασκευή περί «στιγμιαίου αδικήματος» άφησε παντελώς ατιμώρητα ν’ απολαμβάνουν τα αποκτήματά τους.

Με βασικό επιχείρημα «έλα μωρέ, αυτά τα κάνουν οι συριζαίοι για να μας αποπροσανατολίσουν από το σκάνδαλο Πετσίτη» υπερψήφισε η Ν.Δ. την κυβερνητική πρόταση για διεκδίκηση 280 δισ. γερμανικών επανορθώσεων. Πάλι καλά που έχουν φτάσει ώς εκεί. Παλιότερα έλεγαν ότι θέμα γερμανικών αποζημιώσεων δεν τίθεται, γιατί επρόκειτο απλώς για εύλογα αντίποινα στην αχρείαστη αντίσταση του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ που κόστισε στη χώρα 100 δισ. Εντάξει, υπήρχε και ένα λεπτό ζήτημα γιατί η μισή κοινοβουλευτική ομάδα της ΕΡΕ και ολόκληρη η ηγεσία του Στρατού προερχόταν από τα Τάγματα Ασφαλείας, οπότε τι επανορθώσεις να ζητήσεις και από ποιον. Για να είμαστε τίμιοι πάντως, δεν είπαν και ποτέ ότι δεν τα θέλουμε. Στα ελληνικά τουλάχιστον. Είχαν αναθέσει μάλιστα σε μια επιτροπή να το ψάξει. Τον πρόεδρο τον υποδυόταν ο Αρτέμης Μάτσας.

Έναν Πετσίτη και γρήγορα, για να σκουπίσουν τον ιδρώτα τους «κάτι κουρασμένα παλικάρια» της ζωής και παρεμπιπτόντως της πολιτικής...

Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι η αφαίρεση της σκληρής προθεσμίας αφαιρεί την απειλή της ρήξης "χωρίς συμφωνία" με την Ευρώπη. Και μόλις η υπόσχεση της ελεύθερης εθνικής κυριαρχίας σε συνδυασμό με την ενσωμάτωση στην παγκόσμια οικονομία αποκαλυφθεί ως ψευδαίσθηση, το πιθανότερο σενάριο θα γίνει μια ατελείωτη ακολουθία "προσωρινών" μεταβατικών συμφωνιών. Οι διευθετήσεις της ΕΕ με τη Νορβηγία και την Ελβετία, οι οποίες αρχικά σχεδιάστηκαν για να διαρκέσουν μόλις ένα ή δύο χρόνια όταν η ενιαία αγορά της ΕΕ δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990, πλησιάζουν τώρα την τέταρτη δεκαετία.

Αλλά και εδώ στην Ελλάδα έχουμε να υπερασπιστούμε κατακτήσεις. Πρώτα απ'όλα την κορυφαία επιλογή να έχουν πρόσβαση στο Εθνικό Σύστημα Υγείας πάνω από 2,5 εκατομμύρια ανασφάλιστοι συμπολίτες μας. Το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης, που λοιδορήθηκε, αλλά κράτησε μια κοινωνία όρθια τη σκληρή περίοδο της οικονομικής κρίσης. Την επιδότηση ενοικίου, την πολιτική για την παιδική φτώχεια, τη μη περικοπή των συντάξεων, παρότι μας πίεζαν από παντού για το αντίθετο. Την έγνοια μας για τους θαλασσοδαρμένους πρόσφυγες και τα παιδιά τους, τα παιδιά μας. Έχουμε πολλά να πούμε, για νίκες, αλλά και για λάθη. Η αριστερά πρέπει να μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας, ακόμα κι αν αυτή δεν μας βολεύει! Προχωράμε λοιπόν. Με επίγνωση των δυσκολιών. Απέναντί μας είναι τεράστια οικονομικά συμφέροντα, που δεν θα δεχτούν ποτέ ότι δεν είναι αυτοί στο τιμόνι της διακυβέρνησης, ότι έχουν χάσει τα προνόμιά τους, τις μίζες, τη χλιδή της πολύχρονης εξουσίας τους. Και τη μάχη θα τη δώσουμε με αξιοπρέπεια, χωρίς ανόητους φανατισμούς, βρισιές, συκοφαντίες, αλλά με πάθος. Για να κερδίσουν "οι από κάτω", αυτοί που έχουν το δίκιο με το μέρος τους. Οι Ευρωεκλογές, όπως και η μάχη για την αυτοδιοίκηση, δεν είναι μια ουδέτερη διαδικασία. Δεν ψηφίζουμε απλώς κάποια πρόσωπα, ψηφίζουμε πολιτικές, προγράμματα, πράξεις. Και μπροστά μας έχουμε δύο ανταγωνιστικά, εντελώς διαφορετικά, πολιτικά σχέδια. Η Νέα Δημοκρατία και οι σύμμαχοί της, αυτοί δηλαδή που ευθύνονται για τη χρεοκοπία της χώρας και ο ΣυΡιζΑ, που παρά τις αντίξοες συνθήκες, την περικύκλωση από τους ισχυρούς της Ευρώπης, δίνει την μάχη για μια κοινωνία της ισότητας και της δικαιοσύνης.

Τα ανταλλακτικά δίκτυα, τα εναλλακτικά νομίσματα, και οι ανακτημένες επιχειρήσεις, παρόλο που αντιμετώπισαν την κρατική καταστολή και στην Αργεντινή, αλλά και σε όλες τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, δημιούργησαν νέες προσεγγίσεις και τάσεις για μία «εναλλακτική» παγκοσμιοποίηση. Η οικονομία των φτωχών της Αργεντινής της κρίσης άνοιξε νέους δρόμους σκέψης και κοινωνικής δράσης, πολλοί από τους οποίους γνώρισαν παγκόσμια αναγνώριση. Προφανώς, τα κινήματα αυτά δεν κατάφεραν να ανατρέψουν τις εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία, όμως δημιούργησαν τη βάση για εναλλακτικές απαντήσεις στα διαρκή ερωτήματα των επανατροφοδοτούμενων κρίσεων της παγκοσμιοποίησης. Η Λατινική Αμερική αποτέλεσε για τα κινήματα αυτά ένα εργαστήρι αλληλέγγυου κοινωνικού πειραματισμού. Σήμερα, τα κινήματα της εναλλακτικής οικονομίας φαίνεται να περνούν σε μία νέα φάση. Στις περισσότερες χώρες, οι φορείς της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας γνωρίζουν κάποιας μορφής θεσμική αναγνώριση. Όμως, την ίδια στιγμή, με την Λατινική Αμερική να εισέρχεται σε μία νέα περίοδο κρίσεων και εντάσεων, αλλά και τις ευρωπαϊκές κοινωνίες να προβληματίζονται έντονα για το μέλλον τους, δεν αποκλείεται να επανεμφανιστούν εκ νέου με πιο ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά και με επικαιροποιημένη ατζέντα διεκδικήσεων.