Νίκος Βούτσης

Άρα λοιπόν τι λέτε; Ότι εμείς από την πλευρά μας έχουμε εχθροπάθεια στους δημοσιογράφους και στη δημοσκοπική εταιρεία; Αυτή, ξέρετε από ποιους θα ελέγχετο; Και θα κλείσω με αυτό, κύριε Πρόεδρε. Αυτός ο νόμος που αναφέρεστε, του κ. Ρουσόπουλου, του 2007 ή του 2008, τι κάνει; Λέει πως υπεύθυνοι για τον έλεγχο και για τη διαμόρφωση τιμωρητικού πλαισίου και ανάδειξη ζητημάτων είναι -εκτός από τις Επιτροπές της Βουλής, Θεσμών και Διαφάνειας κ.λπ., που είναι εκ παραλλήλου, μην το συζητάτε, δεν μπαίνουν ιεραρχικά- είναι μια εταιρεία η οποία συνίσταται από τους ίδιους δημοσκόπους. Περί αυτού πρόκειται. Μάλιστα. Πόσες φορές τα δεκατρία χρόνια έγινε χρήση και πήρε μέτρα αυτή η εταιρεία, όπου έγιναν ενδιάμεσα έξι εκλογές, αν θυμάμαι καλά, και υπήρξαν όλα τα προβλήματα, που από όλες τις πλευρές αναφύησαν εδώ πέρα μέσα, σήμερα, στη συζήτηση; Ξέρετε πόσες φορές παρενέβη; Καμία, μηδέν. Πήγαμε λοιπόν στη Θεσμών και Διαφάνειας και μας είπανε ότι βεβαίως δεν έχει υπάρξει κανένας έλεγχος ποτέ, αλλά σταματά η συζήτηση. Δεν μπορεί να συζητήσει η Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής -της Βουλής, αν είναι δυνατόν!- για τα πορίσματα και για τον τρόπο που έγινε μια συγκεκριμένη μέτρηση από αυτήν την εταιρεία, ακριβώς διότι υπάρχει μια άλλη εταιρεία και είμαστε αναρμόδιοι. Αυτήν την ανευθυνότητα, που είναι αλαζονεία, και είναι αλαζονεία διότι ξέρατε πια -τώρα πλέον δεν περνάει αυτό- πως όλα αυτά θα καλύπτονταν από πέπλο του ότι δεν θα βγαίνανε στη δημοσιότητα. Αυτή η αλαζονεία οδήγησε τη στρατηγική σας, και για την πανδημία, και για τα θέματα της δημοκρατίας, και για τα ζητήματα που αφορούν τα μέσα ενημέρωσης, εκεί που τα οδήγησε. Η εξεταστική επιτροπή αυτή θα πρέπει να υπερψηφιστεί από το σύνολο των Βουλευτών ως μια ελάχιστη, προς όλους τους Έλληνες πολίτες και ιδιαίτερα αυτούς που έπαθαν ό,τι έπαθαν, απόδειξη ότι το πολιτικό σύστημα είναι τολμηρό και μπορεί και στα δικά του λάθη ή στις δικές του επισημάνσεις να μπορούν να προχωράνε και να βγάζουν πορίσματα.

Πρέπει να είμαστε πάρα πολύ σαφείς. Η επιμονή διεθνώς και μέσω τώρα του ψηφίσματος που έχει προετοιμαστεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο εσωτερικό της χώρας με την εξαιρετική εγκύκλιο του Εισαγγελέα κ. Πλιώτα πριν από μία βδομάδα-δέκα μέρες, η επιμονή που υπάρχει για αυτό το ζήτημα δεν είναι γιατί ανέκυψε τώρα και γι’ αυτό δεν έχει κομματικό ή πολιτικό πρόσημο, σας το λέω ευθύτατα. Αλλά λόγω της πανδημίας, όπου αυξήθηκαν και διεθνώς και στη χώρα μας σαφώς τα κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας, δόθηκε η ευκαιρία να σπάσει η σιωπή. Αυτή είναι η συγκυρία την οποία καλούμαστε εμείς να αξιοποιήσουμε και να νομοθετήσουμε πάνω σε αυτό το ζήτημα. Έσπασε μια σιωπή πολύχρονη μέσα σε κοινωνίες οι οποίες σιωπούν, σιωπούσαν σε βάρος χιλιάδων γυναικών. Τα φαινόμενα τώρα και η καταμέτρηση που γίνεται στη χώρα μας και σε άλλες χώρες είναι ένα υποπολλαπλάσιο των χιλιάδων γυναικών που έχουν υποστεί την ενδοοικογενειακή βία ή και έχουν δολοφονηθεί και έχει αποκρυβεί το αίτιο της δολοφονίας τους με συναινέσεις, με την κακή έννοια, του κλειστού πυρήνα κοινωνιών. Το γνωρίζετε, το γνωρίζουμε και το γνώριζε και το δικαιϊκό μας σύστημα παρόλα αυτά επί δεκαετίες ακούγαμε για εγκλήματα τιμής ή εγκλήματα πάθους. Ακούγαμε δηλαδή για υποκριτικές και προσχηματικές αιτιάσεις, που δεν βέβαια δεν έφταναν στον πυρήνα της πράξης. Είναι σαφές ότι υπάρχουν, και ανάλογα με τις κρίσεις τις ιστορικές που διαμορφώνονται μέσα στις κοινωνίες, μόνιμες και οριζόντιες πατριαρχικές και δομές, ανδροκρατικές δομές. Υπάρχει μία αντίληψη, δυστυχώς, λόγω ακριβώς αυτών των δομών και των συστημικών συντηρητικών προτύπων που υπάρχουν σε ορισμένες κοινωνίες ή πλαίσια ότι πέραν της μητέρας μας ή της αδελφής μας η γυναίκα μας, η συμβία μας, η σύντροφός μας ενδεχομένως, για κάποιους λίγους, αλλά υπάρχει η αντίληψη ότι είναι κτήμα και με αυτή την έννοια μπορεί και να είναι υποκείμενο της όποιας αντιμετώπισης, της όποιας συμπεριφοράς που φτάνει μέχρι και την δολοφονία. Κι αυτό έρχεται μέσα, επαναλαμβάνω, από κοινωνικές καταστάσεις, μέσα από ανοχές. Έχει σπάσει αυτή η σιωπή και διεθνώς και στη χώρα μας, το γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά, και θα πρέπει πάνω σε αυτό να υπάρξει μία ομόθυμη στάση. Από την πλευρά μας και από την πλευρά και άλλων πολιτικών δυνάμεων εγκαίρως έχουμε πει και έχουμε θέσει αυτά τα ζητήματα. Έχει σημασία να εισαχθεί αυτή η ορολογία και να εισαχθεί και στο εύρος του κολασμού και στην αυστηροποίηση των ποινών όλο το πολύ σύνθετο ζήτημα που κατατείνει στην εμφάνιση αυτών των εγκληματικών πράξεων των γυναικοκτονιών.

Η κατολίσθηση της χώρας, σε κλίμακα Ευρώπης στις κατώτερες βαθμίδες σε όλα τα κρίσιμα μεγέθη που αποτιμούν την πορεία της πανδημίας δεν φαίνεται να συγκινεί τον κ. Μητσοτάκη και την κυβέρνηση του. Ο κίνδυνος για να περιέλθει το κοινωνικό σύνολο σε μια μη ανατάξιμη κατάσταση διαρκούς επικινδυνότητας, φόβου, κοινωνικού διχασμού είναι μπροστά μας και κανείς δεν έχει δικαίωμα να σιωπά. Η αυτογελοιοποίηση, μέσω χυδαίων επιχειρημάτων από την κορυφή της κυβέρνησης και ορισμένους Υπουργούς με ατάκες του επιπέδου «δεν θέλω να σκέφτομαι ποιοι θα κυβερνούσαν, ή ποιοι θα κυβερνήσουν», είναι δυστυχώς το τελευταίο καταφύγιο για την επικοινωνιακή διαχείριση μιας αντιλαϊκής πολιτικής που θα αφήσει ιστορικό αποτύπωμα αποτυχίας. Μια πολιτική που αν δεν αναγκαστεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη να αλλάξει από την ολόπλευρη κινητοποίηση, από θέσεις ευθύνης, των πολιτικών δυνάμεων, των κοινωνικών οργανώσεων και των έγκριτων επιστημόνων που δεν σιωπούν, θα έχει οδυνηρές συνέπειες για χρόνια στο κοινωνικό σύνολο με πιο σημαντική βέβαια την απώλεια πολλών επιπλέον χιλιάδων συμπολιτών μας.

Ένα μείζον ζήτημα που τέθηκε από όλες τις πολιτικές δυνάμεις ακόμα και από αυτές που υπερψήφισαν είναι η πρωτοφανής επιλογή για απουσία τομέων συμπαραγωγής άρα και προστιθέμενης αξίας για την αμυντική μας βιομηχανία. Δεν είναι μόνο τα δυο ζητήματα τα οποία είναι γνωστά και ετέθησαν, δηλαδή το άρθρο που επαναλαμβάνει τη δέσμευση της Λισαβόνας και την αλληλεγγύη ανάμεσα στα κράτη και το θέμα του Σαχέλ της υποσαχάριας Αφρικής όπου μπορούν να πάνε Έλληνες για αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις. Αυτά ήταν τα θέματα για τα οποία δεν ψηφίστηκε από την πλευρά μας η Ελληνογαλλική συμφωνία. Συμφωνία για την οποία είχε κάνει βήματα και ο Αλέξης Τσίπρας αλλά ήταν πολύ ευρύτερη και έπιανε όλα τα υπουργεία. Παρ’ ότι έβαλαν τρεις υπουργούς να κλείσουν την συζήτηση, μετά τον κ. Μητσοτάκη, και μιλούσαν επι εβδομήντα λεπτά όπου επι της ουσίας από ένα σημείο και μετά δεν συμμετείχε η αντιπολίτευση, έμειναν όπως τονίσαμε πολλά αναπάντητα ερωτήματα. Παραδείγματος χάριν ούτε μια βίδα δεν θα κατασκευαστεί από την εγχώρια βιομηχανία όπλων, ούτε στα ναυπηγεία ούτε στην αμυντική μας βιομηχανία. Καμία πρόβλεψη. Αυτή τη στιγμή, όπως είναι γνωστό, από την αμυντική μας βιομηχανία δεν παράγεται ούτε μια σφαίρα, χάσαμε το συμβόλαιο της Λόκχιντ και τα ναυπηγεία είναι έξω από την ελληνογαλλική συμφωνία. Τις σφαίρες τις εισάγουμε και η Τουρκία παράγει η ίδια το 75% από αυτά που χρειάζεται. Επίσης για το τεράστιο σκάνδαλο της Καλαμάτας το οποίο το ανέδειξε ο κ. Τσίπρας δεν δόθηκε ούτε μια απάντηση από τον κ. Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του.

Η σύγκρουση με το Αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο που συν τω χρόνω, διαμορφώνεται σε καθεστωτική πολιτική οντότητα ενώ εκφράζει και ένα ευρύτερο μπλοκ μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, έχει και σαφή ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Αυτοί μιλάνε ευθέως, δημοσίως και διεθνώς για μαύρη παρένθεση της αριστερής διακυβέρνησης και για «νοικάρηδες» της εξουσίας. Επιχειρούν να ξαναγράψουν και να αμαυρώσουν τα δικά μας 4,5 χρόνια διακυβέρνησης, να αποσείσουν τις βαρύτατες ιστορικές τους ευθύνες που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία και εμφανίζονται σήμερα ως σωτήρες μαζί και περί τον κ. Μητσοτάκη. Γενικότερα επιχειρούν συστηματικά μια αναθεωρητική ιστορική ερμηνεία σε βάρος των παρατάξεων της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς για όλη την μετεμφυλιακή και την πιο πρόσφατη μεταπολιτευτική περίοδο. Οξύνουν την ιδεολογική σύγκρουση για να τεκμηριώσουν τις ουσία αντιμεταρρυθμιστικές θεσμικές τομές που επιχειρεί στο πολιτικό πεδίο η δυναμική της αστικής ανασυγκρότησης μετά τις δύο κρίσεις, διεκδικώντας μία νέα ηγεμονία στις εξελίξεις. Είναι προφανής και πρωτοφανής, η συστηματική επίθεση της νέας Δεξιάς και των δυνάμεων που συμπορεύονται με αυτήν, ενάντια στο δημοκρατικό και κοινωνικό κεκτημένο της μεταπολίτευσης σε όλους τους τομείς. Πέραν της μαχητικής, υπεύθυνης και τεκμηριωμένης αντιπολίτευσης για να αποκρούσουμε αυτή την επίθεση σε θεσμικό επίπεδο, μέσα στο Κοινοβούλιο και μέσα στην κοινωνία, πρέπει ανυποχώρητα να υπερασπίζουμε το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς που διαχέεται σε όλες τις παραδόσεις, τις πολιτικές και τις σχέσεις της Αριστεράς με την κοινωνία. Δεν επιδέχεται, ούτε διαπραγμάτευση, ούτε συμψηφισμούς με τις δικές τους παραδόσεις και πρακτικές. Δεν ήμασταν, ούτε είμαστε ίδιοι. Να τονίζουμε σε όλους τους τόνους ότι ο Σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία, είναι παρών και επικαιροποιείται συνεχώς μέσα στη διεθνή συζήτηση και αντιπαράθεση που διεξάγεται, δεν είναι σκελετός που έχει μείνει στα ντουλάπια μας για να μας τον θυμίζουν δήθεν οι πρώην αριστεροί και να μας κουνάνε το δάχτυλο με συστημικές νουθεσίες.

Το μόνο που απασχολεί τον Πρωθυπουργό κ. Μητσοτάκη στον πυρήνα της ταυτότητας και της ρητορικής του μέσα στο πολιτικό σύστημα της χώρας και στον αναδιαμορφούμενο πολιτικό χάρτη της Ευρώπης, είναι μια διχαστική “αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση” για τον ΣΥΡΙΖΑ. Έχει επιλέξει ως ιδεολογικό περίβλημα της στρατηγικής του αντιπαράθεσης με την Αριστερά μια ιδεοληπτική εμμονή και αλαζονεία ότι αυτός θα ξαναγράψει, μέσω της συστηματικής της αναθεώρησης, την πολιτική ιστορία του τόπου μας. (...) Η προφανής προσπάθεια απονομιμοποίησης της πολιτικής Αριστεράς εναρμονίζεται με σειρά μέτρων που κατατείνουν στον περιορισμό και τη συρρίκνωση δικαιωμάτων και εγγυήσεων για την κοινωνία των ενεργών πολιτών. Επιχειρούν και σε αυτό το πεδίο να διαμορφωθεί ο συσχετισμός για να υπάρξει ανοχή στις αντικοινωνικές πολιτικές του ακραίου νεοφιλελευθερισμού που κατά συρροή θεσμοθετεί η παρούσα κυβέρνηση. Η στρατηγική αυτή της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν έχει απέναντί της μόνο τη δύναμη του λόγου, της καταγγελίας και του εναλλακτικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ. Προσκρούει καθημερινά, ευτυχώς όλο και περισσότερο, σε μια νέα ριζοσπαστική αμφισβήτηση, στην κριτική και την ενεργό αντίσταση ενός όλο και μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας μας και ιδιαίτερα ενός μεγάλου τμήματος της νεολαίας μας που έχει υποστεί ήδη δύο κρίσεις που σκιάζουν το μέλλον και τα οράματά της.

Ο ρόλος ισχυρής μερίδας ελεγχόμενων και ισχυρά πριμοδοτούμενων ΜΜΕ, έχει προφανώς στρατηγική σημασία για την επιβολή των (...) πολιτικών και δεν αποτελεί μια συγκυριακή κυβερνητική επιλογή για να ικανοποιείται το προφανές, δηλαδή η απόκρυψη κυβερνητικών ευθυνών και ο εξωραϊσμός νομοθετικών παρεμβάσεων μέχρι αγιογραφίας για τις πράξεις και παραλείψεις του Πρωθυπουργού, των στελεχών της ΝΔ και του «ακραίου Κέντρου». Πώς θα γίνουν όμως τα παραπάνω συνείδηση στην κοινωνική πλειοψηφία, ιδιαίτερα στην πολυπληθή νέα γενιά που υπέστη και υφίσταται τις δυο επάλληλες κρίσεις στη χώρα μας; Πώς θα ωριμάσει και θα μετασχηματιστεί σε μια νέα κοινωνική- πολιτική πλειοψηφία με αυτοπεποίθηση, με ελπίδα και άρα με διάθεση συμμετοχής σε αγώνες, αλλά και με απόφαση εκλογικής παρουσίας και παρέμβασης, όταν θα έρθει η ώρα; Προφανώς στα ερωτήματα αυτά δεν απαντάει η στρατηγική του «ώριμου φρούτου». Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ- ΠΣ δεν είναι ούτε θα γίνει μέρος ενός ελεγχόμενου συστηματικού δικομματισμού και βεβαίως γιατί απαιτείται η οικοδόμηση μιας νέας εμπιστοσύνης αυτής της κοινωνικής πλειοψηφίας και ιδιαίτερα της νεολαίας προς την ίδια την πολιτική πράξη και συμμετοχή, μια πίστη στην ανάπτυξη μαζικών αγώνων και κινημάτων, μια νέα σχέση, όχι ανάθεσης, αλλά επιλογής και εμπιστοσύνης προς την Αριστερά, τον ΣΥΡΙΖΑ- ΠΣ ως βασική δύναμη της ευρύτερης προοδευτικής, δημοκρατικής παράταξης. Σε αυτή τη μεγάλη πρόκληση επιχειρούμε να απαντήσουμε με μια πολιτική ανοικτού πνεύματος και οριζόντων που μεταφράζεται σε προγραμματικές θέσεις με σαφήνεια και κοινωνικό αριστερό πρόσημο. Με μαχητική προγραμματική τεκμηριωμένη αντιπολίτευση και με ενίσχυση της παρουσίας μας στα πολλά ιδεολογικά μέτωπα τα οποία ανοίγονται και από την ίδια τη Δεξιά της κυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη. Για να είναι αποτελεσματική η απάντηση μας σε αυτή την πρόκληση πρέπει ακριβώς να έχει αυτά τα στοιχεία που προφανώς ενσωματώνουν την αποκάλυψη σκανδάλων και αντιδημοκρατικών πρακτικών του «επιτελικού κράτους των αρίστων», αλλά δεν εξαντλούνται σε τακτικούς επικοινωνιακούς ελιγμούς, σε πολιτικές «ατάκες» και σε επιφανειακές αντιπαραθέσεις. Είμαι αισιόδοξος ότι σε αυτό το δρόμο πορευόμαστε και ότι θα ανταποκριθούμε, για μια ακόμα φορά. Με όρους ανάκτησης της ηγεμονίας των προοδευτικών απόψεων στην «κοινωνία των πολλών» για την πιο γρήγορη και αποτελεσματική αποδόμηση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και την απομάκρυνση της κυβέρνησης Μητσοτάκη από την εξουσία.

Κάποτε υπήρχε η εντελώς λάθος αντίληψη, ότι από το τρικάκι στην εγκληματική τρομοκρατική ενέργεια δεν υπάρχει πολύς δρόμος κ γι’ αυτό πρέπει να χτυπάμε όποιον πετάει τρικάκια για να μην φτάσουν στις εγκληματικές ενέργειες. Τι σχέση έχει αυτό με το κράτος δικαίου, καμία. Είναι αυτό Δικαιοσύνη; Όχι φυσικά. Αυτό τι σχέση έχει με φιλελεύθερη κυβέρνηση όπως θέλετε να παρουσιάζεστε. Δεν εκδηλώνω απλά την απογοήτευση και κατάπληξη, για το πως η κυβέρνηση και ο ίδιος ο πρωθυπουργός κωφεύει σε αυτά τα ζητήματα. Δεν αναφέρομαι καν στον υπουργό προστασίας του πολίτη, ο οποίος διαχειρίζεται πολύ καλά τη στρατηγική της έντασης, και το φόβου μέσα στην πανδημία. Είναι αθλιότητα ως άσκηση πολιτικής. Δεν μπορείτε να κωφεύετε, να απαντάτε προσχηματικά  και ιδεοληπτικά και εκδικητικά να θέτετε αυτήν την πολιτική στην υπηρεσία της καταστολής, στον αυταρχισμό και την επικινδυνότητα για τη ζωή κρατουμένων, που έχουν κάθε δικαίωμα να ζητούν τα νόμιμα. Θα πρέπει να πάρετε αποφάσεις για να σταματήσει αυτή η επέλαση και οικοδόμηση αστυνομικού κράτους στη χώρα, και να πάρετε την αυτονόητη απόφαση για να σταματήσει από την πλευρά του κράτους δικαίου η παραβίαση νόμιμων δικαιωμάτων του εν λόγω κρατουμένου.

Ø  Εξελίσσεστε σε μια κυβέρνηση, σε μια πολιτική δύναμη η οποία παίρνει διαζύγιο από τη κοινωνία, τους φορείς, τους ενδιαφερόμενους, τους ανθρώπους που βρίσκονται μέσα σε αυτούς τους χώρους και αντίθετα φτιάχνει ένα σύμφωνο επιβίωσης με τις δημοσκοπήσεις. Με ποιες; Τη δημοσκόπηση που δείχνει ότι η ΕΡΤ έχει απογειωθεί, με τη δημοσκόπηση που δείχνει ότι όλοι θέλουν την αστυνομία μέσα στο πανεπιστήμιο. Ø  Είναι στημένες αυτές οι δημοσκοπήσεις; Μην παίζουμε μεταξύ μας. Είναι η διαχείριση του φόβου. Είναι η στρατηγική της διαχείρισης του μεγάλου φόβου, της μεγάλης απόγνωσης που όλοι μας, η χώρα μας περνά για μήνες ολόκληρους λόγω της πανδημίας. Ø  Μέσα σε αυτή τη πρωτοφανή κατάσταση κάνετε μια συστηματική στρατηγική διαχείρισης αυτού του φόβου. Κάνετε μια δημοσκόπηση σε έναν κόσμο ο οποίος αισθάνεται απειλούμενος γύρω γύρω όχι μόνο από τον κορονοϊό. Από την αβεβαιότητα, την ανεργία, ότι κλείνει το μαγαζί του, από το ότι δεν μπορεί να επικοινωνήσει, να φιλήσει τα παιδιά του, τους γονείς του. Ø  Μέσα σε αυτή τη κατάσταση αντί να κερδίσετε κοινωνικές συναινέσεις στήνετε δημοσκοπήσεις που είναι αποτελέσματα και απαντήσεις απόρροια της αβεβαιότητας και του φόβου. Μπορείτε σε αυτό το επιχείρημα να αντιτείνετε πως δεν είναι έτσι; Ø  Είστε μια κυβέρνηση και για πόσο καιρό θα είστε ακόμα, αυτό θα είναι σε βάρος της χώρας, του λαού μας, της νεολαίας, που έχετε πάρει διαζύγιο από τη κοινωνία και έχετε κάνει μια σύμβαση για την επιβίωσή σας με τις δημοσκοπήσεις και είστε μια κυβέρνηση που την αυταρχική διακυβέρνηση -δεν απάντησε κανείς στον κ. Τσίπρα όταν είπε ότι έχει υποβάλει πρόταση να συζητήσει για τα θέματα της δημοκρατίας. Διότι δεν σας συμφέρει, δεν θέλετε να τη συζητήσετε. Θέλετε κάθε μέρα, κάθε δευτερόλεπτο αυτής της πανδημίας, αυτής της κρίσης, να την αξιοποιήσετε ιδεολογικά, πολιτικά, προγραμματικά υπέρ της δικής σας ακραίας νεοφιλελεύθερης, νεοδεξιάς αντίληψης.