Αλέξης Χαρίτσης

Η χώρα μας βρίσκεται στη δίνη μίας πολύπλευρης και εξαιρετικά σύνθετης δοκιμασίας. Ο συνδυασμός από…

Winter is coming. Στη δημοφιλή σειρά Game of Thrones η φράση αυτή συμπύκνωνε την ανάγκη…

Η ανακοίνωση της κυβέρνησης Μακρόν για την πλήρη εθνικοποίηση της EDF αλλά και η περίπτωση…

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας επέλεξε εδώ και μήνες να αντιμετωπίσει μία ιστορική –όπως αποδεικνύεται-…

Η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε μία ακόμη αύξηση του πληθωρισμού που για τον Δεκέμβριο 2021 σημείωσε ρεκόρ…

Είναι αδύνατο να μην διακρίνει κανείς το ισχυρό προοδευτικό ρεύμα που διαμορφώνεται διεθνώς και προτάσσει την ανάγκη για αποφασιστική δράση σήμερα, αλλιώς το μέλλον θα περιοριστεί στην αέναη μετάβαση από τη μία κρίση στην επόμενη. Η επιστροφή του Κράτους, η επαναφορά των δημόσιων πολιτικών στο επίκεντρο της οικονομίας, τα τολμηρά μεταρρυθμιστικά μέτρα κοινωνικής στήριξης συνιστούν ενδείξεις της διεθνούς αυτής συνειδητοποίησης. Στην κλίμακα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η χαλάρωση των ασφυκτικών δημοσιονομικών περιορισμών, η αμοιβαιοποίηση των βαρών και το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, υπογραμμίζουν την αξιοσημείωτη μετατόπιση σε σχέση με το όχι πολύ μακρινό παρελθόν. Να το πω απλά: αυτό που το 2010 και το 2015 φάνταζε αδιανόητο, πλέον δεν είναι. Έχουν δημιουργηθεί ιστορικές δυνατότητες για φιλόδοξες τομές και ριζικές αλλαγές του υπάρχοντος μοντέλου ανάπτυξης. Θα ήταν πολύ δύσκολο για τη Νέα Δημοκρατία να ακολουθήσει αυτή τη συζήτηση. Για το λόγο αυτό καταφεύγει στην άρνηση της πραγματικότητας. Δεν είναι θέμα αντιληπτικής ικανότητας. Είναι μια σαφής πολιτική επιλογή που έχει ως στόχο την αναπαραγωγή ενός αντικοινωνικού μοντέλου. Το παράδειγμα της υγείας είναι χαρακτηριστικό. Όσο και αν είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς, ο Προϋπολογισμός του 2022 περιλαμβάνει μειώσεις στις τακτικές δαπάνες για το δημόσιο σύστημα υγείας. Αν το 2020 και το 2021 ήταν οι χρονιές που όλος ο πλανήτης συνέκλινε στην ανάγκη όχι μόνο ενίσχυσης, αλλά επέκτασης του συστήματος της δημόσιας υγείας, η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε ότι το 2022 θα είναι το έτος της συρρίκνωσης του. Το ίδιο ισχύει με την ακρίβεια. Τη στιγμή που στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιστρατεύονται πολιτικές για την ρύθμιση των αγορών και την προστασία νοικοκυριών και επιχειρήσεων, η κυβέρνηση κατέθεσε έναν προϋπολογισμό δίχως την παραμικρή σχετική πρόβλεψη.

Σε αυτή την τόσο κρίσιμη συγκυρία για την ελληνική οικονομία, θα έπρεπε να συζητάμε δύο…

Τα θεμέλια για την ανάκαμψη της οικονομίας πρέπει να μπουν σήμερα. Οι ίδιοι οι φορείς της αγοράς προειδοποιούν ότι ενδεχόμενη άρση του lockdown δεν θα είναι αρκετή για να επαναλειτουργήσουν οι επιχειρήσεις, αν δεν στηριχθούν αποφασιστικά και το επόμενο διάστημα. Η κυβέρνηση οφείλει να εγκαταλείψει κάθε σενάριο «κουρέματος» και αυτών ακόμη των ελλιπών μέτρων ενίσχυσης και να εφαρμόσει επιτέλους ένα συνεκτικό πλέγμα παρεμβάσεων που θα ανακουφίσουν ουσιαστικά την κοινωνία σήμερα και θα διαμορφώνουν ένα πλαίσιο ανάκαμψης των δημόσιων οικονομικών. Ένα χρόνο μετά το ξέσπασμα της πανδημίας είναι ξεκάθαρο ότι αν η κυβέρνηση είχε εμπλακεί σε έναν σοβαρό, δημοκρατικό διάλογο για τις προτάσεις μας, αντί να τις απαξιώνει συλλήβδην μιλώντας για λεφτόδεντρα, η κατάσταση στην πραγματική οικονομία σήμερα θα ήταν πολύ καλύτερη. Μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ όμως υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά. Το δικό μας σχέδιο για την διάσωση της οικονομίας εμπεριέχει την στήριξη της μικρομεσαίας επιχείρησης, στοχεύοντάς σε μια επόμενη μέρα που θα τους περιλαμβάνει όλους. Αντίθετα η κυβέρνηση, που εκλέχθηκε με σημαία της την στήριξη των μεσαίων στρωμάτων, υλοποιεί τον διακηρυγμένο πλέον, και δια της έκθεσης Πισσαρίδη, στόχο της για αφανισμό των μικρότερων επιχειρήσεων. Και αυτό της το σχέδιο έχουμε χρέος να το ανατρέψουμε.

Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις εξακολουθούν να μην έχουν ουσιαστική πρόσβαση στον τραπεζικό δανεισμό ενώ η ουσιαστική ρευστότητα προς την οικονομία ήταν μόλις 4,6 δισ., αφήνετε αναξιοποίητο το μαξιλάρι ασφαλείας των 37 δισ. που σας κληροδοτήσαμε ακριβώς για τέτοιες περιστάσεις το ΕΣΠΑ, από το οποίο στην αρχή της κρίσης είχατε στη διάθεσή σας 7,5 δισ. για να θωρακίσετε την παιδεία, την υγεία και τις μεταφορές, να στηρίξετε με ρευστότητα τις επιχειρήσεις και να καλύψετε τους εργαζόμενους μισθολογικά και ασφαλιστικά. Οδηγείτε για πρώτη φορά σε μαζικές εκποιήσεις πρώτης κατοικίας και σε εξαφάνιση τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, επιταχύνοντας τη βίαιη εξαγορά τους από μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Το μόνο που σας ενδιαφέρει είναι οι ανάγκες των funds και των τραπεζών. Στην προσπάθειά σας να επαναφέρετε το φόβο και την ανασφάλεια, θα βρείτε απέναντί σας σύσσωμη την ελληνική κοινωνία.

Η ανάπτυξη των τελευταίων ετών -ας θυμηθούμε τους θετικούς ρυθμούς επί 12 συνεχόμενα τρίμηνα επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- στηρίχθηκε κατά κύριο λόγο στην εκτόξευση των εξαγωγών. Προφανώς σήμερα η εξαγωγική δραστηριότητα έχει παγώσει. Δεν μπορούμε όμως να μείνουμε σε αυτό. Πρέπει να σχεδιάσουμε νέες μορφές εξωστρέφειας που να ενσωματώνουν τις νέες δυνατότητες και τις μεγάλες μεταβολές που μας περιβάλλουν. Στις συνθήκες για παράδειγμα της έντονης περιφερειοποίησης της γειτονιάς μας, των Βαλκανίων και της ΝΑ Μεσογείου, οι ελληνικές επιχειρήσεις, μπορούν να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Για να γίνει όμως αυτό, χρειάζεται σχέδιο. Σχέδιο για την κοινωνικά χρήσιμη απορρόφηση των κονδυλίων του Ταμείου Ανάπτυξης, σχέδιο που θα αξιοποιεί την εμπειρία από τα περιφερειακά αναπτυξιακά συνέδρια και την Εθνική Αναπτυξιακή Στρατηγική που είχε εκπονήσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το 2018, σχέδιο που θα έχει κανόνες για όλους, θα διασφαλίζει τα δικαιώματα των εργαζομένων, θα επιβραβεύει την κοινωνική προσφορά, την οικολογική συνείδηση, την  πραγματική καινοτομία. Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω στις μέρες του παλιού πολιτικού συστήματος με την κρατικοδίαιτη και αδιαφανή στήριξη επιχειρηματικών συμφερόντων που αναπαρήγαγαν ένα μοντέλο που μας οδήγησε στη χρεοκοπία. Ο κόσμος αλλάζει. Αλλάζει μέσα από μια πρωτοφανή δοκιμασία που όμως μας θυμίζει τα πρωταρχικά: ότι η εργασία των ανθρώπων είναι το πολυτιμότερο κεφάλαιο, οι δημόσιες υποδομές η πιο πολύτιμη περιουσία μας, η υπεράσπιση της ανθρώπινης ζωής η υπέρτατη μάχη στην οποία πρέπει να αφιερώσουμε όλες μας τις δυνάμεις. Η ανάπτυξη δεν είναι πια ένας αφηρημένος δείκτης. Είναι η προϋπόθεση της κοινωνικής ανασύνταξης, το πεδίο στο οποίο θα χτιστεί το κοινωνικό συμβόλαιο της νέας εποχής.