Σε όλα τα πολιτικά ζητήματα, σύσσωμοι οι καθεστωτικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί, στα δελτία ειδήσεων και στις ενημερωτικές εκπομπές, αντιμετωπίζουν τον Αλέξη Τσίπρα ως (και επισήμως) αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης
Συμβαίνει δολοφονική τρομοκρατική ενέργεια στη Θεσσαλονίκη, και η πρώτη αντίδραση της κυβέρνησης είναι να βάζει τον γραμματέα της Νέας Δημοκρατίας να κατηγορεί εμμέσως πλην σαφέστατα τον Αλέξη Τσίπρα ως ηθικό αυτουργό.
Τον Μάιο του 2017, όταν είχε συμβεί τρομοκρατική επίθεση εναντίον του πρώην πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου, ο τότε εκπρόσωπος της Ν.Δ. είχε εκφράσει την άποψη ότι: «Δυστυχώς υπάρχουν δηλώσεις […] στελεχών κομματιού της Αριστεράς, κάποιοι είναι και νυν βουλευτές, οι οποίοι […] βάζουν αστερίσκους στην καταδίκη της τρομοκρατίας» – υπονοώντας επιπλέον πως υπήρχε «κάλυψη» των εν λόγω «στελεχών κομματιού της Αριστεράς» από την ίδια την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Ησσονος σημασίας γεγονός θα ήταν από μόνο του το ότι το μεγάλο κόμμα της ελληνικής (Ακρο)Δεξιάς εξακολουθεί να επιστρατεύει τα ίδια προπαγανδιστικά τερτίπια ύστερα από σχεδόν δέκα χρόνια.
Το εντυπωσιακό εν προκειμένω είναι ότι δεν έχει αλλάξει το κεντρικό πρόσωπο που καταγγέλλει η νεοδημοκρατική προπαγάνδα. Γενικά, σε όλα τα πολιτικά ζητήματα, σύσσωμοι οι καθεστωτικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί, στα δελτία ειδήσεων και στις ενημερωτικές εκπομπές, αντιμετωπίζουν τον Αλέξη Τσίπρα ως (και επισήμως) αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, την ΕΛΑΣ ως αξιωματική αντιπολίτευση και τα στελέχη του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα και της ΕΛΑΣ (που δεν είναι βουλευτές) ως βουλευτές του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Χωρίς ίχνος υπερβολής, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε πως κάποιος που ξυπνάει από κώμα στο οποίο περιέπεσε πριν από τις εκλογές του 2023, θα ήταν βέβαιος πως η πολιτικο-κομματική κατάσταση είναι ίδια με την τετραετία 2019-2023, με τη διαφορά ότι το κόμμα του οποίου ηγείται ο Αλέξης Τσίπρας έχει αλλάξει ονομασία και δεν λέγεται πλέον ΣΥΡΙΖΑ αλλά ΕΛΑΣ.
Αργά ή γρήγορα βέβαια το άτομο που θα ξυπνούσε από το κώμα θα συνειδητοποιούσε και κάποια άλλη διαφορά. Την ιδιαίτερα ευνοϊκή αντιμετώπιση του Αλέξη Τσίπρα και της ΕΛΑΣ από τα σημερινά καθεστωτικά μέσα. Αρχίζοντας το περασμένο φθινόπωρο με το βιβλίο του «Ιθάκη», που μάλλον ήταν το πιο προβεβλημένο εκδοτικό γεγονός των τελευταίων δεκαετιών, περνώντας στη συνέντευξη-υμνολογία που του πήρε γνωστός μεγαλοδημοσιογράφος στις αρχές Απριλίου, ήτοι μερικές εβδομάδες πριν αναγγείλει επισήμως την ίδρυση του κόμματός του, και φτάνοντας στη σημερινή κατάσταση όπου παρατηρεί κανείς δεξιούς δημοσιογράφους να τον υπερασπίζονται έναντι στελεχών της Νέας Αριστεράς, ακόμη και σε ζητήματα που αφορούν τη στάση του όταν ήταν –και στην πραγματικότητα– αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Εχουμε λοιπόν το όντως πρωτοφανές φαινόμενο στην πολιτική ιστορία του τόπου να διεξάγεται μια πλήρους κλίμακας προεκλογική διαμάχη μεταξύ αφ’ ενός της κυβέρνησης και αφ’ ετέρου ενός κόμματος κοινοβουλευτικά παντελώς ανύπαρκτου, το οποίο έχει και τη στήριξη των καθεστωτικών μέσων. Τον τόνο για αυτή την… εικονική πολιτική πραγματικότητα τον είχε δώσει ο ίδιος ο Τσίπρας, όταν είχε δηλώσει με περισσή υπερηφάνεια πως σε 24 ώρες μετά την ίδρυσή του το κόμμα του έγινε αξιωματική αντιπολίτευση – αναφερόμενος προφανώς στα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων. Εκείνος που κάποτε περιφρονούσε τις δημοσκοπήσεις, τώρα στηρίζει ολόκληρη την πολιτική του υπόσταση σε αυτές. Καθώς φαίνεται, ο ίδιος δεν θέλει να έχει βουλευτές το κόμμα του πριν από τις εκλογές. Η εικονική πραγματικότητα της υποκατάστασης του Κοινοβουλίου από τις δημοσκοπήσεις τον εκφράζει πλήρως.
«Ηθική επανάσταση – Νέος πατριωτισμός – Νέα μεταπολίτευση» ήταν τα κεντρικά συνθήματα της «1ης Συνόδου του Εθνικού Συμβουλίου» της ΕΛΑΣ. Ξεκινώντας από το τρίτο, δεδομένου ότι μεταπολίτευση σημαίνει αλλαγή πολιτεύματος, και δεδομένου επίσης ότι το σημερινό πολίτευμα της Ελλάδας είναι η κοινοβουλευτική δημοκρατία, προφανώς είμαστε υποχρεωμένοι να δεχτούμε πως εδώ ο όρος «μεταπολίτευση» έχει καθαρά μεταφορική σημασία. Κάτι που λογικά μας παραπέμπει στο πρώτο σύνθημα: «Ηθική επανάσταση». Η «νέα μεταπολίτευση» λοιπόν θα είναι μια «ηθική επανάσταση» ενάντια στο υπάρχον «φαύλο» πολιτικό σύστημα. Ο κοινοβουλευτισμός μπορεί να καταργηθεί μόνο με στρατιωτικό πραξικόπημα. Μπορεί όμως να απαξιωθεί σε έσχατο βαθμό. Και φαίνεται πως κάτι τέτοιο έχουν κατά νου οι ιθύνοντες του κοινωνικού καθεστώτος με τη σκιαμαχία που σκηνοθετούν.
