Άγγελος Τσέκερης

Πρώτη φορά τον ακούμε τον Σέρτζιο Πανούντσιο, εμείς τον μόνο με Σέρτζιο που ξέρουμε είναι ο Σέρτζιο Πιντσιόρλα. Η αλήθεια είναι ότι τους έθιξε ο παραλληλισμός με τον Σέρτζιο Πανούντσιο, αλλά με τα θεσμικά μέτρα κατά της Αριστεράς που εισηγείται ο Βορίδης δεν είδαμε να στραβώνει κανένας στη Ν.Δ. Δικαιωμένος δήλωσε ο Βρούτσης για την αύξηση του κατώτατου μισθού, τον οποίο καθήλωσε στα 586 ευρώ μετά από σκληρή διαπραγμάτευση 20 λεπτών με την τρόικα. Είναι δικαιωμένος γιατί η αύξηση του κατώτατου μισθού έγινε με τη χρήση ενός νόμου που είχε περάσει ο ίδιος, προκειμένου να υπάρχει παράθυρο για την περαιτέρω μείωσή του. Θα μπορούσες να το χαρακτηρίσεις και κωλοτούμπα, αν ο όρος δεν ήταν πολιτικά φορτισμένος.

Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη όπου η συνεργασία με τον εχθρό θεωρήθηκε ευδόκιμος υπηρεσία και ανταμείφθηκε με προαγωγές και τιμητικές συντάξεις. Σε άλλες χώρες, όπως η Γαλλία ή η Ιταλία, τέτοιου είδους αναλύσεις δεν θα υπήρχαν πουθενά, εκτός από τις ναζιστικές πατσαβούρες.

Άκρως διχαστική ήταν η ομιλία του Τσίπρα στο Ευρωκοινοβούλιο. Αν ήταν τίμιος και είχε συναίσθηση ότι εκπροσωπεί τη χώρα του, έπρεπε να ζητήσει να περικοπούν οι συντάξεις. Και να ζητήσει συγγνώμη για τον νεποτισμό του κόμματός του, προσωπικά από τον Μητσοτάκη, τον Βαρβιτσιώτη και τον Κεφαλογιάννη. Και τους μπαμπάδες τους. Δεν καταλαβαίνουμε τι ζόρι τραβάνε οι συριζομαδούροι με το ασφαλιστικό του Πινοσέτ. Άμα δεν άρεσε στους Χιλιανούς, γιατί τον ψηφίζανε; Και, στο κάτω - κάτω, αν δεν θέλανε να πεινάνε, ας δουλεύανε σε καλύτερες δουλειές, με ψηλότερες αμοιβές κι ας μη μένανε άνεργοι για μεγάλα διαστήματα. Καθαρά θέμα επιλογής είναι. Γκρινιάζουν η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ για το γεγονός ότι οι οικονομικοί εισαγγελείς “ξεθάβουν τα δάνεια των κομμάτων”. Τι να πούμε κι εμείς; Μήπως δεν τα είχανε θάψει καλά; Σε κάθε περίπτωση, να φάνε μισό δισ. ευρώ δύο κόμματα δεν είναι και σπουδαία υπόθεση. Αν δεν τα στηρίξουμε, πώς θα απαλλάξουν τη χώρα από τους κρατικοδίαιτους; Υπάρχει ένας εκνευρισμός με τον Καραμανλή στη Ν.Δ. ή η ιδέα μας είναι;

Και έτσι φορτωθήκαμε την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς. Η αλήθεια πάντως είναι ότι, όσο ο Άδωνις περιφρονεί την Κοινωνιολογία και μάχεται την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς από το μετερίζι των Λατινικών, μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι. Αν και όλοι αυτοί, όταν λένε ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς, εννοούν τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και τα γεμιστά της Φωτίου.

Έχει δίκιο η Ν.Δ. Δεν θα πέσει στο επίπεδο του διχαστικού λόγου της Αχτσιόγλου και να τοποθετηθεί για τις συμβάσεις και τον κατώτατο μισθό. Θα επιμείνει στην αντιπαράθεση ουσίας, ανεβάζοντας στο Ίνσταγκραμ φωτογραφίες του Κυριάκου με γκλίτσες από τα Τζουμέρκα. Για μια Ελλάδα που δεν θα στενάζει κάτω από το βάρος των ασφαλιστικών ταμείων. Και στην οποία οι πλούσιοι θα αποτινάξουν από πάνω τους τη φορολογία και θα ζήσουν επιτέλους ελεύθεροι. Διότι το βασικό πρόβλημα για την ανάπτυξη της οικονομίας είναι ότι μας κοστίζουν πολύ οι φτωχοί. Ενώ θα μπορούσαν να στηριχτούν λίγο περισσότερο στις δυνάμεις τους, ώστε να μπορέσουν να βγάλουν κάτι παραπάνω οι πλούσιοι. Σε άλλα νέα, ο Μητσοτάκης δεσμεύτηκε να καταργήσει τον υποκατώτατο μισθό για τους νέους, που ήδη ανακοίνωσε ότι καταργείται η κυβέρνηση. Δεν διευκρίνισε αν προηγουμένως θα τον επαναφέρει ή θα τον ξανακαταργήσει δεύτερη φορά στο καπάκι. Άλλωστε αυτός τον επέβαλε και ξέρει από πού αποσυναρμολογείται. Η κυβέρνηση τον καταργεί για να κάνει λαϊκισμό.

Όπως ήταν επόμενο, η εισβολή ήταν σοβαρό πλήγμα για τα δυτικά Κομμουνιστικά Κόμματα, ιδιαίτερα τα δύο μεγαλύτερα, το ιταλικό και το γαλλικό. Προσπαθώντας να ενισχύσουν την εκλογική και την κοινωνική τους απήχηση, αλλά και την επιρροή στον προοδευτικό κόσμο των χωρών τους, οι Ιταλοί και οι Γάλλοι κομμουνιστές είχαν ανάγκη να μιλούν ολοένα και περισσότερο για ειρηνική μετάβαση σε έναν σοσιαλισμό όπου όλες οι δημοκρατικές ελευθερίες θα είναι απόλυτα κατοχυρωμένες. Μπροστά σε αυτή την ανάγκη, η εισβολή δεν ήταν υπερασπίσιμη. Στην ίδια γραμμή ήταν και το ισπανικό Κ.Κ., που φιλοδοξούσε να διαδραματίσει εθνικό ρόλο σε ένα σχέδιο μετάβασης της Ισπανίας από τον φρανκισμό στη δημοκρατία. Έτσι, η εισβολή στην Τσεχοσλοβακία είναι κατά κάποιον τρόπο το ορόσημο δημιουργίας του ευρωκομμουνιστικού ρεύματος, που, τη δεκαετία του '70, έπειτα από πολλές προσπάθειες σύνθεσης, θα έκοβε οριστικά τους δεσμούς του με την ΕΣΣΔ και θα διακήρυττε ότι «ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός, ή δεν θα υπάρξει». Την εισβολή καταδίκασαν επίσης τα Κ.Κ. της Αυστρίας, του Βελγίου, της Βρετανίας, της Δανίας, της Ελβετίας, της Ολλανδίας, της Νορβηγίας, της Σουηδίας και της Φινλανδίας, η γιουγκοσλαβική κυβέρνηση καθώς και τα κόμματα της Αυστραλίας, της Ιαπωνίας, του Καναδά, του Μαρόκου και του Μεξικού. Με εντελώς διαφορετικό σκεπτικό, καταδίκασαν επίσης οι κυβερνήσεις της Αλβανίας και της Κίνας.

Η πρωτοβουλία βρίσκεται σήμερα στην πλευρά της Αριστεράς και αφορά τη συγκρότηση ενός προοδευτικού μετώπου με ξεκάθαρη στρατηγική για την επόμενη ημέρα. Λέγοντας προοδευτικό μέτωπο, δεν εννοούμε φυσικά ούτε ευκαιριακές πολιτικές συμμαχίες μεταξύ κομμάτων -για τις οποίες, άλλωστε, δεν υπάρχουν σήμερα στοιχειώδεις προϋποθέσεις- ούτε μετεγγραφές άστεγων πολιτικών παραγόντων, αρκετοί από τους οποίους κινούνται με βάση το προσωπικό τους όφελος... Προοδευτικό μέτωπο μπορεί να συγκροτηθεί μόνο στη βάση μιας ηγεμονικής γραμμής. Επομένως, αυτό που προέχει είναι να προσδιοριστούν με ακρίβεια οι άξονες που θα καθορίζουν το πρόγραμμά του και οι οποίοι ανταποκρίνονται στις μεγάλες αλλαγές που έχει ανάγκη σήμερα η ελληνική κοινωνία. Σε κάθε περίπτωση, το ζητούμενο δεν είναι απλώς να διατυπώσεις τους στόχους. Το κρίσιμο για τη συγκρότηση ενός προοδευτικού μετώπου, είναι η Αριστερά -εκ των πραγμάτων βασικός κορμός του μετώπου αυτού- να πείσει για την αποφασιστικότητα, την ειλικρίνεια και την εντιμότητα με την οποία είναι διατεθειμένη να υπηρετήσει μια τέτοια ηγεμονική στρατηγική.

Οι συλλήψεις εκδοτών, μεταφραστών και πωλητών τις ημέρες εκείνες πλήθαιναν, μαζί με τις μαζικές κατασχέσεις βιβλίων, τα οποία κυκλοφορούσαν απολύτως νόμιμα. Ήταν λοιπόν προφανές ότι οι σκοτεινοί μηχανισμοί του μετεμφυλιακού κράτους είχαν ξεκινήσει οργανωμένη δίωξη εναντίον του προοδευτικού βιβλίου και των ανθρώπων του. Αλλά δεν ήταν μόνο η Αριστερά το θύμα. Τις ημέρες εκείνες μεγάλος θόρυβος είχε ξεσπάσει, από την πρωτοβουλία της Ιεράς Συνόδου να αφορίσει τον Καζαντζάκη και το βιβλίο του «Τελευταίος πειρασμός», ενώ, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Ψυχάρη, είχε εξαπολυθεί ένα πρωτοφανές οργανωμένο κύμα υβριστικής αρθρογραφίας εναντίον του θεμελιωτή του δημοτικισμού.