Έτσι φτιάχτηκε το αστικό κράτος: κατασταλτικά, με όλους τους τρόπους, ώστε να ενσωματώνει και να χειραγωγεί τη λαϊκή δυσαρέσκεια, να διαμορφώνει ελαστικές συνειδήσεις, να ποδηγετεί τη διάνοια. Και ρατσιστικά, με την αρχή της βιοεξουσίας, να ελέγχει δηλαδή ποια μέλη του πρέπει να ζήσουν και ποια να αφεθούν να πεθάνουν. Οι μηχανισμοί του δεν κατασκευάστηκαν επ’ ωφελεία όλων, αλλά μοναχά εκείνων που το αναπαράγουν. Και διατηρεί το κυριαρχικό δικαίωμα της θανάτωσης των αποκλινόντων, εκείνων που ονοματίζει ανθρωπολογικά υποπροϊόντα και κοινωνικά απορρίμματα. Πιο λίγο και από των υποζυγίων αξίζουν οι ζωές τους.
Μαύρες, Ρομά, φτωχοί, όλα εκείνα που δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να ζήσουν με αξιοπρέπεια, με τη ρετσινιά του παραβατικού, γίνονται στόχος στο όνομα της προστασίας της φυλής των νομοταγών. Στην κοινωνική μυθολογία, η εξάλειψή τους συνεισφέρει στο κοινό καλό.
Προς τούτο φτιάχτηκε η αστυνομία: ως ο πυρήνας του αυταρχικού κράτους, που επιβάλλει τους, δίκαιους ή άδικους, νόμους του κράτους. Η αλήστου μνήμης αποστροφή του πατρός Μητσοτάκη, εν έτει 1992, «το κράτος είστε εσείς», αποτελεί την επιτομή της αλήθειας: τούτος ο μηχανισμός καταστολής είναι το βασικότερο εργαλείο πειθάρχησης και κοινωνικού ελέγχου, με κάθε δυνατό τρόπο. Εδώ, η 8η εντολή, «ου φονεύσεις», όχι μόνο χάνει τον υποχρεωτικό της χαρακτήρα, αλλά το αντίθετό της, το «σκότωσε!», μετατρέπεται σε εντολή. Ώστε να φεύγουν απ’ τη μέση τα κακά, τα αντιπαραγωγικά, τα ασυμμόρφωτα.
Εγκεφαλικά νεκρός, λοιπόν. Ο 20χρονος «παραβατικός» στο Άργος που δεν σταμάτησε στο μπλόκο και πήγε να ξεφύγει, και τον καταδίωξαν, και πήγε ν’ ανέβει σε μαντρότοιχο, αλλά τον πρόλαβαν οι σφαίρες, δεκατρείς (13) στον αριθμό. Πισώπλατοι οι πυροβολισμοί. Διότι έτσι πρέπει να λειτουργεί το κράτος. Ο φονικός του χαρακτήρας επιβάλλει τούτη την αδιαπραγμάτευτη συνθήκη: να καθαρίζει στο πεδίο, χωρίς αναστολές, να ξεμπερδεύει γρήγορα κι απλά με ό,τι παραβαίνει τα όρια.
Στην Ελλάδα του υιού Μητσοτάκη, όπως και στις ΗΠΑ του αδιανόητου Τραμπ, όπως και στη Γαλλία του Μακρόν, όταν, τον Ιούνιο του 2023, δολοφονήθηκε σε έλεγχο της τροχαίας ο 17χρονος Γάλλος αλγερινής καταγωγής Ναέλ Μερζούκ, λίγες μόλις μέρες μετά τη δολοφονία, επίσης σε έλεγχο της τροχαίας, 19χρονου μετανάστη από τη Γουινέα, η κουλτούρα, πάνω κάτω, είναι κοινή: ο περιούσιος λαός διαφυλάσσεται από τους επίλεκτους που στελεχώνουν τα σώματα «ασφαλείας». Να πυροβολούν, είναι η δουλειά τους.
Από τον Μελίστα, φονέα του 15χρονου Καλτεζά, ως τον Κορκονέα, φονέα του Γρηγορόπουλου, και τους συναδέλφους τους που σκότωσαν τους πιτσιρικάδες Ρομά Σαμπάνη, Φραγκούλη και Μιχαλόπουλο, η αστική νομιμότητα δημιουργεί θηρία. Ανθρώπους χωρίς ανθρωπινότητα, σύγχρονους δήμιους, εκτελεστικά όργανα ενός πολιτισμού που λειτουργεί με διαρκείς αποκλεισμούς, χρίζοντας μιάσματα εκείνα ακριβώς που αποκλείει.
Στο επιτελικό κράτος της Ελλάδας, όπως διαμορφώθηκε με τη δεξιά διακυβέρνηση των τελευταίων χρόνων, «ο κώδικας της οργανωμένης δημόσιας βίας» (Πουλαντζάς) δείχνει συχνότερα από ποτέ τα δόντια του. Επιπρόσθετα, η περιβόητη αμεροληψία της δήθεν ανεξάρτητης δικαιοσύνης δεν τιμωρεί ή ρίχνει στα μαλακά τους εκτελεστές. Οι οποίοι είναι ένοχοι και ταυτόχρονα θύματα της ίδιας, μάλιστα, συνθήκης που δημιουργεί και συντηρεί τις διαιρέσεις στο κοινωνικό σώμα, αφού προέρχονται, πάντοτε σχεδόν, από τα χαμηλά της ταξικής διαστρωμάτωσης και αμείβονται επίσης χαμηλά.
Η διάρρηξη τούτης της συνθήκης, που προκαλεί τερατογενέσεις με φανατικούς οπλοφόρους οι οποίοι στοχοποιούν κάθε «παρείσακτο», τον παραλίγο δηλαδή εαυτό τους, είναι το πολιτικό χρέος κάθε έλλογου όντος.
Αλλιώς, το θανατικό θα επιβληθεί ως η νέα κανονικότητα ενός κόσμου που οπισθοδρομεί ολοένα προς το χειρότερο.
