Πώς γίνεται να πεθαίνουν ή να δολοφονούνται άνθρωποι και κάποιοι να πανηγυρίζουν απαιτώντας και άλλο αίμα; Είναι τρολ; Σίγουρα κάποιοι από αυτούς είναι. Οι άλλοι; Μπα, άνθρωποι είναι, που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Στο δρόμο, τη δουλειά, το λεωφορείο, παντού.
Μας κάνει εντύπωση που σε κάθε δημόσια ανάρτηση ενός αριστερού ανθρώπου για το προσφυγικό, από κάτω πλημμυρίζει οχετός απανθρωπιάς και μίσους. Και αν κάνεις την κίνηση να μπεις στο προφίλ του ακροδεξιού “σχολιαστή” θα δεις φωτογραφίες με εικόνες αγίων και ελληνικές σημαίες.
Μα, πού βρέθηκαν όλοι αυτοί; Αυτοί που ζητούν να βρεθούμε κι εμείς στο βυθό της θάλασσας μαζί με τους χιλιάδες πια πρόσφυγες;
Το κακό αρχίζει από νωρίς, από πολύ νωρίς. Από τη στιγμή, που δήθεν αστεία, δήθεν ανέμελα και αθώα, ακους λέξεις και φράσεις εμπνεόμενες από το ρατσιστικό οπλοστάσιο. Και ο “απέναντι” χαμογελά αμήχανα. Ή σιωπά.
Από τη στιγμή, που το παιδί δέχεται μπούλινγκ στο σχολείο για την εμφάνισή του και δεν υπάρχει πλαίσιο προστασίας. Από τη στιγμή που η εκπαίδευση δεν είναι συμπεριληπτική. Από τη στιγμή που το κυρίαρχο τηλεοπτικό προϊόν τροφοδοτεί στερεότυπα και μίσος για το “άλλο”. Από τη στιγμή που η οικογένεια προσαρμόζεται και διαπαιδαγωγεί το παιδί όχι στη βάση της αγάπης και της αλληλεγγύης, αλλά το μπολιάζει με μπόλικη δόση εθνικισμού, σεξισμού και ρατσισμού.
Γιατί μας κάνει εντύπωση το μίσος και ο ρατσισμός; Τα ανεχτήκαμε ή σιωπήσαμε. Σαν οι ιδέες της ελευθερίας, της αλληλεγγύης και του δίκιου να κουράστηκαν στη διάρκεια της ιστορικής διαδρομής. Οι πανανθρώπινες απελευθερωτικές ιδέες, όμως, παραμένουν επίκαιρες και ας επιχειρούν κάποιοι να τις εμφανίσουν σκουριασμένες και παλιές.
Γιατί μας κάνει εντύπωση η ξενοφοβία; Ο κόσμος δεν ήταν ποτέ ίδιος. Οι εργάτες δεν ήταν ποτέ ίδιοι. Η κοινωνία δεν ήταν ποτέ μία. Οι διαφορές και οι διαιρετικές τομές ήταν πάντα παρούσες και επιθετικές. Και με βάση αυτές μιλάμε και παίρνουμε θέση. Και σε αυτά δεν υπάρχουν “κεντρώες” απαντήσεις. Αν το κάνεις δίνεις χώρο στη “μαύρη διεθνή”, σε αυτούς που τοποθετούνται ξεκάθαρα υπέρ μιας ζωής κόλασης και πολλαπλών αποκλεισμών.
Αυτός ο φασιστικός εσμός, που έχει βγει από την άθλια τρύπα του, πρέπει να ηττηθεί. Δεν θα τα καταφέρουμε όμως αν μείνουμε σε θέση άμυνας. Ο φασισμός θα χάσει μόνο στην περίπτωση που ηττηθεί σε όλα τα επίπεδα, κυρίως στο πεδίο των ιδεών. Και οι ιδέες για να νικήσουν θέλουν οργάνωση και δράση.
