Άπειρα, πανέμορφα άδεια κτίρια σε όλο το λεκανοπέδιο, στα οποία δεν μένει κανείς. Ακατοίκητα. Μέχρις εδώ κανείς δεν έχει πρόβλημα. Τα κουφάρια κάποτε λαμπρών ή ιστορικών κτιρίων δεν ενοχλούν κανέναν. Όλοι ξέρουν ότι σε λίγες δεκαετίες ή θα καταρρεύσουν από μόνα τους ή θα κατεδαφιστούν για να γίνουν κάτι άλλο, πχ Mall που λέει ο λόγος.
Όταν όμως κτίρια κατοικούνται από ανθρώπους που έχουν πρόβλημα επιβίωσης –που το πρόβλημα επιβίωσης, κατά με, είναι η χειρότερη ανίατη αρρώστια, από πάντα και νυν και δυστυχώς αεί– εκεί πολλοί έχουν θέμα. Το ονομάζουν «κατάληψη».
Μια λέξη που προκαλεί ρίγη αγανάκτησης. Δεν θα πω ότι τα ρίγη αγανάκτησης προέρχονται από τους «νοικοκυραίους» γιατί αυτή η λέξη δεν μου αρέσει. Εννοώ ότι όταν κάποιος είναι νοικοκύρης για το δικό μου μυαλό σημαίνει ότι εργάζεται άπειρες ώρες, ότι προσπαθεί τα παιδιά του να σπουδάσουν, να γίνουν καλοί άνθρωποι κλπ κλπ.
Η αγανάκτηση προκαλείται σε ανθρώπους ανάλγητους, σκληρούς, υπερόπτες, ψυχικά αγράμματους.
Έμαθα αυτές τις μέρες ότι στα Προσφυγικά της Αλεξάνδρας φιλοξενούνται συγγενείς ασθενών που παλεύουν για τη ζωή τους στο διπλανό κτίριο, στο νοσοκομείο Άγιος Σάββας. Ντρέπομαι που μέχρι τώρα δεν το γνώριζα.
Δηλαδή μια δουλειά που έπρεπε να κάνει η πολιτεία –το αυτονόητο– να έχει χώρους φιλοξενίας για συγγενείς ασθενών που δεν μπορούν να κλείσουν δωμάτιο στο Χίλτον, που λέει ο λόγος, την κάνουν οι διαμένοντες στα Προσφυγικά.
Και ένας γενναίος άνθρωπος, ο Αριστοτέλης Χαντζής, που πιστεύει στη συλλογικότητα, που πιστεύει σε μια κοινότητα συλλογικής αυτοστέγασης, που έκανε απεργία πείνας επί 140 μέρες και έθεσε σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή του γι’ αυτά που πιστεύει, όχι μόνο δεν γίνεται κρατική παρέμβαση, αλλά ο άνθρωπος αυτός στα social media λοιδορήθηκε!
Το γεγονός ότι το 99% των ανθρώπων δεν διανοούμαστε να κάνουμε απεργία πείνας, δεν μας δίνει κανένα δικαίωμα να λοιδορούμε αυτούς που το κάνουν μέσα στην απελπισία τους. Αν το κάνουμε, αυτό σημαίνει κάτι. Για εμάς που κοροϊδεύουμε, όχι γι’ αυτούς που βάζουν τη ζωή τους σε κίνδυνου θανάτου. Κι αυτό που σημαίνει για όσους κοροϊδεύουμε είναι μηδενική ενσυναίσθηση.
Είδα σχόλια και τρόμαξα, ποιοι είναι όλοι αυτοί που τρώνε αρνάκι με πατάτες στον φούρνο και γλύφουν τα δάχτυλά τους και κάνουν εμετικά σχόλια για έναν ανιδιοτελή άνθρωπο που πάλεψε για κάτι πέρα από τον εαυτό του; Ποιοι είναι όλοι αυτοί, ποιοι τους εκπαίδευσαν, από πού ξεφύτρωσαν;
Η πολιτεία πρέπει επειγόντως να παρέμβει σε άμεση ακύρωση της σύμβασης από την περιφέρεια Αττικής. Η Περιφέρεια Αττικής αγνοεί ότι πρόκειται για μια κοινότητα 400 ανθρώπων, μεγάλο μέρος της οποίας ανήκει σε ευάλωτες ομάδες (ηλικιωμένοι, ΑμεΑ, μονογονεϊκές οικογένειες, Ρομά, πρόσφυγες, κακοποιημένες γυναίκες). Αγνοεί, προφανώς, ότι σε αυτό το μπλοκ κτιρίων 8 πολυκατοικιών λειτουργούν 22 αυτοοργανωμένες δομές κοινωνικής αλληλεγγύης (από φούρνο και παιδικό στέκι μέχρι δομή υγείας) φτιαγμένες από τη γειτονιά για τη γειτονιά.
Αγνοεί; Και βέβαια όχι. Η περιφέρεια αδιαφορεί. Αδιαφορεί για τα αιτήματα των κατοίκων των Προσφυγικών, αδιαφορεί για όποια ζωή στέκεται απέναντι στα business plan της και προχωρά με ακαμψία στις επιχειρηματικές της συμφωνίες, με όποιο κόστος, με κάθε κόστος, πάντα για το «καλό των πολιτών» – είναι πολύ προσοδοφόρο, άλλωστε, για κάποιους αυτό το καλό.
Ένα Κόσμημα είναι αυτή η κοινότητα, μέσα σε έναν ανάλγητο κόσμο. Ανάλγητο παγκοσμίως πια. Ένας άνθρωπος, ο Αριστοτέλης Χαντζής, κινδυνεύει ακόμα να χάσει τη ζωή του επειδή πάλεψε για κάτι ευγενές, μια κοινότητα–καταφύγιο ανθρώπων κινδυνεύει να εξαερωθεί. Ας γίνει κάτι Τώρα!
