«… Ανίκανη για οτιδήποτε δεν είναι ηρωισμός και αρετή…”, μ’ εκείνη «την πικρή τρυφερότητα που κοιμάται κάτω από το θυμό της», αυτή που «τα πόδια των παιδιών ζεστάθηκαν στα χέρια της», αυτή η κατά Ουγκώ «Viro Major», η δυνατότερη κι από τους άντρες, «είδε τον άγγελο να λάμπει μέσα από τις μέδουσες».
Η κόκκινη παρθένα, η κόκκινη λύκαινα, η πρωτοπόρα δασκάλα, κόρη μιας υπηρέτριας κι ενός ευγενούς, καρπός μιας ταξικής σύζευξης, και κυρίως της ιστορίας της αιώνιας εκμετάλλευσης, βγήκε μπροστά στα οδοφράγματα. Η έφοδος στον ουρανό τής στοίχισε καταδίκη σε θάνατο, εξορία και μια απόπειρα δολοφονίας από έναν φτωχό φιλοβασιλικό. Στη δίκη του, πλήρωσε η ίδια τον δικηγόρο υπεράσπισής του: διείδε στον επίδοξο φονιά της εκείνο που όντως ήταν, το μεγάλο θύμα μιας φριχτής κοινωνίας, αυτής ακριβώς που μέχρι τώρα ηγεμονεύει και αλλοτριώνει τη φτωχολογιά. Και τη διχοτομεί και τη στέλνει στην αγκαλιά των εκμεταλλευτών της.
Η Λουίζ Μισέλ, η εμβληματική γενναία πολεμίστρια με το 61ο Τάγμα της Μονμάρτρης, επικεφαλής της Επιτροπής Γυναικείας Επαγρύπνησης της Κομμούνας, η ποιήτρια, η κομμουνάρια, η φίλη του Βίκτωρος Ουγκώ, αφιέρωσε τη ζωή της στον αγώνα για την αλλαγή του κόσμου. Ονειροβατούσε, όπως κι άλλ@ πολλ@. Και τότε όπως και σήμερα, ο κοινωνικός αφανισμός μοιάζει απόλυτος προορισμός για όσ@ αντιστέκονται.
Η κομμούνα των Παρισίων, η έφοδος στον ουρανό, ξεκίνησε μια μέρα σαν τη σημερινή, στις 18 Μαρτίου του 1871. Πνίγηκε στο αίμα 72 μέρες μετά.
Αλλά «…το Παρίσι των εργατών με την Κομμούνα του θα γιορτάζεται πάντα σαν δοξασμένος προάγγελος μιας νέας κοινωνίας. Τους μάρτυρές της τους έχει κλείσει μέσα στη μεγάλη της καρδιά η εργατική τάξη. Τους εξολοθρευτές της τους κάρφωσε κιόλας η Ιστορία στον πάσσαλο της ατίμωσης απ’ όπου δεν μπορούν να τους λυτρώσουν μήτε όλες οι προσευχές των παπάδων τους» (Καρλ Μαρξ, Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία).
Ένας/μία για όλους/ες, όλοι/ες για έναν/μία: η ανυπαρξία της αλληλεγγύης των από κάτω ως ενοποιητικής δύναμης που θα σημάνει τη διαδικασία της ανατροπής, σήμερα, παραμένει το μεγάλο ζητούμενο. Από το αντιπολεμικό μέχρι τα κινήματα για τα εργατικά δικαιώματα, η σιωπή κυριαρχεί. Και η στάση αναμονής.
Την ώρα που ο κόσμος της εργασίας στον δυτικό κόσμο μοιάζει εν υπνώσει και το παγκόσμιο προλεταριάτο σε παράλληλα, ασύμπτωτα, σύμπαντα, η υπόμνηση των μαγικών στιγμών μιας κατακρεουργημένης, έστω, ουτοπίας, δείχνει πως τίποτε δεν τέλειωσε. Και πως οι επαναστάσεις, συχνότατα, απλώς ξεσπούν. Από κει που δεν το περιμένεις. Απροειδοποίητα. Αποτελέσματα υποδόριων κοινωνικών διεργασιών και μιας βουβής απόγνωσης που δεν γίνονται αντιληπτά στο ιστορικό ταυτόχρονο.
Και, ίσως ίσως, η επόμενη μπορεί να είναι νικηφόρα.
