Η περίοδος που ζούμε μας επιβάλλει τη διαμόρφωση μιας νέας Αριστεράς. Απέναντι, τόσο στην κυβέρνηση, που μεθοδικά στοχοποιεί τις ζωές μας και καταστέλλει τα όνειρα μας, όσο και στο παλιό πολιτικό προσωπικό που φαίνεται να θέλει να επιστρέψει ως φάντασμα του παρελθόντος για να δώσει προοπτική στην γενιά μας.
Μα πώς έμπλεξες; Γιατί κάποιος να ασχοληθεί με την πολιτική; Τι μπορεί να αλλάξει;
Αυτά ήταν κάποια από τα ερωτήματα που μου έθεσαν φίλοι και φίλες, όταν έμαθαν ότι ανέλαβα εκπρόσωπος τύπου της Νέας Αριστεράς. Ερωτήματα που προκύπτουν από την βαθιά απόσταση που χωρίζει το πολιτικό σύστημα από μία ολόκληρη γενιά. Ερωτήματα που θα επιχειρήσω να απαντήσω, αλλά, κυρίως, τα απαντά η ίδια η καθημερινότητα.
Πολύ συχνά ακούμε «οι νέοι αδιαφορούν για την πολιτική». Η δική μας γενιά δεν αδιαφορεί, αλλά μετατρέπει την απογοήτευση και την έλλειψη εμπιστοσύνης σε πολιτική πράξη. Ένα μέρος της επιλέγει να απέχει από τις εκλογές, γιατί πιστεύει πως δεν υπάρχει ελπίδα για πραγματική βελτίωση στις ζωές μας. Επιλέγει να απέχει από τα πολιτικά δρώμενα γιατί θεωρεί ότι τα πολιτικά κόμματα ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους, την επιβίωση τους και όχι για την κοινωνία και τις ανάγκες της. Και αυτά τα κόμματα δεν <<απέχουν>> ποτέ, γιατί έχουν συγκεκριμένα συμφέροντα να εξυπηρετήσουν.
Το βλέπουμε άλλωστε κάθε μέρα. Όταν έχεις ξοδέψει χρόνο και χρήμα για να κατακτήσεις την γνώση, για να έχεις όλα τα εφόδια ούτως ώστε να βγεις στην αγορά εργασίας και δεν καλύπτεις τα τυπικά προσόντα πρόσληψης σε δημόσια υπηρεσία εσύ, ενώ τα καλύπτει ο Λαζαρίδης. Όταν είσαι ειδικευόμενη γιατρός και δουλεύεις μία ολόκληρη εβδομάδα στις εφημερίες, μακριά από το σπίτι σου, υπό αντίξοες συνθήκες, για έναν από τους χαμηλότερους μισθούς στην Ευρώπη. Όταν για να σπουδάσεις πρέπει να δουλεύεις το καλοκαίρι σε ένα ξενοδοχείο ή σε beach bar, χωρίς ρεπό, ατελείωτες ώρες την μέρα, ανασφάλιστος, για να έχεις χρήματα να βγει ο χειμώνας, γιατί το κράτος δεν παρέχει δωρεάν σίτιση, στέγαση, μετακινήσεις. Όταν για να νοικιάσεις σπίτι πρέπει να δουλεύεις και τα Σαββατοκύριακα, την ώρα που το Airbnb και η golden visa λειτουργούν ανεξέλεγκτα, με τις ευλογίες της κυβέρνησης.
Η πολιτική λοιπόν, δεν είναι κάτι ξένο στην ζωή μας. Το θέμα είναι να «μπλέξουμε» εμείς με αυτήν. Να πάρουμε πάνω μας την υπόθεση της δικαιοσύνης για τα Τέμπη, τον ξεσηκωμό ενάντια στον πόλεμο των ΗΠΑ-Ισραήλ, την ανάδειξη των γενοκτονικών εγκλημάτων του Νετανιάχου στην Γάζα, την ανάγκη να φορολογηθεί ο μεγάλος πλούτος που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να ζήσουμε.
Η περίοδος που ζούμε μας επιβάλλει τη διαμόρφωση μιας νέας Αριστεράς. Απέναντι, τόσο στην κυβέρνηση, που μεθοδικά στοχοποιεί τις ζωές μας και καταστέλλει τα όνειρα μας, όσο και στο παλιό πολιτικό προσωπικό που φαίνεται να θέλει να επιστρέψει ως φάντασμα του παρελθόντος για να δώσει προοπτική στην γενιά μας.
Η πραγματική δύναμη και ελπίδα θα προκύψει από την δική μας εμπλοκή, για να φέρουμε στο προσκήνιο τα δικαιώματα στην εργασία, να καταρρίψουμε την αυταρχικότητα, να δυναμώσουμε τη φωνή όσων δεν ακούγονται, να διαλύσουμε το παρακράτος των υποκλοπών και των σκανδάλων, να ενισχύσουμε ακόμη περισσότερο την αξία της Δημόσιας παιδείας και υγείας, να δυναμώσουμε τους αγώνες των κινημάτων.
Οφείλουμε να μετατρέψουμε την αγανάκτηση σε συλλογική δράση και την απογοήτευση σε διεκδίκηση. Γιατί, η πολιτική δεν είναι υπόθεση άλλων. Ας την πάρουμε στα χέρια μας.
