Ευθύνη των προοδευτικών δυνάμεων είναι να υπηρετήσουμε τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας και να μην επιτρέψουμε μια τρίτη θητεία στην κυβέρνηση της Ν.Δ., τονίζει η Έφη Αχτσιόγλου στην ΑΥΓΗ της Κυριακής. Ταυτόχρονα, θέτει ένα πλαίσιο συγκεκριμένων προγραμματικών σημείων που θα μπορούσε να υπάρξει συμφωνία. Την ίδια ώρα, οι γραμμές ευθείας σύγκρουσης με τη Δεξιά αναδεικνύονται από μια τραγική επικαιρότητα στους χώρους δουλειάς και το μεταναστευτικό. Όμως για τη βουλεύτρια της Νέας Αριστεράς, απέναντι στην πολιτική του μίσους της Ακροδεξιάς «υπάρχει άλλος δρόμος» και τον δείχνει η Ισπανία.
Η κυβέρνηση της Ν.Δ. προωθεί ένα απάνθρωπο νομοθετικό πλαίσιο για το μεταναστευτικό, ενώ την ίδια ώρα η πολιτική της αποτροπής σωρεύει τραγωδίες. Τι πρέπει να γίνει για να μην μετατρέπεται το Αιγαίο σε υγρό τάφο χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών;
Το απάνθρωπο νομοθετικό πλαίσιο που προωθεί η κυβέρνηση με επιμονή είναι και αυτό πτυχή της πολιτικής τής αποτροπής. Το δόγμα της αποτροπής επιτάσσει: «Να κάνουμε ό,τι είναι απαραίτητο ώστε να μην έρχονται, ακόμα και να τους πνίγουμε, και αν παρ’ όλα αυτά τα καταφέρουν, να τους κάνουμε τη ζωή κόλαση». Η στρατηγική αυτή οδηγεί στην παγίωση της πρακτικής των επαναπροωθήσεων, την παρανομία των οποίων επιβεβαιώνει και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, τόσο στα θαλάσσια όσο και στα χερσαία σύνορα και κοστίζει εκατοντάδες ανθρώπινες ζωές. Και δεν είναι τυχαία, αλλά έχει στρατηγικό στόχο την επανασύνδεση της Ν.Δ. με τα πιο σκληρά δεξιά ακροατήρια. Είναι ταυτόχρονα μια πολιτική που τροφοδοτεί το μίσος, όχι μόνο προς τον ξένο, τον μετανάστη, τον πρόσφυγα, αλλά και σε όποιον στέκεται αλληλέγγυος. Και η μία πλευρά, η πολιτική, τροφοδοτεί την άλλη, την κοινωνική, σε μια επικίνδυνη κλιμάκωση, όπου η βαρβαρότητα, η χαρά για τον θάνατο συνανθρώπων μας, αποτελεί πλέον κοινωνικά νόμιμη αντίδραση. Η ευθύνη μας είναι να μην σιωπήσουμε μπροστά στην απανθρωπιά. Αλλά μόνο αυτό δεν αρκεί. Απαιτείται μια άλλη διαχείριση του προσφυγικού-μεταναστευτικού, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη: Ασφαλείς και νόμιμες δίοδοι για μετανάστες και πρόσφυγες, αυστηρή τήρηση της Συνθήκης της Γενεύης και της ΕΣΔΑ, αναλογική υποχρεωτική μετεγκατάσταση μεταξύ των κρατών μελών της Ε.Ε. Υπάρχει άλλος δρόμος. Η νομιμοποίηση 500.000 μεταναστών στην Ισπανία αποδεικνύει ότι πρόκειται για ρεαλιστική πολιτική. Η μόνη χαμένη από την πολιτική αυτή είναι η ακροδεξιά πολιτική του μίσους.
Η κυβέρνηση στη συνταγματική αναθεώρηση στοχεύει στην άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων; Τι συνέπειες θα έχει σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα;
Καταρχάς, η κριτική για τη συνταγματική αναθεώρηση μέχρι στιγμής, ενώ επισημαίνει σημαντικά σημεία, όπως ότι πρώτα πρέπει να σεβαστούμε το Σύνταγμα και ύστερα να το αλλάξουμε ή ακόμα ότι οι αλλεπάλληλες αναθεωρήσεις εμπλέκουν το σύνταγμα σε αντιπαραθέσεις της βραχείας διάρκειας και υπονομεύουν τον καταστατικό ρόλο του, εκτιμώ ότι δεν τονίζει το κύριο. Τη στόχευση του κ. Μητσοτάκη και της Ν.Δ. να επιφέρει ουσιώδεις αλλαγές, που μετατοπίζουν τον συσχετισμό δύναμης προς όφελος της οικονομικής ελίτ. Το δημοσιονομικό φρένο και η πρόταση αναθεώρησης των άρθρων 16 και 24 στοχεύουν στη συνταγματοποίηση της λιτότητας, την εμπορευματοποίηση δημόσιων αγαθών, τη χαλάρωση της προστασίας του περιβάλλοντος κ.λπ. Η πρόθεση κατάργησης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων κινείται στην ίδια κατεύθυνση. Επιτελεί έναν διπλό ρόλο: ιδεολογικό αλλά και πολιτικό/οικονομικό. Ο ιδεολογικός ρόλος συνίσταται στην εμπέδωση ότι για όλα τα δεινά της χώρας ευθύνεται ο δημόσιος τομέας, οι «τεμπέληδες» δημόσιοι υπάλληλοι. Πρόκειται για ιδεολογική εμμονή των πολιτικών εκπροσώπων της οικονομικής ελίτ. Και, τελικά, νομιμοποιεί την κατάργηση της μονιμότητας, ώστε να επιταχυνθεί η ούτως ή άλλως κυρίαρχη τάση απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων στον δημόσιο τομέα, να απελευθερωθούν οι απολύσεις και να τρωθούν περαιτέρω οι δυνατότητες συλλογικής οργάνωσης και διεκδίκησης των εργαζομένων. Το αποτέλεσμα θα είναι η ευκολότερη υποταγή των υπαλλήλων στην εκάστοτε βούληση της πολιτικής εξουσίας και η πλήρης μετατροπή του κράτους σε μηχανισμό που μοιράζει δουλειές σε ιδιώτες. Θα αποτελέσει όμως και σήμα για περαιτέρω αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων στον ιδιωτικό τομέα.
Αντί για συνεργασίες στον προοδευτικό χώρο, βλέπουμε καθυστερήσεις και περαιτέρω ρευστοποίηση. Πιστεύετε ότι οι πολιτικές διαφωνίες μεταξύ των κομμάτων είναι πραγματικά τόσο μεγάλες;
Θεωρώ ότι οι προγραμματικές διαφορές, αν και υπαρκτές, δεν είναι τέτοιες που να μην μπορούν να γεφυρωθούν σε κεντρικά ζητήματα όπως: Η αύξηση των μισθών. Η επαναφορά και η στήριξη των συλλογικών συμβάσεων. Η καταπολέμηση των καρτέλ και της ακρίβειας. Η φορολόγηση του πλούτου, των κερδών και των ανώτατων εισοδημάτων για να ελαφρυνθούν τα λαϊκά στρώματα. Η ενίσχυση της δημόσιας υγείας, της δημόσιας παιδείας, των υποδομών που έχει ανάγκη η κοινωνία. Η ξεκάθαρη εναντίωση στην πολεμική οικονομία και στους υπερεξοπλισμούς. Η Δικαιοσύνη και η αποκατάσταση του Κράτους Δικαίου.
Να υπηρετήσουμε τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας σήμερα και άρα να μην επιτρέψουμε μια τρίτη θητεία στην κυβέρνηση της Ν.Δ., με αυτή την ευθύνη καλούμαστε να αναμετρηθούμε. Η συσπείρωση δυνάμεων, λοιπόν, είναι ένα γνήσιο λαϊκό αίτημα και ταυτόχρονα επείγουσα ανάγκη.
Με βάση και τη θητεία σας ως υπουργός Εργασίας, πώς μπορεί να διαφυλαχθεί η υγεία και η ασφάλεια των εργαζομένων στο βίαιο εργασιακό τοπίο του νεοφιλελευθερισμού;
Το πολύνεκρο εργατικό δυστύχημα στη «Βιολάντα» έγινε γιατί η βιομηχανική εγκατάσταση λειτουργούσε με τρομακτικές ελλείψεις και δεν είχε ελεγχθεί.
Πολλές επιχειρήσεις βλέπουν την ασφάλεια των εργαζομένων ως κόστος, το οποίο πρέπει να μειώσουν και η κυβέρνηση ενθαρρύνει αυτή τη στάση.
Η υποχρέωση του κράτους εδώ αφορά δύο πυλώνες: Πρώτον, τη διασφάλιση συνθηκών εργασίας που εγγυώνται την υγεία και ασφάλεια των εργαζομένων (ωράρια, μέσα ατομικής προστασίας κ.λπ.) και τον έλεγχο τήρησης αυτών. Δεύτερον, τον έλεγχο των εγκαταστάσεων (πρωτόκολλα και πιστοποιητικά ασφαλείας, πυρασφάλεια, εξειδικευμένο προσωπικό). Όλα αυτά έχουν σήμερα διαλυθεί. Το 13ωρο, το 10ωρο -με απλήρωτες υπερωρίες- έγιναν νόμοι. Απαξιώθηκε το ΣΕΠΕ και δεν γίνονται ουσιαστικοί έλεγχοι εξαιτίας των τεράστιων ελλείψεων σε προσωπικό και μέσα. Αυτές οι επιλογές οδήγησαν και στο ρεκόρ νεκρών και τραυματιών εργαζομένων το 2025. Αυτά ακριβώς πρέπει να αλλάξουν, σε συνδυασμό με μια γενναία ενίσχυση του ΣΕΠΕ για να προστατευθεί η υγεία και ασφάλεια ως όρος ζωής των εργαζομένων.
Κατερίνα Μπρέγιαννη
Η ΑΥΓΗ
