H δολοφονία, πισώπλατα με σφαίρα στο κεφάλι, ενός άοπλου ανθρώπου από αστυνομικούς που σε καμία περίπτωση δεν κινδύνευαν (η ανακοίνωση της ΕΛΑΣ παραδέχεται ότι ο νεαρός πυροβολήθηκε ενώ προσπαθούσε να διαφύγει σκαρφαλώνοντας σε μάντρα) κι ο οποίος μαθαίνουμε εκ των υστέρων ότι πολύ πιθανόν να βρισκόταν στο φάσμα του αυτισμού, έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά από παρόμοια περιστατικά, κάτι που την κάνει ακόμα πιο επικίνδυνη, εκτός από τραγική. Είναι προϊόν της ασυλίας που αισθάνονται ότι απολαμβάνουν πολλά μέλη της αστυνομίας. Μια ασυλία που ανάγλυφα είδαμε στην περίπτωση της δολοφονίας-εκτέλεσης του Ν. Σαμπάνη, όπου Υπουργός επισκέφθηκε τους υπόδικους αστυνομικούς. Την είδαμε, επίσης, στην περίπτωση του Κ. Φραγκούλη, όπου οι αστυνομικοί κατηγορούνται για ανθρωποκτονία από αμέλεια κι όχι για δολοφονία. Την είδαμε στην περίπτωση του Κ. Μανιουδάκη που άφησε την τελευταία του πνοή στη διάρκεια αστυνομικού ελέγχου στις Βρύσες Χανίων. Την είδαμε στον αστυνομικό ξυλοδαρμό, με τραγικές συνέπειες, του Β. Μάγγου στο Βόλο, στην περίπτωση του Χ. Μιχαλόπουλου στην Αλίαρτο Βοιωτίας, στην εισγγελική πρόταση απαλλαγής των κατηγορούμενων αστυνομικών για βιασμό του ΑΤ Ομόνοιας μόλις αυτή την εβδομάδα. Ο κατάλογος μακρύς, χωρίς να περιλαμβάνει άπειρες στιγμές υπέρμετρης και ασύδοτης αστυνομικής βίας σε διαδηλώσεις, σε εφόδους σε γειτονιές, σε γηπεδικές συγκρούσεις, σε περιπτώσεις που δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας.
Πρώτη μέριμνα των «ανωτέρων», υπηρεσιακών και πολιτικών, τις επόμενες ημέρες θα είναι η προστασία των δραστών. Διαβάζουμε ήδη για «εξοστρακισμούς», για αεροβόλο όπλο που «ξεφορτώθηκε» το θύμα κατά την καταδίωξή του (να δούμε αν θα εμφανιστεί τελικά και με τι αποτυπώματα), για το ότι δεν ήταν Έλληνας, πως οι αστυνομικοί ήταν νέοι και άπειροι (αλλά οπλισμένοι) και πως φυσικά διατάχθηκε η απαραίτητη Ε.Δ.Ε., με αποτελέσματα που με βεβαιότητα μπορούμε να προβλέψουμε.
Στο ζοφερό κλίμα που διαμορφώνει και σε αυτό το πεδίο η νεοδημοκρατική κυβέρνηση αποτελούν σίγουρα ίχνη φωτός αρκετά δημοσιογραφικά δημοσιεύματα, καθώς και οργισμένες αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που μιλούν για την κρατική βία. Στις κομματικές ανακοινώσεις αξίζει να σταθούμε λίγο περισσότερο. Απερίφραστα καταδίκασαν τη δολοφονία η ΕΛ.Α.Σ. (του Τσίπρα, όχι του Χρυσοχοΐδη), ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά και το ΜΕΡΑ25. Βουβοί και άλλαλοι έμειναν η Ν.Δ., η Ελληνική Λύση του Βελόπουλου, η Φωνή Λογικής της Λατινοπούλου, ο Σαμαράς, όλοι/ες αναμενόμενοι. Βουβοί και χωρίς να αρθρώσουν λέξη έμειναν, όμως, και το ΠΑΣΟΚ του κ. Ανδρουλάκη και η Πλεύση Ελευθερίας της κ. Κωνσταντοπούλου. Καμία δήλωση, καμία ανάρτηση, 15 ώρες μετά, ενώ γράφεται το άρθρο. Και ενώ θεωρούνται μέλη του δημοκρατικού, προοδευτικού τόξου. Καμία δήλωση, καμία ανάρτηση από την Ελπίδα για τη Δημοκρατία της κ. Καρυστιανού, που τόση ευαισθησία (και ορθώς) εκφράζει για τα θύματα της άλλης δολοφονίας των Τεμπών -διπλά δεν δικαιολογείται εδώ να σιωπά. Καμία δήλωση, καμία ανάρτηση από τον κ. Κασσελάκη, απασχολημένος βέβαια να παίζει τένις με τον κ. Γεωργιάδη, αλλά πριν μερικούς μήνες επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη χώρα, εκλεγμένος από πανηγυρικό συνέδριο. Καμία δήλωση, καμία ανάρτηση από το ΚΚΕ
-η είδηση γραμμένη στο Ριζοσπάστη, όχι βέβαια στο εξώφυλλο, στη σελίδα 23 της ηλεκτρονικής σελίδας, ως ένα ακόμα αστυνομικό συμβάν, χωρίς άλλο σχόλιο.
Πρέπει να ξανασυζητήσουμε λίγο αναφορικά με την κοινωνική πραγματικότητα…
