Τα κόμματα έχουν πάψει να υπηρετούν βασικά την κοινωνία, καθώς ενδιαφέρονται πρωτίστως για την αναπαραγωγή τους. Οι ηγεσίες είναι ολίγιστες και ανίκανες για μεγάλες πρωτοβουλίες που θα άλλαζαν τα πολιτικά δεδομένα. Η Αριστερά, σεχταριστική και αυτοαναφορική, ανίκανη να δημιουργήσει κοινωνικοπολιτικές συμμαχίες οποιαδήποτε κατεύθυνσης, έχει τεθεί στο περιθώριο.
Μέρα με τη μέρα η Ελλάδα μεταμορφώνεται σε μπανανία, σε μια καχεκτική δημοκρατία, ελεγχόμενη από μια μειοψηφική κοινωνική συμμαχία επιχειρηματιών, ιδιοκτητών, βολεμένων, και της κοινωνικής τους ενδοχώρας. Μια συμμαχία μεταξύ αποφασισμένων να εντείνουν την κοινωνική και οικολογική υποβάθμιση για να εξασφαλίσουν οφέλη για τους ίδιους και τις ίδιες εις βάρος των υπολοίπων.
Αλλά για την αριστερή αντιπολίτευση δεν υπάρχει κατεπείγον, γιατί «Είδες τι έγινε στο τάδε ή το δείνα κράτος; Έπεσε η μη δεξιά κυβέρνηση». Λες και στις δημοκρατίες υπάρχει περίπτωση να καταργηθεί η εναλλαγή στην κυβέρνηση. Λες και είναι προτιμότερο να μη φύγει η Δεξιά ποτέ, από το να φύγει, να έρθει η Αριστερά και μετά να ξανάρθει η Δεξιά. Αλλά ας μη το παρουσιάζω ως γνωστικό ή πολιτικό ζήτημα, διότι δεν είναι –είναι ψυχολογικό. Είναι καλύτερο για την αριστερή ταυτότητα να διοικεί η Δεξιά: εξυπηρετεί τη διατήρηση μιας ισχυρής ταυτότητας (μέσω της μόνιμης και αταλάντευτης αντίθεσης στη δεξιά εξουσία) και διατηρεί άφθαρτες τις ιδέες (αφού δεν υπόκεινται στη φθορά από την ενίοτε αποτυχημένη απόπειρα εφαρμογής τους). Το πρόβλημα είναι ότι η Αριστερά ενδυναμώνεται έτσι αυτοπεριθωριοποιούμενη.
Η απάντηση, ίδια πάντοτε: Θα περιμένουμε ώστε κάποιο από τα μικρά κόμματα της Αριστεράς, χωρίς κρίσιμη μάζα και ορατότητα, και χωρίς ικανότητα να επικοινωνεί με διαπαραταξιακά και διαταξικά ακροατήρια, να υπερισχύσει του αριστερού εμφυλίου, ώστε να είναι σε θέση να εκμεταλλευτεί έναν νέο γύρο κοινωνικής και οικολογικής καταστροφής, να πείσει για το δίκαιο του ασυμβίβαστου προγράμματός της και να αναδειχθεί στο αντίπαλο δέος… Αν δεν, ξέρουμε εμείς: «Κι αν δεν νικήσουμε ποτέ, θα πολεμάμε πάντα». Γιατί αυτό είναι το σημαντικό: η διατήρηση ενός αριστερού φαντασιακού και μιας θετικής κοινωνικής και προσωπικής ταυτότητας. Αυτό όμως αποκαλύπτει ότι ο αριστερός άνθρωπος είναι ίδιος με το υστερονεωτερικό υποκείμενο που δήθεν καταγγέλλει: ένας «ψυχοπολίτης», πρωταθλητής των «identity politics».
Σε αυτό το πλαίσιο, η αριστερή πολιτική αποσυνδέεται από το κοινωνικο-ιστορικό συγκείμενο, την ίδια ώρα που η πολιτική της ΝΔ είναι τόσο εξτρεμιστική που σε λίγο όχι ο Τσίπρας, αλλά ο Ανδρουλάκης, θα εκφωνεί μια πολιτική που θα φαντάζει αριστερή. Κι εμείς, τι πρέπει να κάνουμε δηλαδή; να βαφτίζουμε αριστερό οτιδήποτε είναι πιο αριστερό από τις νεοδημοκρατικές πολιτικές; Όχι απαραίτητα. Αλλά το να θεωρούμε ότι μόνο οι καθαρές μορφές πρέπει να υπάρχουν, απηχεί περισσότερο ψυχικές ανάγκες παρά πολιτικές. Ομοίως, το να μην κατανοούμε ότι ο χρόνος που κυλά διαμορφώνει μη αναστρέψιμες δομικές συνθήκες αποτελεί ένδειξη πολιτικής τύφλωσης.
Αν αφήσουμε τη ΝΔ να ιδιωτικοποιήσει τα πάντα –και το νερό, και το μετρό, και τους αρχαιολογικούς χώρους–, αν της επιτρέψουμε να αφήσει τα δημόσια σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα νοσοκομεία να απαξιωθούν τόσο ώστε η κοινωνία να μη θέλει να τα υπερασπιστεί, αν της δώσουμε χρόνο να διαμορφώσει ακόμα περισσότερο τις προσδοκίες και τις αξίες των νέας νέων, να τους κάνει να σιχαθούν τη χώρα τους και να θέλουν να φύγουν όλ@ στο εξωτερικό, ή να καταργήσει εν τοις πράγμασι κατοχυρωμένα δικαιώματα για χάρη της ανάπτυξης ή κάποιου φανταστικού εσωτερικού κινδύνου, ή να φάνε και τα πόμολα γιατί έτσι η ΝΔ διατηρεί την κρίσιμη μάζα της, ή να καταστρέψει τη χώρα με πυρηνικά εργοστάσια που κάποια στιγμή θα ανατιναχθούν (στη διεφθαρμένη Ελλάδα της Δεξιάς ζούμε, εννοείται ότι αυτό θα γίνει), ή να μας σύρει σε έναν καταστροφικό πόλεμο μόνο και μόνο για να μαντρώσει τους ψηφοφόρους της με πατριδοκαπηλεία και κινδύνους που επιτρέπουν την καταστολή της αντιπολίτευσης… Τότε, τι θα έχει μείνει από αυτά, τη βελτίωση των οποίων υπόσχεται η Αριστερά; Πρέπει, ντε και καλά, να μην μείνει τίποτα όρθιο σε αυτή τη χώρα για να μην αναγκαστούμε να βάλουμε την κοινωνία πάνω από την αριστερή ταυτότητα;
Θέλω να κλείσω με ένα σημείο. Η ΝΔ διατείνεται ότι προσφέρει ασφάλεια, νόμο και τάξη, πατρίδα, οικογένεια, ανάπτυξη. Αυτός είναι ο πυρήνας της ιδεολογίας της, γι’ αυτό μένει αλώβητη από τις κριτικές στα πεδία που είναι «ιδιοκτησία» του αριστερού ημισφαιρίου. Αλλά δεν προσφέρει τίποτα από αυτά που διατείνεται, και είναι αποτυχία της αντιπολίτευσης που δεν μπορεί να τη χτυπήσει εκεί. Ένα παράδειγμα: Η ΝΔ είναι η παράταξη της ανομίας (σκάνδαλα, παρακώλυση Δικαιοσύνης, καταπάτηση δικαιωμάτων, παράκαμψη του Συντάγματος, δολοφονίες μεταναστών, κυνήγι μη αρεστών δημοσιογράφων και Ανεξάρτητων Αρχών, συνεχής επέκταση και θόλωμα των ορίων του νόμου που μας καθιστά δυνητικά και εξακολουθητικά παράνομους για να τους έχουμε ανάγκη, ρητορική που χαϊδεύει τους άντρες που, επισφαλείς, ανασφαλείς και ταπεινωμένοι, αντιδρούν με βία για να επιβεβαιώσουν το ρόλο που τους στερήθηκε, άρνηση να καταδικάσει ή να ονοματίσει τις άνομες ενέργειες ΗΠΑ και Ισραήλ απαξιώνοντας το Διεθνές Δίκαιο στο οποίο στηριζόμαστε στην εξωτερική μας πολιτική). Και τι έγινε; Συνεχίζει να πουλάει «νόμο και τάξη». Δεν προκύπτει κάτι κατεπείγον από όλο αυτό;
