Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η ηθικολογία ούτε η ατομική ευθύνη. Δεν αρκεί να «γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι». Απαιτείται μια ριζική αναδιάταξη προτεραιοτήτων: ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας, δημιουργία ολοκληρωμένων δομών μακροχρόνιας φροντίδας, στήριξη των φροντιστών, αναγνώριση της φροντίδας ως κοινωνική εργασία. Και, πάνω απ’ όλα, μια ιδεολογική μετατόπιση που θα επαναφέρει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια στο κέντρο.
Η κοινωνία κρίνεται από το πώς φέρεται στους πιο ευάλωτους.
Και σήμερα, η εικόνα δεν αφήνει περιθώρια ωραιοποίησης. Οι ηλικιωμένοι δεν είναι «περισσευούμενοι», είναι το παρελθόν που μας συγκροτεί και το μέλλον που μας περιμένει. Αν τους αντιμετωπίζουμε ως βάρος, στην πραγματικότητα προετοιμάζουμε τον τρόπο που θα αντιμετωπιστούμε κι εμείς.
