Κάποιες απόψεις πάνω στην διένεξη «αδιαπραγμάτευτα με την Γαβριήλ» vs «αδιαπραγμάτευτα με τον Καρτερό» που έχει ξεσπάσει τις τελευταίες ημέρες εδώ μέσα.
🌵 Πρώτον: Έναυσμα για το άρθρο του Καρτερού ήταν μια δήλωση που αποδίδεται στον Γαβριήλ Σακελλαρίδη (δεν την είδα στην ιστοσελίδα της Νέας Αριστεράς, αλλά δεν είδα και να διαψεύδεται..), και η οποία λέει το εξής:
«Εμείς χτίζουμε το κόμμα μας και βλέπουμε ως προς τη ζήτημα των συμμαχιών, λέγοντας “όχι” στο Κέντρο, την Κεντροαριστερά και τη Δημοκρατική Παράταξη..»
🌵 Κατά την άποψή μου η δήλωση αυτή είναι εξαιρετικά άβολη. Για δύο λόγους:
🌵 Πρώτον γιατί η ξερή οριοθέτηση απέναντι σε πολιτικές ταυτότητες και ταμπέλες δεν παράγει πολιτική. Παράγει δογματισμό. Πολιτική παράγει η οριοθέτηση απέναντι σε πολιτικά σχέδια εχθρικά προς την κοινωνία, και η αντιπαράθεση του δικού σου πολιτικού σχεδίου. Γύρω από το οποίο υποτίθεται ότι επιδιώκεις τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση – όχι τον καθαρότερο δυνατό διαχωρισμό. Αυτό είναι αρκετά σύνθετο για να αποτυπωθεί με ένα σχήμα του τύπου «λέμε όχι στο Κέντρο και την κεντροαριστερά», τουλάχιστον κάτω από τις σημερινές συνθήκες – ακόμα και αν κάποιος καταλαβαίνει τι εννοούσε ο Γαβριήλ.
🌵 Πιο άβολο όμως είναι αυτό το «όχι στη Δημοκρατική Παράταξη». Δεν ξέρω αν ο Γαβριήλ είχε κάποιο πολιτικό σχήμα στο μυαλό του, η ύπαρξη του οποίου μου διαφεύγει, ή αν είπε κάτι άλλο που δεν αποδόθηκε σωστά. Αλλά το «όχι στη Δημοκρατική Παράταξη», ότι και αν θέλει να πει, ακούγεται πολύ άσχημα.
🌵 Και ακούγεται άσχημα γιατί η Αριστερά έχει δώσει αγώνες για την Δημοκρατία, είναι περήφανη για αυτούς, και σήμερα η διεύρυνση της δημοκρατίας σε επίπεδο θεσμών και δικαιωμάτων είναι για την στρατηγική της ζήτημα αποφασιστικής σημασίας. Θεωρεί λοιπόν τον εαυτό της κορμό των δημοκρατικών αγώνων – και της «δημοκρατικής παράταξης» αν χρειάζεται να δοθούν δημοκρατικοί αγώνες εκ παρατάξεως – και τον όρο «δημοκρατική παράταξη» δεν τον εκχωρεί πουθενά. Δεν επιτρέπει την καπηλεία του από κανέναν και δεν επιτρέπει σε κανέναν να μιλάει για δημοκρατική παράταξη εξαιρώντας την Αριστερά.
🌵 Μπορούμε φυσικά να συζητάμε αιώνες για το τι περιεχόμενο δίνει ο καθένας και η κάθε μία στον όρο «Δημοκρατική Παράταξη». Δεν αναφέρομαι όμως σε αυτό. Λέω ότι επικοινωνιακά το «λέμε όχι στην δημοκρατική παράταξη» ακούγεται επιπόλαιο, αντιδραστικό και παρεξηγήσιμο. Και δεν είναι καν μέσα στο πνεύμα της -συνθετικής, υπενθυμίζω – απόφασης του τελευταίου συνεδρίου της Νέας Αριστεράς.
🌵 Τούτων δοθέντων, ο Καρτερός αποφάσισε να χτυπήσει εκεί που πονάει. Από που αντλείται αυτή η αυτάρκεια, αναρωτήθηκε, όταν η Νέα Αριστερά δεν έχει καταφέρει να καταγράψει καμία δυναμική; Θεμιτό ερώτημα. Αν και οι αρχές σου, αρέσουν δεν αρέσουν, δεν είναι κάτι που πρέπει να μεταβάλλεται ανάλογα με την δυναμική που καταγράφεις.
🌵 (Θα έλεγα επίσης ότι μια τόσο συντριπτική κριτική του πώς πολιτεύεται η Νέα Αριστερά και αν έχει λόγο ύπαρξης, δεν είναι ο,τι καλύτερο, δύο μέρες αφότου ο Βορίδης την έχει απειλήσει με ποινικές συνέπειες για την αλληλεγγύη της στους πρόσφυγες της Χίου, αλλά ας μην απλώσουμε τόσο πολύ το θέμα..)
🌵 Σε κάθε περίπτωση όμως, και ο Γαβριήλ στις δηλώσεις που του αποδίδονται έχει χτυπήσει σε σημεία που πονάνε. Και συγκεκριμένα, εκεί που λέει ότι η Αριστερά «έχει βυθιστεί σε κρίση αξιοπιστίας κι αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα», καθώς και ότι το εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα δεν έχει τη δυναμική να εξελιχθεί σε έναν αποτελεσματικό πόλο απέναντι στον κ. Μητσοτάκη. Αυτά κατά την γνώμη μου ήταν που προκάλεσαν την οξυμένη αντίδραση του Καρτερού.
🌵 Λέει λοιπόν ο Καρτερός: «Το μικρό πρόβλημα, που μοχλεύει το μεγάλο πρόβλημα, την κρίση αξιοπιστίας της Αριστεράς, είναι ότι ο Σακελλαρίδης και οι συν αυτώ επιμένουν σε τέτοιες αδιέξοδες πολιτικές ανοησίες…».
🌵 Ας μας επιτραπεί να διαφωνήσουμε κάθετα. Το μεγάλο πρόβλημα, η κρίση αξιοπιστίας της Αριστεράς δεν μοχλεύεται ούτε από το Σακελλαρίδη ούτε από την Νέα Αριστερά. Η αξιοπιστία της Αριστεράς εζυγίσθη, εμετρήθη και ευρέθηκε ελλιπής το 2023, που ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε την επαφή του με τα πιο αδύναμα στρώματα, τις λαϊκές γειτονιές και τους νεώτερους ψηφοφόρους, και μαζί το 50% της εκλογικής του δύναμης. Χάθηκε ακόμα περισσότερο όταν τα πολιτικά στελέχη που στήριζαν τον Τσίπρα έπεσαν με νύχια και με δόντια – και εξ ονόματος του Τσίπρα – να επιβάλλουν στην ηγεσία τον απίθανο Κασσελάκη.
🌵 Αλλά για κάποιον περίεργο λόγο όταν η συζήτηση για την αναξιοπιστία της Αριστερας έρχεται εκεί, η απάντηση είναι «αφήστε τα τώρα αυτά, πέρασαν, προέχει να ρίξουμε τον Μητσοτάκη». Ενώ το να φορτώσουμε την αναξιοπιστία της Αριστεράς στον Σακελλαρίδη είναι πιο εύκολο.
🌵 Λέει ακόμα ο Καρτερός: «Πόθεν αλήθεια η τόση σιγουριά ότι το «εγχείρημα Τσίπρα» δεν μπορεί να κ.λπ.; Πώς, πριν αυτό υπάρξει με το σχήμα, τα πρόσωπα, τη στρατηγική του, αυτός προκαταλαμβάνει την αποτυχία του; Κι αν [ο Σακελλαρίδης] είναι τόσο βέβαιος γι’ αυτό, αν αντιτείνει ένα μεγαλοπρεπές «όχι» στην ανασύνθεση της προοδευτικής παράταξης, που αποτελεί δηλωμένη επιδίωξη του Τσίπρα, αυτός τι προτείνει;..».
🌵 Ειλικρινά δεν ξέρω από που αντλεί ο Σακελλαριδης την βεβαιότητά του για την πορεία του εγχειρήματος Τσίπρα. Θα πω όμως από πού αντλώ εγώ τις επιφυλάξεις μου. Μέχρι σήμερα, το μόνο χαρακτηριστικό του εγχειρήματος που έχει εκδηλωθεί, είναι η προσπάθεια να αναζωογονηθεί μια άμεση πολιτική σχέση ανάμεσα στον Τσίπρα και τον κόσμο. Η οροφή ενός τέτοιου σχήματος, όμως, είναι το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές.
🌵 Χρειάζεται, επομένως κάτι παραπάνω για να οικοδομηθεί εναλλακτική απέναντι στον Μητσοτάκη, και αυτό το παραπάνω δεν έχει διατυπωθεί ούτε καν σε βασικούς άξονες. Και αν μου επιτρέπει ο Καρτερός, το γεγονός ότι μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει σχήμα, πρόσωπα και στρατηγική, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί κάποιος να διατυπώνει τις εκτιμήσεις του.
🌵 Δεν ξέρω λοιπόν τι θα γίνει στο επόμενο διάστημα. Αλλά αν η δυναμική του εγχειρήματος ήταν ορατή σήμερα, δεν θα κάναμε καν αυτή τη συζήτηση. Η ύπαρξη δυναμικής λύνει από μόνη της τα θέματα.
🌵 Όσο για το γεγονός ότι ο Σακελαρίδης λέει όχι «στην ανασύνθεση της προοδευτικής παράταξης, που αποτελεί δηλωμένη επιδίωξη του Τσίπρα..» ας μου επιτραπεί να επισημάνω ότι ο Σακελλαρίδης δεν έχει κάποια υποχρέωση να πει κάτι άλλο, από την στιγμή που η εν λόγω επιδίωξη του Τσίπρα, μέχρι σήμερα περιορίζεται αποκλειστικά σε ατομικές προσκλήσεις. Άντε και με κάποιες θέσεις στο θεωρείο.
🌵 Αν λοιπόν προϋπόθεση για να ευοδοθεί η επιδίωξη του Τσίπρα είναι να διαλυθούν τα σημερινά σχήματα της Αριστεράς, αυτό θα πρέπει να ειπωθεί ευθέως, ώστε να κάνει ο καθένας τα κουμάντα του. Σε αυτή την περίπτωση όμως δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει τον Σακελλαρίδη που λέει «όχι». Αν πάλι επιδίωξη είναι να κάτσουν όλες οι διαθέσιμες δυνάμεις σε ένα τραπέζι να διαμορφώσουν δυναμική εναλλακτικής πρότασης, πάλι θα πρέπει να ειπωθεί ευθέως. Και ας έρθει τότε ο Σακελλαρίδης να πει όχι. Και ας κρίνουμε τότε το όχι του Σακελλαρίδη όσο αυστηρά του αξίζει.
🌵 Αυτά. Με την αγάπη μου πάντα 🤗
