«Έχουμε τα κόμματα που εκπροσωπούν τον κακομοίρη. Υπάρχουν όμως και νοικοκύρηδες. Δεν υπάρχουν μόνο κακομοίρηδες», είπε ο κ.Χάρης Θεοχάρης, υφυπουργός Εξωτερικών και βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος. Έτσι άθελά του διατύπωσε περιεκτικά μία ολόκληρη ιδεολογική-πολιτική αντίληψη.
Ο τίτλος μίας καλτ ελληνικής κωμωδίας του 1964 ήταν “Ο εμίρης και ο κακομοίρης”. Τώρα μαθαίνουμε για τη διάκριση ανάμεσα στον νοικοκύρη και τον κακομοίρη. Τον επιτυχημένο και τον λούζερ, κατά τη νεοφιλελεύθερη θεωρία. Δεν πρόκειται όμως σήμερα για κωμωδία, αλλά για την τραγωδία μίας χώρας που φτωχοποιείται και ο πληθυσμός της, που σύμφωνα με τη σκέψη του υφυπουργού αποτελείται κατά βάση από “κακομοίρηδες”, έφτασε επί των ημερών της Κυβέρνησής του να έχει τη χαμηλότερη αγοραστική δύναμη σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Κακομοίρηδες χαρακτηρίζονται λοιπόν οι 7 στους 10 εργαζόμενους, που ο μισθός τους είναι κάτω από 1.000 ευρώ καθαρά; Είναι κακομοίρηδες οι 6 στους 10 συνταξιούχους που παίρνουν σύνταξη κάτω από 1.000 ευρώ;
Είναι αυτοί που ανήκουν στο πρεκαριάτο, τους επισφαλώς εργαζόμενους, που δεν γνωρίζουν τι τους ξημερώνει; Είναι και αυτοί που λαμβάνουν τον κατώτατο μισθό, 770 ευρώ καθαρά;
Είναι αυτοί που αν κάποιο μέλος της οικογένειάς τους αρρωστήσει, έχει αποδειχθεί σε επιστημονικές έρευνες ότι θα καταρρεύσει οικονομικά ολόκληρη η οικογένεια βουλιάζοντας στα χρέη και τη δυστυχία;
Είναι κακομοίρηδες αυτοί που κάνουν δύο και τρεις δουλειές για να μπορέσουν να θερμάνουν ή να δροσίσουν το σπίτι, να καλύψουν τα επιπλέον έξοδα εκπαίδευσης των παιδιών τους και δεν έχουν χρήματα για διακοπές εκτός αν πάνε μέχρι το χωριό τους; Είναι αυτοί που δεν έχουν πρόσβαση στα “κόλπα” των εκλεκτών της Κυβέρνησης και αγωνιούν για την επόμενη μέρα;
Αλλά το κρίσιμο ερώτημα είναι απλό: Αυτός ο κύριος, που εκπροσωπεί διεθνώς τη χώρα ως υφυπουργός Εξωτερικών, δεν αντιλαμβάνεται ότι για την τύχη των “κακομοίρηδων” έχει κάποια ευθύνη η Κυβέρνηση; Οι “κακομοίρηδες” φέρουν την ευθύνη που δεν γεννήθηκαν γόνοι ή δεν είχαν τις ικανότητες και την τύχη να γίνουν “νοικοκύρηδες”; Την έννοια κοινωνικό κράτος την έχει ακούσει ποτέ ο υφυπουργός; Τη λέξη διαφθορά; Τη διάκριση ανάμεσα σε ατομικά και κοινωνικά αγαθά;
Τα πράγματα είναι ωστόσο πολύ απλά. “Κακομοίρης” δεν είναι αυτός που παλεύει με αξιοπρέπεια για το μεροκάματο και την επιβίωση, αλλά εκείνος που ασκεί κυβερνητική εξουσία και με προπέτεια εκατό πιθήκων, ενσυναίσθηση ασπόνδυλου και πολιτική ευφυία ζαρζαβατικού αντιμετωπίζει ως κακομοίρηδες τους ανθρώπους του κόσμου της εργασίας και τα κόμματα που επαγγέλονται μία καλύτερη ζωή για αυτούς.
