Οι κυρίες Γιανάι και Γκιλφόιλ είναι οι πρέσβεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ στην Ελλάδα. Η μεν Ισραηλινή είναι η πρώτη μη διπλωμάτις της χώρας της στην Αθήνα, η δε Αμερικάνα είναι η δεύτερη. Ο πρώτος που δεν ήταν διπλωμάτης καριέρας ήταν ο προηγούμενος που ήταν ελληνοαμερικάνος επιχειρηματίας. Μέχρι τότε και οι δύο αυτές χώρες εκπροσωπούνταν από σημαντικούς διπλωμάτες καριέρας.
Συζητάμε για μια μετατόπιση του μοντέλου εκπροσώπησης των δύο αυτών κρατών στην Ελλάδα, με έμφαση στην πολιτική επικοινωνία, τα media, τις επιχειρήσεις και τη δημόσια διπλωματία.
Αυτό δείχνει ότι το καθεαυτό διπλωματικό καθήκον, αυτό δηλαδή το οποίο υλοποιούσαν πολύ βαριά ονόματα της αμερικανικής και ισραηλινής διπλωματίας τα οποία είχαν επιλεγεί να εκπροσωπήσουν τις χώρες τους στην Αθήνα, υποβαθμίζεται. Τη θέση του παίρνει ένα διαφορετικό business oriented μοντέλο με έμφαση στην εικόνα και την επικοινωνία.
Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει καθεαυτό πολιτικό περιεχόμενο στη νέα εκπροσώπηση.
Αυτό που καταλαβαίνω ότι τα δύο αυτά κράτη έχουν αντιληφθεί ότι δεν χρειάζονται πλέον τις παραδοσιακές δεξιότητες, γνώσεις και όλα εκείνα που σημαίνουν το να είσαι διπλωμάτης σε μια χώρα ισχυρού γεωπολιτικού ενδιαφέροντος όπως θεωρείται η Ελλάδα για εκείνα.
Όμως ούτε το Ισραήλ, ούτε οι ΗΠΑ θα άφηναν την εκπροσώπηση τους στην Αθήνα πολιτικά ουσιαστικά ακέφαλη αν δεν ήξεραν ότι υπάρχει κάποιος που να φροντίζει με τη δέουσα επιμέλεια τα συμφέροντά τους εδώ.
Το δυστύχημα για τον ελληνικό λαό είναι ότι αυτός ο άλλος που φροντίζει αριστοτεχνικά τα μακράς διάρκειας συμφέροντα τα οποία σε άλλες συνθήκες θα προωθούσε ένας ισραηλινός ή αμερικάνος διπλωμάτης είναι η ίδια Ελληνική Κυβέρνηση.
Γι’αυτο και η κυρία Γκιλφόιλ είπε και δεν διαψεύθηκε: “We can do that to any country we want. We can do that here.»
